บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2151 วิชาวิญญาณดาราน้อย

บทที่ 2151 วิชาวิญญาณดาราน้อย

วิชาที่ลี่ฉางชิงใช้คือวิชาลับอย่างหนึ่ง ซึ่งสามารถตรวจจับและมองทะลุกลิ่นอายกับการปลอมแปลงของอีกฝ่ายได้

ซูอี้คุ้นเคยกับวิชาลับนี้ดี

มันมีชื่อว่า ‘วิชาวิญญาณดาราน้อย’ !

มันถูกสร้างโดยอี้เต้าเสวียน เพื่อให้ลูกหลานของตระกูลได้ใช้โดยเฉพาะ!!

เมื่อนานมาแล้ว อี้เต้าเสวียนเคยแต่งงาน มีลูกหลานมากมาย เมื่อกาลเวลาผันผ่าน ตระกูลก็ถูกก่อตั้งขึ้นมา

วิชาวิญญาณดาราน้อยคือหนึ่งในวิชาลับที่อี้เต้าเสวียนหลงเหลือไว้ให้กับตระกูล มันคือวิชาลับประเภทวิญญาณอย่างหนึ่งที่ใช้ระบุสายเลือดของสมาชิกตระกูลโดยเฉพาะ

นอกจากนี้ วิชาลับนี้ยังสามารถมองทะลุการปลอมแปลงต่างๆ ได้ ทำให้วิชาแปลงกายไร้ผล

ซูอี้หลอมรวมพลังเต๋าของอี้เต้าเสวียนมาแล้ว จะจำไม่ได้ได้อย่างไร?

‘ลี่ฉางชิงผู้นี้ ต่อให้ไม่ใช่ลูกหลานของชาติที่สี่ เขาก็ต้องมาจากตระกูลที่ชาติที่สี่สร้างขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แน่นอน’

ซูอี้ลอบครุ่นคิด

ในตอนนี้ ชายหนุ่มพอเข้าใจคร่าวๆ แล้วว่า เหตุใดอี้เต้าเสวียนถึงส่งตนมาที่โลกชางหลาน

นั่นเพราะนี่น่าจะเป็นสถานที่ที่เขาเตรียมไว้ให้ลูกหลานของตระกูลอยู่อาศัย!

‘เกือบแปดแสนปีแล้ว นับตั้งแต่อี้เต้าเสวียนกลับชาติมาเกิด เขากลับชาติมาเกิดก่อนหลี่ฝูโหยว แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีลูกหลานของเขาอาศัยอยู่ในโลกใบนี้ด้วย…’

ซูอี้ลอบถอนหายใจ ‘เรื่องนี้มันช่างสุดที่จะจินตนาการเหลือเกิน’

ผ่านไปสักพัก ลี่ฉางชิงคลายวิชาลับ

“ผู้อาวุโส พบอะไรบ้างหรือไม่?”

หัวหน้าหมู่บ้านเซวียเทียนอวิ๋นถาม

ลี่ฉางชิงตอบว่า “สหายผู้นี้คือเผ่าพันธุ์มนุษย์จริง ได้รับบาดเจ็บสาหัส เหลือเพียงเศษเสี้ยวชีวิตที่แทบจะไม่เหลือเรี่ยวแรงเต็มที การที่สามารถรอดจนมาถึงตอนนี้ได้ จะต้อง……จะต้องเป็นปาฏิหาริย์อย่างแน่นอน!”

เซวียเทียนอวิ๋นผ่อนคลายในที่สุด “ขอแค่ตัวตนไม่มีปัญหาก็พอแล้ว”

“ถึงแม้เขาจะเป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์ ทว่าต้นกำเนิดกลับแปลกประหลาดยิ่งนัก พวกเราต้องสืบให้ได้! ถ้าเกิดเขาเป็นสายลับของมารปีศาจขึ้นมาจะทำอย่างไร?”

เซวียเฟิงอดกล่าวไม่ได้

เขารังเกียจซูอี้มาโดยตลอด จึงมีความมุ่งร้ายอย่างแรงกล้า

“ถ้ามารปีศาจอยากทำร้ายหมู่บ้านเฉาซีของพวกเรา ทำไมต้องส่งสายลับที่กำลังจะตายมาด้วย?”

หลิงเอ๋อร์เดือดดาลขึ้นมา

“ข้า…” เซวียเฟิงพลันพูดไม่ออก

“เอาล่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว พวกเราควรไปได้แล้วล่ะ”

ลี่ฉางชิงโบกมือ “หลิงเอ๋อร์ มากับข้า ข้ามีบางอย่างจะบอกเจ้า”

เมื่อกล่าวจบ กลุ่มคนได้เดินออกจากห้องไปพร้อมกับหลิงเอ๋อร์

มีเพียงซูอี้ที่อยู่ในนั้นเพียงลำพัง

เขารู้สึกไม่สบายใจกับสถานการณ์นี้นัก

หากเป็นภัยที่อันตรายถึงชีวิต ด้วยกำลังเฮือกสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ ชายหนุ่มย่อมสามารถอัญเชิญลิงตัวน้อยในเตาเสริมสวรรค์ได้!

แต่หากเป็นเช่นนั้น เกรงว่าเขาจะตกอยู่ในอาการสาหัสอีก ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้สติขึ้นมา

ดังนั้น หากไม่ใช่เรื่องความเป็นความตาย ซูอี้จะไม่ทำเช่นนี้

ไม่ช้า หลิงเอ๋อร์พลันเดินกลับมาเพียงลำพัง

นางถือกล่องหยกไว้ในมือ ยิ้มแล้วกล่าวว่า “ผู้อาวุโสให้สัญญาว่า จะให้เจ้าพักฟื้นในหมู่บ้าน เจ้ารับไว้สิ นี่คือโอสถที่ผู้อาวุโสมอบให้เจ้า”

ขณะพูด นางเปิดกล่องหยก เผยโอสถอันกระจ่างชัดที่มีขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือ

หลังจากนั้น หลิงเอ๋อร์อุทานออกมา “โอสถโลหิตมังกรขุย! ผู้อาวุโสเอาโอสถล้ำค่าขนาดนี้มาให้เชียวหรือ?!”

สาวน้อยตัวแข็งทื่อ สิ่งนี้มันเกินกว่าที่นางคาดคิดไว้

ถึงแม้การฝึกฝนของซูอี้จะแทบแห้งเหือด แต่สายตาของเขายังดีอยู่ เพียงปรายตามองก็จำได้ทันทีว่าโอสถนี้คือยาครอบจักรวาลในวิถีลึกล้ำขอบเขตจักรพรรดิ

ก่อนที่จะบรรลุวิถีเซียน เส้นทางการฝึกฝนถูกแบ่งเป็นวิถียุทธ์ วิถีต้นกำเนิด วิถีวิญญาณ วิถีลึกล้ำ วิถีสู่สวรรค์ และวิถีจุติสรวง

ทุกวิถีต่างแบ่งออกเป็นขอบเขตมากมาย

หลังจากกลายเป็นเซียนแล้ว ยังมีวิถีเซียนอีกห้าขอบเขต กับอีกสามระดับในขอบเขตสุดท้าย

ยาครอบจักรวาลในวิถีลึกล้ำนี้คือโอสถที่หลอมโดยจักรพรรดิในหมู่ผู้ฝึกตนของโลกมนุษย์

ยาครอบจักรวาลนั้นคือสมบัติอันประเมินค่าไม่ได้ในสายตาของสาวน้อย แต่ในสายตาของซูอี้…

มันช่างไร้ประโยชน์จริงๆ…

มันไม่อาจช่วยรักษาบาดแผลของเขาได้เลย!

ทว่าชายหนุ่มก็เข้าใจอาการตกตะลึงของหลิงเอ๋อร์เช่นกัน

เพราะการฝึกฝนของสาวน้อยอยู่เพียงวิถีวิญญาณ ขอบเขตวงล้อวิญญาณขั้นปลาย ยังไม่บรรลุสู่วิถีลึกล้ำ

ยังอีกยาวไกลนักว่าจะบรรลุสู่วิถีเซียน และยังไม่รวมถึงวิถีเทพอีก

ดังนั้นในสายตาของสาวน้อย โอสถโลหิตมังกรขุยนี้ย่อมมีค่ายิ่งนัก

อันที่จริง ซูอี้สังเกตเห็นก่อนหน้านี้แล้วว่า ผู้อาวุโสลี่ฉางชิงกับหัวหน้าหมู่บ้านเซวียเทียนอวิ๋นมีการฝึกฝนสูงสุดในหมู่บ้านเฉาซี

แต่พวกเขาสองคนเป็นเพียงจักรพรรดิบนวิถีลึกล้ำ มีการฝึกฝนที่ขั้นสานพันธะลึกล้ำ

ในโลกอันบ้าคลั่งแห่งนี้ มีเพียงขอบเขตสานพันธะลึกล้ำที่นับว่าเป็นตัวตนสูงสุด……

ทว่าตอนที่ซูเสวียนจวินขึ้นอ้างเป็นผู้นำมหาแดนดิน เขาก็อยู่ที่ขั้นนี้เช่นกัน

แต่ในสายตาของซูอี้วันนี้…

ขนาดขอบเขตจอมเทพยังไม่อยู่ในสายตา แล้วจะนับประสาอะไรกับผู้ฝึกตนเหล่านั้นที่อยู่ต่ำกว่าวิถีเซียน?

“ในเมื่อผู้อาวุโสกล่าวเช่นนี้ เขาต้องคิดมาดีแล้วแน่ๆ”

ผ่านไปสักพัก หลิงเอ๋อร์สูดหายใจเข้า หยิบโอสถออกมา กำลังจะป้อนให้กับซูอี้

“ไม่”

ซูอี้ห้ามไว้

หลิงเอ๋อร์ผงะ กล่าวอย่างเกรี้ยวกราดว่า “เจ้าห่วงว่ามันจะทำร้ายเจ้าหรือ? นี่คือสมบัติหายากที่ผู้อาวุโสเก็บรักษามาหลายปีเชียวนะ เจ้า…ไม่รู้หรือว่าอะไรดีหรือไม่ดี!”

ซูอี้ยิ้มแห้ง ค่อยๆ กล่าวออกมาว่า “ไม่มีประโยชน์ ข้าบาดเจ็บมากเกินไป อย่าใช้เสียของเลย…”

เขาไม่มีเรี่ยวแรงนัก ทำให้พูดจาลำบากยิ่ง แต่หลิงเอ๋อร์เข้าใจ คิ้วคลายปม สายตาอ่อนโยนลง นางกล่าวว่า “ที่แท้เจ้าก็กลัวมันจะเสียของนี่เอง ไม่ต้องห่วง โอสถมีไว้เพื่อช่วยคน เจ้าบาดเจ็บสาหัส ถ้าไม่ได้รับการรักษาโดยไว เกรงว่าอีกไม่นาน…”

ก่อนซูอี้จะทันได้ปฏิเสธอีกครั้ง สาวน้อยก็ยัดโอสถเข้าปากเสียแล้ว

ความร้อนผ่าวพลุ่งพล่านไปทั่วทั้งร่างกาย

แต่มันหายไปในพริบตา ราวกับหายลับเข้ากลีบเมฆ ไม่เกิดผลใดๆ

ทว่าวิญญาณของซูอี้ดีขึ้น…

หลิงเอ๋อร์ที่เห็นดังนี้ ก็บังเกิดความประหลาดใจ นางพึมพำว่า “เกิดอะไรขึ้น มันไร้ประโยชน์จริงๆ ด้วย…”

ริมฝีปากของซูอี้เผยอ น้ำเสียงอ่อนแรงเปล่งออกมา “ไม่ต้องห่วง บาดแผลของข้า…ข้ารักษาเองได้…”

เมื่อเห็นเขาพยายามพูดอย่างยากลำบาก เด็กสาวก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างเงียบงัน สายตาที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาเผยความเวทนาและเห็นใจออกมา

สาวน้อยก้าวไปข้างหน้าเพื่อห่มผ้าให้ซูอี้ ก่อนกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “เจ้าไม่ต้องพูดอะไรแล้ว วางใจได้ ข้าจะหาทางช่วยเจ้าเอง”

ซูอี้จ้องสาวน้อย รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ห่างหายไปนาน

ซูอี้เริ่มพักฟื้นอยู่ในหมู่บ้านเฉาซีตั้งแต่วันนี้

ทุกคนในหมู่บ้านทราบว่ามีคนนอกอย่างเขาอยู่ ทำให้ช่วงแรกบังเกิดความสงสัย

แต่ในไม่ช้า ก็ไม่มีใครสนใจอีก

เพราะซูอี้นอนอยู่กับที่ จึงไม่ต่างจากคนป่วยติดเตียง จะตายแหล่ไม่ตายแหล่

ซูอี้ยินดีกับความเงียบสงบ

เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า

ในโลกชางหลาน ช่วงกลางวันจะมีมหาตะวันอีกาทองสามดวง สาดส่องไปทั่วโลกหล้า

ตกกลางคืน จันทราเพลิงมารม่วงจะลอยขึ้น

หมู่บ้านเฉาซีตั้งอยู่ที่ตีนเขาอีกามาร เป็นหมู่บ้านมนุษย์ที่ห่างไกลยิ่ง คนนอกมิอาจเข้ามาที่นี่ได้

สาวน้อยอย่างหลิงเอ๋อร์ยุ่งอยู่ทุกวัน

ทุกสามวัน นางจะใช้ประโยชน์จากช่วงก่อนรุ่งสาง เพื่อออกเดินทางพร้อมกับคนหนุ่มสาวในหมู่บ้านเพื่อรวบรวมสมุนไพร รวมถึงล่าสัตว์ในป่าเขา

ส่วนช่วงเวลาอื่น พวกเขาจะคัดกรองโอสถ จัดการกับสัตว์ปีศาจที่ล่ามาได้ ทำการฟอกหนังสัตว์เป็นเสื้อผ้า กระดูกสัตว์ ฟัน เขาสัตว์ เกล็ดและส่วนอื่นๆ ถูกคัดแยกตามหมวดหมู่

ตามที่สาวน้อยว่าไว้ นี่คือของที่สามารถขายทำเงินได้ ทุกหกเดือนจะมีพ่อค้าในเมืองเข้ามาซื้อ

นอกจากยุ่งอยู่กับเรื่องจิปาถะอยู่ทุกวันแล้ว สาวน้อยจะมาขัดถูร่างกายของซูอี้ พร้อมกับป้อนสมุนไพรให้ไม่ขาด

ถึงแม้ซูอี้จะพร่ำบอกหลายครั้งว่า สมุนไพรเหล่านี้ไม่มีประโยชน์ก็ตามที

แต่สาวน้อยดื้อรั้นยิ่ง ยังคงยืนกรานที่จะป้อนโอสถให้ซูอี้

ขณะชายหนุ่มรู้สึกเหนื่อยใจ เขาก็รู้สึกเหมือนหัวใจได้รับการเติมเต็มเช่นกัน……ซูอี้สามารถสัมผัสได้ว่า สาวน้อยต้องการดูแลเขาจากก้นบึ้งของหัวใจจริงๆ

หนึ่งเดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก

ภายในลานบ้าน

ซูอี้หรี่ตา นอนอยู่บนเก้าอี้ไม้เรียบง่ายพลางอาบไล้แสงอาทิตย์

เก้าอี้ไม้ถูกสร้างโดยหลิงเอ๋อร์เอง

แม้แต่ตัวเขาก็ถูกหลิงเอ๋อร์อุ้มจากเตียง ก่อนจะมาวางบนเก้าอี้…

ด้วยเขาไร้หนทางใด ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ถึงแม้กำลังใจของซูอี้จะดีขึ้น แต่ร่างกายยังคงไม่มีพละกำลัง ราวกับคนเป็นอัมพาตก็ไม่ปาน

ขณะนี้ มีดวงอาทิตย์ร้อนแรงสีทองเข้มสามดวงลอยอยู่บนท้องนภา ดวงหนึ่งอยู่ทางตะวันออก ดวงหนึ่งอยู่ทางตะวันตก ดวงหนึ่งอยู่ตรงกลาง

“ดวงอาทิตย์ร้อนแรงสามดวงนี้ เป็นการเปลี่ยนสภาพของกฎเกณฑ์ลึกลับของโลกชางหลานเช่นกัน น่าเสียดาย ข้าในตอนนี้ทำได้แค่นอนอยู่กับที่แล้วอาบไล้แสงอาทิตย์ เพื่อดูดกลืนพลังงานหยางเท่านั้น”

ซูอี้ลอบถอนหายใจ “จากสถานการณ์นี้ หากอยากฟื้นฟูการฝึกฝนบางส่วน ไม่รู้ว่าต้องรอถึงเมื่อไร…”

ในช่วงหนึ่งเดือนนี้ เขาคิดวิธีรักษาบาดแผลตัวเองมาโดยตลอด

สุดท้ายเขาก็คิดออกเพียงอย่างเดียว……

อาบไล้แสงอาทิตย์

นอกจากนี้ ไม่ว่าจะใช้โอสถอะไร มันก็ไม่สามารถช่วยเขาได้

เพราะพลัง ปราณวิญญาณ รวมถึงการฝึกฝนภายในร่างแทบไม่เหลือ ชายหนุ่มจึงไม่สามารถทำสมาธิ เพื่อดูดกลืนปราณฟ้าดินที่กระจายอยู่ระหว่างฟ้าดินได้

“แต่ไม่จำเป็นต้องกังวลไป”

ซูอี้ครุ่นคิดอย่างเงียบงัน

ไม่สามารถฝึกฝนได้ ไม่สามารถรักษาได้ แต่เขาไม่ได้นอนแน่นิ่งอย่างเดียว ภายใต้ดวงอาทิตย์ร้อนแรง ชายหนุ่มยังคงสั่งสมความแข็งแกร่งอย่างมั่นคง

ต่อให้จะสั่งสมพละกำลังได้เพียงน้อยนิด จนเหมือนกับสั่งสมเม็ดทรายในภูเขา แต่ไม่ช้าก็เร็วเขาจะสามารถฟื้นคืนการฝึกฝนส่วนแรกมาได้!

และถึงจะแค่ส่วนเดียว ทว่ามันก็มากเกินพอแล้ว!

“แย่แล้ว พี่หลิงเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บ!”

ทันใดนั้น เสียงตะโกนแตกตื่นดังขึ้นในหมู่บ้านเฉาซี

หลังจากนั้น มีเสียงอึกทึกดังขึ้นในหมู่บ้าน ชาวบ้านจำนวนมากตกตะลึง วิ่งออกมาคนแล้วคนเล่า

“หลิงเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ได้อย่างไร?”

“เร็ว! พาหลิงเอ๋อร์ไปหาผู้อาวุโสเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นเดี๋ยวจะสายเกินแก้!!”

…ซูอี้ที่อยู่ในลานบ้านขมวดคิ้ว เขาได้ยินเสียงอึกทึกเหล่านี้ แต่กลับไม่สามารถรับรู้สถานการณ์ภายนอกได้

แต่มันก็คาดเดาได้ไม่ยากว่า ในช่วงเช้าตรู่นี้ หลิงเอ๋อร์คงไปที่ภูเขาอีกามารเพื่อล่าสัตว์พร้อมหอกกระดูกในมือ แต่นางคงได้รับบาดเจ็บ ด้วยเผชิญหน้ากับหายนะบางอย่างในภูเขาอีกามารเป็นแน่!

เขาเพียงไม่รู้ว่า หลิงเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บได้อย่างไรเท่านั้น

ซูอี้อดกังวลเล็กน้อยไม่ได้

ในหนึ่งเดือนมานี้ สาวน้อยคอยดูแลเขาตลอด แล้วตัวเขาจะนิ่งเฉยได้อย่างไร?

แต่เขามีปัญหาเรื่องการเคลื่อนไหว แม้แต่ยืนยังทำไม่ได้ อย่าว่าแต่ออกไปข้างนอกเพื่อถามสถานการณ์เลย ดังนั้นชายหนุ่มจึงทำได้แค่นั่งรออยู่กับที่เท่านั้น

เวลาผ่านไปช้าๆ

ซูอี้นั่งอยู่กับที่ มองดูดวงอาทิตย์ร้อนแรงสามดวงคล้อยไปทางตะวันตกอย่างช้าๆ ก่อนที่เวลาพลบค่ำจะมาเยือน

คิ้วของชายหนุ่มขมวดแน่น

จนถึงตอนนี้ ไม่มีข่าวคราวใดๆ เลย……เป็นไปได้ว่า บาดแผลของหลิงเอ๋อร์ในครั้งนี้สาหัสมากใช่หรือไม่?

ปัง!!

ทันใดนั้น ประตูลานบ้านถูกเตะจนเปิดออก

ชายหนุ่มร่างกำยำนามเซวียเฟิงพุ่งเข้ามาด้วยความเกรี้ยวกราด

เมื่อเห็นซูอี้กำลังอาบไล้แสงอาทิตย์ ดวงตาของเซวียเฟิงที่แดงก่ำพลันจับจ้องเขม้นมา กัดฟันแล้วคำรามลั่น

“ทั้งหมดเป็นเพราะสารเลวเช่นเจ้า ทำให้หลิงเอ๋อร์เกือบถึงฆาต!! ข้าจะฆ่าเจ้า!” หลังจากกล่าวเช่นนั้น เซวียเฟิงพลันสาวเท้าเข้ามา ซัดหมัดเข้าใส่ศีรษะของซูอี้อย่างรุนแรง!