เซียนหมอหญิงแม่ลูกอ่อน - ตอนที่ 582 การคิดเพ้อฝันคือโรคอย่างหนึ่ง!
ตอนที่ 582 การคิดเพ้อฝันคือโรคอย่างหนึ่ง!
ทว่า…
วี้ด!
ซีหวังหมู่ที่จู่ๆ ก็คำรามออกมาจากกรมความมืดไม่หยุด เสียงของมันดังระเบิดราวกับมีแสงสีทองพุ่งออกมา มันพุ่งใส่ใบหน้าของเทพพิทักษ์แอตแลนทั้งห้าในทันที
ในขณะเดียวกัน…แม้เทพอัสนีจะไม่มีวิชาสามเศียรหกกร แต่มันก็มีวิชาย่อส่วน มันหดตัวเล็กลงในทันที ทำเอาเทพพิทักษ์ทั้งห้าถูก ‘โจมตี’ จนทำอะไรไม่ถูก การจู่โจมประสานของพวกเขาไร้ผล
เทพอัสนีที่ศีรษะมีเลือดไหลไม่หยุด หลังจากที่มันหดตัวเล็กลงแล้วก็ร่วงลงไปในประตูนรกอย่างมิอาจหยุดยั้งได้ อีกเพียงพริบตาก็จะถูกประตูนรกกลืนกินไปแล้ว โชคดีที่อินหลิวเฟิงที่กลายร่างเป็นวิหคทมิฬรับเทพอัสนีเอาไว้ก่อนจะบินทะยานขึ้นไป พยายามหนีให้พ้นจากการกลืนกินของประตูนรก
แต่แล้ว…
“ลงไปซะ!”
โซลดาที่กระทืบเท้าทีหนึ่ง พลังของเขารุนแรงยิ่งนัก เกิดเสียงระเบิดดัง ปัง ในอากาศ เหล่าประชาแอตแลนที่มุงดูถึงกับเห็นว่าอากาศถูกเหยียบเป็นหลุมอย่างชัดเจน
ครืด!
ครืดๆ!…
ประตูนรกเปิดออกหมายจะกลืนกินอินหลิวเฟิงและเทพอัสนีที่ถูกเหยียบลงมาอย่างรวดเร็ว แต่ในขณะเดียวกัน…
ซู่!
ซีหวังหมู่ที่ปรากฏตัว มันก็โยนเม่ยเอ๋อร์ออกไป
“ตายซะ!”
ดาบเล่มใหญ่ของเม่ยเอ๋อร์พุ่งออกมาตัดขาขนาดยักษ์ของโซลดาขาดทันที
“ไปกัน!”
ในขณะเดียวกันอิงหลงที่บินเข้ามาก็รับอินหลิวเฟิงพวกเขาก่อนจะพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
“คิดจะหนีไปไหน!”
เทพคนคู่ออกโรงพร้อมกัน พวกเขาคิดจะสังหารอิงหลง น่าเสียดาย…
“คมมีดน้ำค้างแข็ง!”
อิงหลงที่กระพือปีกขนาดใหญ่อย่างรวดเร็วก็ปล่อยใบมีดสองระลอกใส่เทพคนคู่ ทำให้พวกเขากระเด็นออกไปทันที ในขณะเดียวกัน…
“ตายซะ!”
ซีหวังหมู่พุ่งเข้าไปตรงหน้าโฮดาเทพแห่งความมืดแล้ว กรงเล็บแหลมคมคู่หนึ่งตะปบเข้าไปที่ศีรษะของโฮดา แม้ฝ่ายหลังจะพยายามหลบอย่างเต็มที่ก็ถูกฉีกทึ้งอยู่ดี
“ถอย!” โฮดาที่เจ็บศีรษะก็รีบตะโกนให้ถอยทันที เขารู้ว่าไม่สามารถจัดการเทพสวรรค์เก้าชั้นฟ้าที่บ้าบิ่นเหล่านี้ได้ แม้แต่ประตูนรกก็ขังพวกเขาไว้ไม่ได้ จะให้พวกเขาสู้ได้อย่างไร
“ข้า…” เฟรย์กลับไม่อยากถอย ทว่าลูกไก่สีเหลืองบินมาข้างหน้านางและถ่มน้ำลายใส่นาง “ถุย!”
เฟรย์รู้สึกใบหน้าเผ็ดร้อนทันที! ทั้งยังมีเสียง ซ่าๆ ราวกับเสียงย่างเนื้อดังขึ้นจากใบหน้าของนาง นางเจ็บปวดจนต้องกรีดร้อง “โอ๊ยยย…”
“ไป!”
โฮดารีบพาเฟรย์ถอยกลับไปด้วยความเร็วยิ่งกว่าดาวตก ทำให้น้ำลายคำที่สองของลูกไก่สีเหลืองยังไม่ทันพ่นออกไป เฟรย์ก็หายไปแล้ว
ในขณะเดียวกัน โซลดาและเทพคนคู่ก็พากันหายตัว เห็นได้ชัดว่าถอยหนีกันด้วยความรวดเร็วแล้ว คงจะรู้ตัวว่าเอาชนะศัตรูไม่ได้ ถึงอย่างไรพวกเขาก็ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่จึงกล้าต่อสู้ด้วยวิธีการรุมโจมตีเท่านั้น ที่ไหนจะกล้าสู้เดี่ยวเล่า แม้แต่สองต่อหนึ่ง พวกเขาก็อาจจะแพ้…
ทว่าซีหวังหมู่ไม่ได้ไล่ตามไป เม่ยเอ๋อร์ก็ไม่ได้ตามไป พวกเขาไปดูอาการของเทพอัสนีแล้ว
ลูกไก่สีเหลืองถ่มน้ำลายในปากออกมาอย่างโมโหก่อนจะสบถด่าว่า “แน่จริงก็อย่าหนีสิ! หนีทำไม! ชิมน้ำลายของข้าก่อน! เสียดายน้ำลายที่ข้าอุตส่าห์เตรียมไว้”
“เสี่ยวเหลย!” ซีหวังหมู่ตบหน้าเทพอัสนีเบาๆ ทนดูสภาพไร้เลือดราวกับคนตายไม่ได้ “ตื่นสิ!”
อินหลิวเฟิงเห็นดังนั้นก็หวาดกลัว “เจ้าเบาๆ หน่อย เดี๋ยวจะถูกเจ้าตบจนตายเอา”
“แค่ก” เทพอัสนีที่ถูกตบจนตื่นขึ้นมาก็หมดคำจะพูด “โชคดีที่ข้าแข็งแรง”
“แข็งแรงจริงเจ้าจะถูกคนอื่นเขาแทงทะลุศีรษะรึ” ซีหวังหมู่ตอกกลับ
เทพอัสนี “…” ก็ได้ มันไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้ว!
“ตอนนี้เกิดเรื่องอะไรกันแน่” อินหลิวเฟิงถาม “กูไหน่ไนล่ะ”
“ถูกจักรพรรดิหน้าไม่อายคนนั้นใช้ลูกแก้วที่บานเป็นดอกไม้ได้ลูกหนึ่งกลืนกินไป เซ่าเฮ่าไล่ตามไปแล้ว แต่เราก็ไม่รู้ว่าไปที่ไหน” อิงหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
เม่ยเอ๋อร์หน้าดำหน้าแดงเหมือนกับประตูนรก ดาบเล่มใหญ่ในมือสั่นไม่หยุด ซึ่งแสดงให้เห็นว่าจิตใจของเม่ยเอ๋อร์กำลังคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว
“บางทีข้าอาจจะรู้ว่าพวกเขาไปไหน” อินหลิวเฟิงพูด
“ที่ไหน!” เหล่าเทพมองมาที่อินหลิวเฟิงอย่างพร้อมเพรียง
อินหลิวเฟิงถามว่า “รอยแตกนั่น พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่ากลับไปอย่างไร”
“ข้ารู้!” ซีหวังหมู่พาทุกคนบินทะยานไปยังรอยแตกร้าวสวรรค์เก้าชั้นฟ้าอย่างไม่รีรอ
เทียบกับความปลอดภัยของเยี่ยนอวี๋แล้ว เฟรย์พวกเขาไม่ใช่เรื่องสำคัญเลยแม้แต่น้อย พวกซีหวังหมู่ไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่อีก พวกเขาเมินเทพพิทักษ์แอตแลนเหล่านี้ไปทันที
“ให้ตายเถอะ!” โซลดาที่พบว่าไม่ได้ถูกไล่ตามมาเดินขากะเผลกดูหงุดหงิด “พวกเขาไม่แม้แต่จะตามมา!”
“ตามมาแล้วเจ้าจะเอาชนะได้หรือ” โฮดาถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
โซลดาแสดงสีหน้าหวาดกลัว “หากไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้กรมแสงสว่างบาดเจ็บสาหัส เจ้าคอยดูได้เลยว่าข้าจะชนะหรือไม่ หากหมาป่ายักษ์เฟนเลย์อยู่ก็คงดี ปล่อยมันออกมากินเทพสวรรค์เก้าชั้นฟ้าพวกนั้นให้หมด! มารดามันเถอะ!”
หารู้ไม่ว่าหมาป่ายักษ์เฟนเลย์ที่เขากล่าวถึงกลายเป็นลูกน้องของเจ้าตัวน้อยที่น่ารักที่สุดของฝั่งศัตรูแล้ว
ทว่า… ขณะที่เหล่าทวยเทพเงียบ เสียงกรีดร้องของเฟรย์ก็ดังชัดขึ้น “โอ๊ย! หน้าของข้า! หน้าของข้า…” เฟรย์ที่เจริญรอยตามหลานสาวของตนได้สูญเสียใบหน้าไปแล้ว…
ไม่มีสาเหตุอื่นใด เพียงเพราะลูกไก่สีเหลืองเลื่อนขั้นแล้ว
ลูกไก่สีเหลืองที่หลับไปนานจนถูกซีหวังหมู่ปลุกตื่น มันก็เอาชนะพิษคางคกยักษ์ของประตูนรกเหล่านั้น เป็นผู้มีคุณูปการที่ช่วยพวกซีหวังหมู่ให้หลุดพ้นประตูนรกออกมา ดังนั้นน้ำลายของมันจึงมีพิษมากทีเดียว มากจนไม่เห็นหน้าตาบนใบหน้าของเฟรย์ เห็นเพียงเศษเนื้อที่เปื้อนไปด้วยเลือด โซลดาและเทพองค์อื่นๆ ที่เห็นแล้วรู้สึกขนหัวลุกและตื่นตกใจมาก
เรื่องนี้ทำให้โซลดาอดคิดถึงจักรพรรดิหูจวิ้นของพวกเขาไม่ได้ คิดว่าคงต้องเปลี่ยนจักรพรรดินีแล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะเปลี่ยนเป็นปฐมราชินีคนนั้น หากนางยอมจำนนจริงๆ
ในความเป็นจริง… หูจวิ้นก็มีความคิดเช่นนี้จริงๆ ดังนั้น… หลังจากที่เขาหายตัวไปยังรอยแตกร้าวสวรรค์เก้าชั้นฟ้า เขาจึงส่งเสียงเข้าไปในลูกแก้วว่า “ปฐมราชินีเยี่ยน หากเจ้ายอมจำนน แต่งงานกับข้า นอกจากข้าจะไว้ชีวิตเจ้าแล้ว ข้าจะเก็บพลังบางส่วนของเจ้าไว้ และให้เจ้าเป็นจักรพรรดินี เป็นอย่างไร”
“…”
สิ่งที่ตอบหูจวิ้นย่อมมีเพียงความเงียบ
หูจวิ้นยกมุมปาก “ปฐมราชินีเยี่ยน ข้ารู้ว่าเจ้าได้ยิน ข้าขอเตือนเจ้าให้ลองพิจารณาดู มิเช่นนั้น…”
หูจวิ้นยังไม่ทันพูดจบ ตัวเขาก็แข็งทื่อ เพราะว่า…
แกรก!
ลูกแก้วในมือของหูจวิ้นกำลังแตกร้าว!
Comments for chapter "ตอนที่ 582 การคิดเพ้อฝันคือโรคอย่างหนึ่ง!"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
