บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1476: เขตแดนสมรภูมิ

ตอนที่ 1476: เขตแดนสมรภูมิ

………………..

ตอนที่ 1476: เขตแดนสมรภูมิ

กลางดึกที่มืดสนิท บนท้องนภามีเสียงอันเก่าแก่โบราณสะท้อนก้อง

ณ ลานวัดสรรพสุญตา ซูอี้ ปราชญ์หงอวิ๋น ดาบพุทธะสรรพสุญตา เซียนดาบชิงซื่อและคนอื่น ๆ รวมตัวกัน มองขึ้นไปยังท้องนภาเป็นตาเดียว

ที่แห่งนั้นมีอำนาจกฎฮุ่นตุ้นประสานสอด ค่อย ๆ สร้างเป็นเงาประตูมิติแห่งหนึ่ง

“นั่นคือทางเข้าเขตแดนสมรภูมิ!”

ดาบพุทธะสรรพสุญตากล่าวอย่างตื่นเต้น “ในสมัยโบราณ ระฆังเต๋าจะดังขึ้นทั่วทั้งจักรวาลพร่างดาวทุก ๆ พันปี และทางเข้าเขตแดนสมรภูมิก็จะปรากฏขึ้น!”

เขตแดนสมรภูมิคือแดนดินลึกลับที่เชื่อมระหว่างโลกเซียนกับแดนมนุษย์!

สิ่งที่สะดุดตาที่สุดในเขตแดนสมรภูมิคือวิถีแรกเยือน

เพราะหากเหล่าราชันจุติสรวงขอบเขตจุติมงคลในโลกหล้าต้องการเข้าสู่โลกเซียนก็ต้องผ่านวิถีแรกเยือนเสียก่อน

“ในที่สุดก็โผล่มา…”

เซียนดาบชิงซื่อถอนหายใจยาวอย่างสมใจ เฝ้ารอและโหยหา

ในอดีตกาล หายนะสิ้นกฎเกณฑ์ได้กวาดไปทั่วทั้งโลกหล้าและสะบั้นวิถีจุติสรวงลง ทำให้เขตแดนสมรภูมิหายไป

โลกเซียนกับแดนมนุษย์จึงแยกจากกันโดยสิ้นเชิง

นี่คือสิ่งที่เรียกกันว่า ‘สะบั้นแยกฟ้าดิน’

ยามนี้ ไม่เพียงวิถีจุติสรวงจะหวนคืน แต่กระทั่งทางเข้าเขตแดนสมรภูมิยังปรากฏขึ้นเหนือนภาในยามนี้ ใครเล่าจะมิตื่นเต้นไหว?

“เขตแดนสมรภูมิหาใช่สุขาวดีไม่ หากต้องการเข้าสู่วิถีแรกเยือนเพื่อเข้าสู่โลกเซียน ก็ต้องผ่านภยันตรายมากมาย จึงจะไปถึงโลกเซียนได้”

ปราชญ์หงอวิ๋นกระซิบ

วาจานั้นทำให้ทุกผู้สงบใจลงได้มาก

เพราะเขตแดนสมรภูมินั้นยังมีอีกนามว่า ‘อเวจีสีเลือด’!

ผู้สามารถเข้าไปยังเขตแดนสมรภูมินั้นไม่ได้มีเพียงตัวตนขอบเขตจุติสรวงในจักรดาราตงเสวียนเท่านั้น แต่ยังมีตัวตนขอบเขตเดียวกันจากจักรดาราหลักอีกสามแห่งด้วย

สามจักรดารานั้นก็คือจักรดาราหนานหั่ว เป่ยเยวียน และซีหาน!

จักรดาราแต่ละแห่งมีอาณาเขตไม่ได้ด้อยไปกว่าจักรดาราตงเสวียน มีภูมิดาราหลักและโลกภูมิใหญ่น้อยนับไม่ถ้วนมิต่างกัน

เมื่อนานมาแล้ว ทุกคราที่เขตแดนสมรภูมิเปิดออก ศึกประชันอันโหดเหี้ยมนองเลือดจะถูกจัดขึ้นระหว่างตัวตนวิถีจุติสรวงจากสี่จักรดาราหลัก

และจากการจัดลำดับในเขตแดนสมรภูมิ จักรดาราเป่ยเยวียนนั้นเป็นผู้นำเสมอมา

ในหมู่พวกเขา จำนวนยอดฝีมือวิถีจุติสรวงซึ่งได้เข้าสู่โลกเซียนมีจำนวนมากที่สุด ประวัติการณ์เป็นที่เลื่องลือและสูงส่ง ครองตำแหน่งอันดับหนึ่งอย่างเหนียวแน่น

รองลงมาคือจักรดาราซีหาน

และตัวตนวิถีจุติสรวงจากภูมิดาราตงเสวียนกับหนานหั่วนั้นเป็นตัวตนปลายแถวเสมอ

บางครั้งจักรดาราตงเสวียนก็รั้งท้าย บางคราก็เป็นจักรดาราหนานหั่ว

“หากไปกับสหายเต๋าซู เหตุใดข้าต้องกลัวการเผชิญกับตัวตนจากสามจักรดาราหลักด้วย?”

กฎของเขตแดนสมรภูมิค่อนข้างพิเศษ ฉะนั้นจะมีเพียงยอดฝีมือในสามขอบเขตจุติสรวงเท่านั้นที่เข้าไปได้

ทว่ายามเข้าสู่เขตแดนสมรภูมิ ยอดฝีมือจากสามขอบเขตทั้งจิตทารก รวมวิถีและจุติมงคลจะถูกส่งไปยังสนามรบที่แตกต่างกัน

กล่าวโดยสรุปก็คือ ยอดฝีมือขอบเขตจิตทารกจะเข้าสู่สนามรบที่สาม ยอดฝีมือขอบเขตรวมวิถีเข้าสู่สนามรบที่สอง ส่วนยอดฝีมือขอบเขตจุติมงคลจะเข้าสู่สนามรบแรกโดยตรง

ควรค่ากล่าวถึงว่าวิถีสู่โลกเซียนตั้งอยู่บนสนามรบแห่งแรก

และกฎเช่นนั้นยังหมายความว่าเซียนดาบชิงซื่อกับดาบพุทธะสรรพสุญตาย่อมไม่อาจเดินทางร่วมกับซูอี้ได้

ซูอี้กล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม “ไม่ช้าก็เร็ว ข้าจะไปยังสนามรบแรกเช่นกัน”

ในสนามรบที่สาม ขอเพียงมิตกตายในศึกก็จะมีโอกาสเข้าสู่สนามรบที่สอง

โอกาสเข้าสู่สนามรบแรกจากสนามรบที่สองก็มีอยู่เช่นกัน

ดาบพุทธะสรรพสุญตากล่าวขึ้นว่า “ด้วยความแข็งแกร่งของสหายเต๋าซู การเข้าสู่สนามรบแรกย่อมเป็นไปได้ ต่อให้จะไปยังโลกเซียนยังมิสิ้นหวังเลย”

ความเห็นนี้ได้รับการยอมรับจากทุกผู้อย่างเป็นเอกฉันท์

ในเขตแดนสนามรบ แม้การฝึกฝนจะไม่ได้อยู่ในขอบเขตจุติมงคล หากผ่านมาถึงสนามรบแรกได้ก็ย่อมมีโอกาสเข้าสู่โลกเซียน!

ทว่าโอกาสดังกล่าวช่างเล็กจ้อยยิ่งนัก มิเพียงต้องพานพบการต่อสู้อันป่าเถื่อน แต่ยังต้องผ่านการคัดออกอีก

ผู้สามารถเข้าสู่โลกเซียนในท้ายที่สุดล้วนแต่เป็นตัวตนไร้เทียมทานในขอบเขตจุติมงคลทั้งสิ้น!

แน่นอนว่าในสายตาของคนทุกผู้ บททดสอบเช่นนั้นหาหยุดยั้งซูอี้ได้ไม่

ปราชญ์หงอวิ๋นกล่าวว่า “เรื่องที่ข้าสงสัยในยามนี้คือ หลังจากเขตแดนสมรภูมิห่างหายแสนนานแล้วหวนคืนสู่โลกหล้า ขุมกำลังราชันเทพซึ่งจะเป็น ‘ทูตนำทาง’ จากโลกเซียนครานี้จะมาจากมหาทวีปใดกัน”

‘ทูตนำทาง’ ในวิถีสู่โลกเซียนนั้นถูกตัดสินโดยศาลเซียนรวมศูนย์แห่งโลกเซียน

กล่าวโดยรวมก็คือ ‘ทูตนำทาง’ จะถูกเวียนกันระหว่างขุมกำลังราชันเซียนภายใต้คำบัญชาของศาลเซียนรวมศูนย์

นี่คือกฎที่มีมายาวนาน

ทว่าเขตแดนสมรภูมิห่างหายไปเนิ่นนาน โลกเซียนเองก็ประสบหายนะ ไร้ผู้ใดล่วงรู้ว่าโลกเซียนทุกวันนี้จะกลายเป็นเช่นไร

ซูอี้จำบางอย่างได้

ตอนที่ยังอยู่ที่ศักราชแห่งมาร เขาได้รับสารฉบับหนึ่งจาก ‘ฉีเนี่ย’ ผู้เป็นศิษย์เอกของเซวี่ยเซียวจื่อ และเคยสนทนากันมาก่อน

ดังนั้นซูอี้จึงเข้าใจว่าระบบระเบียบในโลกเซียนทุกวันนี้พังทลาย โลกหล้าปั่นป่วน และศาลเซียนรวมศูนย์ก็สลายไปจากโลกหล้าแสนนาน

ในฐานะเจ้าลัทธิไร้มลทิน ฉีเนี่ยจึงวางแผนสร้างศาลเซียนรวมศูนย์ขึ้นมาใหม่

กระทั่งศาลเซียนรวมศูนย์ก็ไม่เหลือ ย่อมไม่มีทางแต่งตั้งขุมกำลังราชันเซียนใดมาเป็น ‘ทูตนำทาง’ ได้

นี่ยังหมายความว่าขุมกำลังซึ่งเป็น ‘ทูตนำทาง’ ยามนี้จะแตกต่างจากกาลก่อน

“ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มเต๋าใด สำหรับพวกข้าก็แค่ทูตนำทาง มิต้องสนใจมากหรอก”

ซูอี้กล่าวพลางหันไปพูดกับปราชญ์หงอวิ๋น “หากเจ้าอยากหวนคืนสู่โลกเซียน ข้าเกรงว่าเจ้าคงต้องรอนานกว่านี้หน่อยนะ”

ปราชญ์หงอวิ๋นเป็นตัวตนวิถีเซียน มิอาจเข้าสู่เขตแดนสมรภูมิได้

มีเพียงยามที่กฎวิถีเซียนในโลกนี้ฟื้นฟูแล้วเท่านั้น พวกเขาจึงจะได้โอกาสหวนสู่โลกเซียน

“ข้าคำนวณไว้แล้วว่า สถานการณ์การฟื้นตัวของปราณเซียน ในหนึ่งปี ข้าจะหวนคืนโลกเซียนได้”

ปราชญ์หงอวิ๋นกล่าว “และยามนั้น สหายเต๋าเองก็น่าจะเข้าไปในโลกเซียนผ่านเขตแดนสมรภูมิแล้วเช่นกัน”

เขตแดนสมรภูมิปรากฏขึ้นทุกพันปี คงอยู่หนึ่งปีก่อนสลายหาย

ซูอี้พึมพำ “ยามเจ้ากลับถึงโลกเซียน ช่วยข้าอย่างหนึ่งสิ”

ปราชญ์หงอวิ๋นกล่าวโดยไม่คิด “สหายเต๋ากล่าวมาตรง ๆ ได้เลย”

“ยามนั้น ให้เจ้าไป ‘สุขาวดีวารีหยก’ หน่อย แล้วดูว่าเทวพฤกษ์คุนอู๋ซึ่งปลูกไว้ที่นั่นยังอยู่หรือไม่”

ซูอี้ว่าพลางหยิบม้วนหยกหนึ่งออกมา สลักแผนที่ลับด้วยจิตสัมผัส

จากนั้นเขาก็ส่งม้วนหยกนั้นแก่ปราชญ์หงอวิ๋น “หากเทวพฤกษ์นั้นยังอยู่ โยนม้วนหยกนี้ไปไว้บนกิ่งที่สอง ณ จุดสูงสุดของเทวพฤกษ์นั่น”

เขารับปากไว้ว่ายามเขาตั้งหลักในโลกเซียนได้ เขาจะพาอูเหมิง มู่จิงและคณะจากศักราชแห่งมารเข้าสู่โลกเซียน

และ ‘เทวพฤกษ์คุนอู๋’ ในสุขาวดีวารีหยกนั้นได้บรรลุรู้แจ้งมาเนิ่นนาน วิญญาณวิถีของพฤกษานั้นคือ ‘เซียนคุนอู๋’ ซึ่งเป็นลูกน้องผู้หนึ่งในโลกเซียนของหวังเย่!

เซียนคุนอู๋นั้นเลอเลิศในเคล็ดมิติสูงสุด สามารถเคลื่อนไปมาระหว่างมิติได้ตามคำนึง

หากเจ้าแก่นี่ยังอยู่ ซูอี้ก็ตั้งใจให้เขาไปรับพวกอูเหมิงที่ศักราชแห่งมาร

เมื่อฟังคำขอของซูอี้แล้ว ปราชญ์หงอวิ๋นก็รับปากทันที “ได้”

ซูอี้กล่าวยิ้ม ๆ “มิถามหรือว่าข้าทำเช่นนี้เพื่อการใด?”

ปราชญ์หงอวิ๋นส่ายหน้า “มิจำเป็นหรอก”

ซูอี้จ้องมองปราชญ์หงอวิ๋นอย่างลึกล้ำ ก่อนจะกล่าวว่า “เมื่อข้าไปถึงโลกเซียน ข้าควรจะไป ‘ทวีปกกพิสุทธิ์’ เป็นที่แรก เมื่อถึงเวลา หวังว่าเราสองจะได้กลับมาพบกัน”

ปราชญ์หงอวิ๋นประหลาดใจ

ทวีปกกพิสุทธิ์!

นั่นคือสถานที่ตั้งของตระกูลหนิงแห่งหนานเสวียน ผู้อยู่เบื้องหลังนาง!

ปราชญ์หงอวิ๋นกล่าวอย่างจริงจัง “หากบ้านเกิดของตระกูลข้ายังอยู่ ข้าจะต้อนรับสหายเต๋าด้วยตนเอง”

หายนะอวสานเซียนดั้งเดิมส่งผลกระทบทั่วทั้งโลกเซียน ตระกูลหนิงแห่งหนานเสวียนเองก็เสียหายหนักจากหายนะจนต้องหนีกระเจิง

ยามนี้ หลังจากเวลาผ่านไปเนิ่นนาน นางก็หาแน่ใจไม่ว่าสมาชิกตระกูลของนางจะยังอยู่กันหรือไม่

ขณะสนทนาอยู่นั้น เสียงระฆังเต๋านำทางซึ่งดังต่อเนื่องบนท้องนภาก็ค่อย ๆ หายไป

และประตูสู่เขตแดนสมรภูมิก็ก่อร่างสมบูรณ์ ลอยเด่นอยู่บนท้องนภาดูลึกลับอย่างยิ่ง

สิ่งอัศจรรย์สูงสุดคือประตูสู่เขตแดนสมรภูมินี้สามารถมองเห็นได้จากทุกแห่งหนทั่วจักรวาลพร่างดาว!

“สหายเต๋า ยามนี้เจ้าสัมผัสได้ถึงปราณของประตูนั่นเพื่อก่อป้ายแสดงตนเข้าสู่เขตแดนสมรภูมิได้แล้วนะ”

ปราชญ์หงอวิ๋นว่า

ซูอี้พยักหน้าน้อย ๆ ขณะสงบใจตนเอง

ทันใดนั้น จิตสัมผัสของเขาก็สัมผัสได้ถึงคลื่นอำนาจหนึ่งกำลังแผ่ออกจากประตู และอำนาจกฎเกณฑ์นั้นก็หลอมรวมตนกับฟ้าดิน มีเพียงตัวตนในวิถีจุติสรวงเท่านั้นที่สัมผัสมันได้

เมื่อซูอี้กำลังทบทวนอยู่นั้น หนึ่งพิรุณแสงก็พร่างพรมจากนภา ก่อเป็นป้ายสัญลักษณ์ที่มีขนาดเท่าฝ่ามือร่วงลงมาบนมือของชายหนุ่ม

ป้ายสัญลักษณ์นั้นแปลงมาจากอำนาจกฎเกณฑ์ ควบแน่นจากจิตสัมผัสของซูอี้ สลักปราณของเขาไว้บนนั้น

ด้วยป้ายสัญลักษณ์นี้ มันจะบันทึกความสำเร็จบนเขตแดนสนามรบของซูอี้ไว้ทุกกระบวนการ

ยามที่มาถึงวิถีแรกเยือน เขาจะสามารถใช้ผลงานอันถูกจารึกในป้ายสัญลักษณ์ชิงโอกาสไปยังโลกเซียนได้

และยอดฝีมือทุกคนที่เข้าสู่เขตแดนสมรภูมิล้วนมีป้ายสัญลักษณ์เช่นนี้ประจำตน

………………..