ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 376 ฆ่าคน!

ตอนที่ 376 ฆ่าคน!
ตอนที่ 376 ฆ่าคน!

แม่เฒ่าจูไม่ตั้งใจทำร้ายบุตรชายตนเอง นางไม่ได้ต้องการเอาชีวิตผู้ใด ทั้งหมดล้วนเป็นเพียงการข่มขู่เท่านั้น คาดไม่ถึงว่าจะพลาดพลั้ง เมื่อเห็นโลหิตแดงฉานไหลทะลัก ทั้งยังได้ยินเสียงตะโกนว่า ‘ฆ่า’ แม่เฒ่าจึงตื่นตระหนกจน ‘หมดสติ’

ชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ กำลังง่วนอยู่กับการดูแลหยุนลี่เต๋อ ไม่มีผู้ใดสนใจนาง หลังจากได้ยินว่าหยุนลี่เต๋อบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ท่ามกลางอากาศเหน็บหนาว พื้นดินเย็นเยียบ ด้วยกลัวว่าแขนขาอันเหี่ยวย่นของตนจะถูกแช่แข็งจนขยับไม่ได้ แม่เฒ่าจูจึงยันกายลุกขึ้นยืน

หลังจากเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ทุกคนที่อยู่ในลานเรือนของตระกูลหยุนจึงนึกขึ้นได้ว่าแม่เฒ่าจูเป็นลมล้มพับไป แต่เมื่อหันกลับไปมองจุดที่ร่างของนางเคยอยู่ตรงนั้นก็พบว่าหญิงชราหายไปแล้ว นอกจากนี้ประตูห้องชั้นบนยังปิดสนิทอีกด้วย

“แม่เฒ่าคนนี้ช่าง…” มารดาของหวังเอ้อยาไม่รู้จะใช้คำใดตำหนิแม่เฒ่า นางจึงส่ายศีรษะอย่างเอือมระอาก่อนประคองแม่นางเหลียนให้ลุกยืนขึ้นพลางกล่าวว่า “แยกย้ายกันได้แล้ว ปล่อยให้พวกเขาสองคนได้พักผ่อนเถิด”

หลังจากเหตุการณ์โกลาหล แม่เฒ่าจูก็เอาแต่เก็บตัวเงียบ แม่นางเฉินกลับเข้าไปในห้องนอนของตนและลงกลอนอย่างแน่นหนา เพราะกลัวว่าหญิงชราจะบ้าคลั่งขึ้นมาคว้ามีดทำครัวมาปักลงกลางกระหม่อมของตน

ชาวบ้านทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับ

มีดทำครัวเปื้อนเลือดถูกโยนทิ้งไว้กลางลานบ้าน

เมื่อกลับมาถึงเรือน หยุนเชวี่ยจึงเอาผ้าเช็ดหน้าจุ่มน้ำเย็นและนำมาเช็ดทำความสะอาดบาดแผลก่อนทายาสมุนไพรให้หยุนลี่เต๋อ ซึ่งกว่าหลี่หลางจงจะเดินทางมาถึง เลือดก็หยุดไหลเผยให้เห็นผิวหนังชุ่มเลือดที่ไม่น่ามองสักเท่าไร

“เคราะห์ดีที่ไม่บาดลึกลงไปถึงเส้นเลือด หากเส้นเลือดบริเวณคอขาดสะบั้น เกรงว่าแม้แต่ต้าหลัวจินเซียนก็ช่วยเขาไม่ได้” หลี่หลางจงมองบาดแผลพลางกดนิ้วลงครึ่งข้ออย่างเบา ๆ “เกือบไปแล้ว เจ้าโชคดียิ่งนัก!”

ระหว่างเดินทาง ชาวบ้านที่มาเชิญเขาเล่าว่าแม่เฒ่าจูถือมีดฟันลูกชายแท้ ๆ ของตน และเมื่อเห็นบาดแผลครั้งแรก เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เสือถึงร้ายก็ไม่กินลูกตัวเอง* แต่นางลงมือทำร้ายบุตรชายได้อย่างไร?

*เสือถึงร้ายก็ไม่กินลูกตัวเอง หมายถึง คนเราไม่ว่าเหี้ยมโหดแค่ไหนก็ไม่ทำร้ายลูกของตนเอง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความหวาดกลัวก็เข้ากอบกุมหัวใจของแม่นางเหลียนอีกครั้ง นางจึงรีบเอ่ยถามอย่างประหม่าว่า “อาการบาดเจ็บของพี่รองคงไม่สาหัสกระมัง?”

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก” หลี่หลางจงหยิบยารักษาแผลออกมาจากกล่องเครื่องมือ เขาทายาไปพลางกำชับไปพลาง “ทายาวันละสองครั้ง ใส่ยาให้ทั่วบาดแผล อย่าเกาเด็ดขาด หากทำตามที่ข้าบอกแผลจะแห้งและหายเร็วขึ้น”

แม่นางเหลียนพยักหน้าหงึกหงัก “ท่านจะสั่งยาอะไรให้เขาดื่มหรือไม่เจ้าคะ? เขาเสียเลือดมาก…”

หลี่หลางจงโบกมือพลางหันไปถามหยุนลี่เต๋อ “เจ้ารู้สึกเวียนศีรษะ มือเท้าอ่อนแรง และเหงื่อออกมากเกินไปหรือไม่?”

หยุนลี่เต๋อส่ายศีรษะ ตอนนี้เขาสับสนยิ่งนัก ไม่อยากพูดจาและไม่สามารถบอกได้ว่าตนรู้สึกอย่างไร ฉะนั้นจึงทำได้เพียงกำมือทั้งสองแน่นขณะที่หัวสมองขาวโพลน

“ร่างกายของพ่อหนุ่มแข็งแรง เขาไม่เป็นอะไรมากหรอก” หลี่หลางจงตบบ่าที่ทั้งหนาและกว้างของหยุนลี่เต๋อเบา ๆ “สองวันนี้จะทำอะไรก็ระวังเสียหน่อย อย่าเพิ่งทำงานหนัก ปากแผลจะได้ไม่ฉีกขาดและสมานกันเร็วขึ้น”

แม้จะหยุนลี่เต๋อไม่ได้บาดเจ็บสาหัส ทว่าหลังจากหลี่หลางจงกลับไปแล้ว แม่นางเหลียนก็ตั้งใจจะเชือดไก่เพื่อทำอาหาร ขณะที่กำลังจะปาดคอไก่ มือของนางพลันสั่นระริกและไม่กล้าลงมือเชือดมันทั้งเป็น

หลังจากพยายามอยู่ครู่ใหญ่ แม่นางเหลียนก็เรียกสืออีด้วยน้ำเสียงจนปัญญา “เจ้าเชือดมันเถิด ข้าลงมือไม่ได้จริง ๆ”

สืออียื่นมือออกไปรับไก่และมีดอย่างใจเย็น

“ช้าก่อน…” แม่นางเหลียนใช้สองมือปิดดวงตา “รอจนข้าออกไปแล้ว เจ้าค่อยเชือดมันเถอะ หากเห็นเลือดไก่ ข้าคงต้องนึกถึงเลือดของลุงรองหยุนของเจ้าเป็นแน่ หัวใจของข้าจะวายเอา…” ยังกล่าวไม่ทันจบ นางก็รีบเดินเข้าไปในห้องโถงอย่างรวดเร็ว

สืออีจับปีกและคอไก่ใหญ่พับไปด้านหลัง จากนั้นลงมือเชือดคอของมันอย่างรวดเร็ว เลือดไก่สาดกระเซ็นและไหลลงในกะละมังใบใหญ่ ไก่อับโชคถีบขาดีดดิ้นเอาชีวิตรอดอย่างสุดแรงเกิด ทว่าไม่นานมันก็หมดแรงและดิ้นทุรนทุราย

“อ๊ะ…” หยุนเชวี่ยที่เดินออกมาจากห้องโถงส่งเสียงอุทานเบา ๆ เมื่อเห็นภาพตรงหน้า จากนั้นหันกลับเข้าไปในเรือนและปิดประตูอีกครั้ง

“น่ากลัวถึงเพียงนั้นเลยหรือ?” สืออีพึมพำพลางก้มหน้ามองไก่ที่กำลังหยุดหายใจขณะดวงตาเหลือกค้างโดยไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย เขาถอนขนไก่และนำมันฝังดินก่อนวางไก่ทั้งตัวลงไปต้มในหม้อ

“เจ้าหมอนั่นกำลังฆ่าไก่อยู่ข้างนอก!” หยุนเชวี่ยเผยสีหน้ากระอักกระอ่วน “ไม่ได้ ๆ วันนี้ข้าทนเห็นเขาเชือดไก่ไม่ได้”

แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่เมื่อน้ำแกงหอมกรุ่นถูกนำมาวางบนโต๊ะ หยุนเชวี่ยก็ดื่มน้ำแกงสองชามหมดเกลี้ยงภายในรวดเดียว แม่นางเหลียนคิดในใจว่าหยุนลี่เต๋อต้องได้รับสารอาหารที่บำรุงร่างกาย เนื่องจากเขาไม่ค่อยมีความอยากอาหารมากนัก นั่งนิ่งเงียบขรึม และเอนกายนอนลงบนเตียงทันทีหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ

“อาทิตย์นี้ท่านไม่ต้องทำงานหรอก พักผ่อนให้เต็มที่เถิด” แม่นางเหลียนสะบัดผ้าห่มแล้วห่มลงบนตัวของสามีอย่างอ่อนโยนพลางกล่าวปลอบใจ “ตอนนั้นท่านแม่กำลังโมโห นางไม่ได้ตั้งใจแน่นอน ท่านอย่าคิดมากไปเลย”

“ข้าไม่เป็นไร” หยุนลี่เต๋อเอนกายลงนอนพลางใช้แขนทั้งสองข้างหนุนศีรษะ

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ท่านเป็นเสาหลักของครอบครัว หากท่านพี่มีอันเป็นไป ข้าและลูก ๆ จะใช้ชีวิตอยู่อย่างไร…” แม่นางเหลียนรู้ดีว่าสามีมักเก็บเรื่องกลุ้มใจไว้คนเดียว ไม่ระบายให้ผู้ใดฟัง นางจึงเกรงว่าอาการของเขาจะทรุดลงไปอีก

หยุนลี่เต๋อพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมตบหลังมือของภรรยาเบา ๆ

แม่นางเหลียนกำลังจะบอกสามีให้เข้านอนเร็วกว่าปกติ ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากข้างนอกคล้ายกับมีคนตะโกนว่า ‘เจ้าหน้าที่มาแล้ว’ จากที่ไกล ๆ แต่แม่นางเหลียนได้ยินไม่ชัดแจ้งนัก นางจึงคิดในใจว่าในหมู่บ้านเกิดเรื่องอะไรขึ้น?

นางลุกขึ้นเปิดหน้าต่างแล้วมองสำรวจไปยังทางเข้าหมู่บ้าน แม่นางเหลียนสังเกตเห็นบุรุษผู้หนึ่งโบกมือขณะวิ่งมายังเรือนของตนพร้อมตะโกนเสียงดัง “เจ้ารอง เจ้ารอง เจ้าหน้าที่จากทางการมาจับตัวแม่เฒ่าของเจ้าแล้ว!”

ขณะที่เกิดเรื่องในยามบ่าย มีคนผู้หนึ่งตะโกนว่า ‘ฆ่าคน’ และ ‘แจ้งทางการด่วน’ เด็กหนุ่มผู้ยังไม่ทันเข้าใจสถานการณ์ดีก็ถูกสตรีที่กำลังตื่นตระหนกหลายคนสั่งให้เขาไปแจ้งกับเล่าเจ้าหน้าที่

เมื่อรู้ว่าตื่นตระหนกไปเองและหยุนลี่เต๋อก็ไม่ได้รับบาดเจ็บถึงชีวิต ชาวบ้านก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและลืมสิ้นเด็กหนุ่มที่กำลังเดินทางไปแจ้งความ จนกระทั่งเข้าหน้าที่มาคุมตัว ‘ฆาตกร’ ในหมู่บ้าน ทุกคนจึงนึกขึ้นได้ว่าเรื่องเลยเถิดไปไกลแล้ว

หยุนลี่เต๋อผู้ที่เหน็ดเหนื่อยทั้งกายและใจรีบแต่งตัวแล้วเดินทางไปยังเรือนหลังเก่าทันที ทว่ายังไม่ทันก้าวเข้าไปในลานเรือน เขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของมารดาดังออกมา “ข้าถูกใส่ร้ายอย่างไม่มีเหตุผล ทุกคนร่วมมือกันรังแกหญิงชราผู้โดดเดี่ยวอย่างข้า…”

“ท่านทั้งสอง” หยุนลี่เต๋อวิ่งเข้าไปในลานเรือน เขาเห็นแม่เฒ่าจูนั่งอยู่บนธรณีประตู ผมเผ้ายุ่งเหยิง ทั้งร้องไห้และทำร้ายตนเอง ชายฉกรรจ์สองคนที่แต่งกายคล้ายเจ้าหน้าที่หารือกันสองประโยคก่อนกระชากแขนแม่เฒ่าให้ลุกยืนขึ้น

“ท่านทั้งสอง ท่านเข้าใจผิดแล้ว ท่านเข้าใจผิดจริง ๆ” หยุนลี่เต๋อรีบชี้ไปยังผ้าพันแผลบริเวณลำคอของตน “ข้าสบายดี ท่านแม่ของข้าไม่ได้ฆ่าคนขอรับ ทุกคนคงตื่นตระหนกและเข้าใจผิด!”

เจ้าหน้าที่ทั้งสองคนไม่มีท่าทีประหลาดใจเมื่อเห็นหยุนลี่เต๋อ เนื่องจากชาวบ้านในละแวกนั้นต่างเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับฮูหยินเฒ่าให้พวกเขาฟังอย่างชัดเจน แม้เหยื่อจะไม่เสียชีวิต แต่ทั้งสองได้รับคำสั่งมาให้จับกุม ‘ฆาตกร’ จึงไม่สามารถตัดสินใจโดยพลการได้

“ข้าถูกใส่ร้าย! มันคือความอยุติธรรม! มีคนจงใจใส่ร้ายข้า คิดจะฆ่าคนแก่ให้ตาย…” แม่เฒ่าจูตบต้นขา น้ำตาไหลนองหน้า เมื่อเห็นแม่นางเหลียนเดินเข้ามา แม่เฒ่าก็ยกนิ้วขึ้นชี้นางทันควัน “เป็นนาง! หญิงโสเภณีผู้นี้กล่าวหาข้าอย่างไม่เป็นธรรม นางต้องการฆ่าข้า! จับนางสิ จับนาง!”

เดิมทีแม่นางเหลียนคิดจะขอร้องให้เจ้าหน้าที่ปล่อยตัวของแม่เฒ่าจู แต่เมื่อก้าวเข้ามาในเรือน นางก็ถูกหญิงเฒ่าสาดโคลนใส่อย่างจัง แม่นางเหลียนจึงยืนอยู่ด้านข้างมองฮูหยินเฒ่าโดยไม่กล่าวคำใด

“ท่านทั้งสอง มันคือเรื่องเข้าใจผิดจริง ๆ ขอรับ มันเป็นเพียงเรื่องขนไก่เปลือกกระเทียม* ของครอบครัวเราเท่านั้น ท่านแม่ของข้าอารมณ์ร้อน อีกอย่างท่านหลี่หลางจงตรวจดูบาดแผลของข้าแล้ว เขาบอกว่ามันไม่ได้สาหัสเลย…” หยุนลี่เต๋ออธิบาย

*ขนไก่เปลือกกระเทียม หมายถึง เล็กน้อยไร้ความสำคัญ

“พวกเรารับรู้เรื่องนี้แล้ว แต่ท่านนายอำเภอสั่งให้เราคุมตัวผู้ก่อเหตุไปยังศาลาว่าการ หากพวกเราไม่ทำตามก็จะไม่มีเรื่องให้รายงานเขา” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งกล่าว

“นายท่าน ข้าขออภัยที่ต้องรบกวนเวลาของท่านทั้งสอง อากาศหนาวจัดเช่นนี้ อีกทั้งระยะทางไปกลับหลายสิบลี้ ท่านแม่ของข้าแก่แล้ว ไม่อาจทนสภาพอากาศอันโหดร้ายเช่นนี้ได้หรอกขอรับ…” หยุนลี่เต๋อเกลี้ยกล่อมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“น้องชาย พวกเราต้องทำงานตามคำสั่งที่ได้รับ อย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย หากทำผิดซ้ำซาก พวกเราคงโดนไล่ออกเป็นแน่” เจ้าหน้าที่วัยกลางคนกล่าว

“เกลี้ยกล่อมไปก็ไร้ประโยชน์ พวกเราสองคนตัดสินใจด้วยตนเองไม่ได้หรอก” เจ้าหน้าที่อีกคนโบกมืออย่างไม่สบอารมณ์ “อย่างไรเสียวันนี้พวกเราต้องพาตัวแม่เฒ่าไปที่สำนักงาน ส่วนนางจะมีความผิดหรือไม่ เรื่องนั้นต้องให้ท่านนายอำเภอเป็นคนตัดสิน ฟ้าเริ่มมืดแล้ว อย่ามัวแต่ชักช้า”

หยุนลี่เต๋อประสานมือขอร้อง “ท่านทั้งสองดูสิ คืนนี้ทั้งมืดและหนาวเหน็บ ถนนเดินทางลำบาก รอจนถึงพรุ่งนี้เช้า ข้าจะพาท่านแม่ไปที่ศาลาว่าการเพื่ออธิบายเรื่องเข้าใจผิดต่อท่านนายอำเภออย่างละเอียดด้วยตนเองได้หรือไม่ขอรับ?”

“ไม่เหมาะสม ข้าทำงานนี้มาเกือบยี่สิบปี ไม่เคยมีกฎเกณฑ์เช่นนี้มาก่อน… น้องชาย ข้าพูดคุยกับเจ้าอย่างมีเหตุผล เจ้าอย่าสร้างปัญหาให้กับพวกเราอีกเลย…” เจ้าหน้าที่ชราส่ายหน้า

“พี่ชาย หยุดพูดจาเหลวไหลเสียที มืดค่ำแล้ว รีบกลับไปนอนซะ!” เจ้าหน้าที่หนุ่มแตะมีดที่เหน็บอยู่บริเวณเอว “เจ้าเป็นลูกผู้ชาย หากยังขัดขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่อีก ระวังข้าจะจับตัวเจ้าไปด้วย!”

หยุนลี่เต๋ออ้อนวอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าไร้ผล แม่เฒ่าจูถูกเจ้าหน้าที่ทั้งสองควบคุมตัวไปศาลาว่า คนหนึ่งเดินขนาบด้านซ้าย ส่วนอีกคนหนึ่งเดินขนาบด้านขวา ฮูหยินเฒ่ารู้ดีว่าชายฉกรรจ์ทั้งสองไม่ยอมให้ตนด่าทอเช่นลูกชายแน่ นางจึงพยายามดิ้นรนให้หลุดจากพันธนาการอยู่หลายครั้ง เมื่อเห็นว่าหนีไม่พ้นจึงเงยหน้าขึ้นร่ำไห้

“ท่านแม่ ท่านอย่ากลัวไปเลย พวกเขาเพียงนำตัวท่านไปสอบปากคำที่เท่านั้น หลังจากที่ท่านนายอำเภอไต่สวนเสร็จ ท่านก็จะถูกปล่อยตัวกลับมา” หยุนลี่เต๋อปลอบประโลมมารดา “ข้าจะไปกับท่านด้วย ไม่เป็นไรนะขอรับ ข้าจะเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้เขาฟังอย่างชัดเจน”

ขาทั้งสองข้างของแม่เฒ่าจูอ่อนยวบ แต่ก็ถูกเจ้าหน้าที่ดึงตัวขึ้นมา นางร้องไห้คร่ำครวญพลางก่นด่าหยุนลี่เต๋อและแม่นางเหลียนราวกับถูกรังแก ทั้งยังสาปแช่งทั้งสองให้ตายตก

“แม่เฒ่าอย่างท่านไม่รู้ว่าอะไรดีหรือไม่ดี ลูกชายของท่านขอร้องอ้อนวอนพวกเราอยู่นานสองนาน ไยท่านถึงด่าทอเขาอีก?” เจ้าหน้าที่ผู้มีใบหน้าดำคล้ำตะโกนถามแม่เฒ่าจู “หยุดโวยวายแล้วอยู่นิ่ง ๆ เสีย ข้าจะมัดท่านไว้”

แม่เฒ่าจูจอมบงการใช้ชีวิตอยู่ในไร่นาขนาดหนึ่งไร่สามมู่ของตนเองเป็นส่วนใหญ่ เมื่อถูกชายฉกรรจ์ผู้ที่เหน็บมีดไว้ที่เอวตะโกนใส่อย่างเดือดดาล นางจึงปิดปากเงียบ แม้แต่เสียงสะอื้นก็ไม่เล็ดลอดออกมา

“ไป!” เจ้าหน้าที่ผู้มีใบหน้าดำคล้ำเร่งเร้า “ข้าเห็นว่าเจ้ามีฤทธิ์มาก หากกระทำสิ่งใดที่เป็นอุปสรรคต่อการทำงานของเจ้าหน้าที่ เจ้าจะถูกเพิ่มโทษ!”

ผู้คนที่มุงดูความโกลาหลที่นอกเรือนของตระกูลหยุนต่างแหวกทางให้เจ้าหน้าที่เดิน ชาวบ้านมองแม่เฒ่าจูที่ถูกจับกุมอย่างไม่วางตา บ้างยกนิ้วขึ้นชี้ บ้างเบือนหน้าหนีพลางกระซิบกระซาบ

แม่นางเหลียนเอื้อมมือไปคว้าแขนของสามีด้วยความห่วงใย หยุนลี่เต๋อพยักหน้าเป็นสัญญาณให้ภรรยาวางใจพลางกล่าวคำเบา “ไม่เป็นไร ข้าจะตามไป ตอนนี้เจ้ากลับบ้านแล้วเข้านอนเถิด ไม่ต้องรอข้า”