เซียนหมอหญิงแม่ลูกอ่อน - ตอนที่ 744 สามีหนุนหลัง

ตอนที่ 744 สามีหนุนหลัง

เยี่ยนอวี๋ “…”

นางที่คิดไม่ถึงว่าต้าซือมิ่งจะปรากฏตัวนิ่งงัน

เยี่ยนเสี่ยวเป่าจอมซื่อคนนี้เงยหน้าขึ้นมองท่านพ่อของเขาอย่างงงงวย นอกจากจะนิ่งไม่ขยับแล้ว ตายังค้างราวกับกลายเป็นหินไปแล้ว

แม้แต่จิ่วอิงที่มีดวงตาสิบแปดดวง มันเองก็ร้องอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “อี้เอ๋อร์?” ไม่ใช่หรอกนะ

ถึงอย่างไรตอนนี้ทุกคนในเหตุการณ์ก็ตะลึงงันไปหมด… แม้แต่เหล่าทวยเทพฝั่งยุคคุนหลุนก็นิ่งงัน เพราะว่าต้าซือมิ่งปรากฏตัวกระทันหันมาก มิหนำซ้ำตอนที่เขาปรากฏตัวยังมีเสียงเพลงพื้นหลังประกอบด้วย

เสียงดนตรีที่ฟังดูเหมือนเสียงพระพรหมและเต๋าดังก้องไปทั่วแดนคุนหลุน มันน่าตกใจมากจนทำให้จิตวิญญาณของทุกคนสั่นสะท้าน มีความรู้สึกอยากจะคุกเข่าหมอบกราบอย่างไรอย่างนั้น

เพียงเท่านี้… ทำเอาผู้แข็งแกร่งฝั่งยุคคุนหลุนสั่นสะท้านจนถอยไปหลายจั้ง

เทียนอ๋องไม่น้อยยังถามขึ้นอย่างหวาดกลัวสุดฤทธิ์ว่า “นี่คือใครอีก”

ทว่าคำถามนี้ ไม่มีผู้ใดตอบได้

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

เทพราชาทั้งสี่แห่งตำหนักสวรรค์และคุณชายอวิ๋นที่สิบสองไม่รู้จริงๆ เช่นนั้นเทพองค์อื่นๆ ก็ยิ่งไม่รู้

ส่วนทูตสวรรค์ฝ่ายขวา บางทีเขาอาจจะรู้ แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เอาแต่จ้องต้าซือมิ่งเงียบๆ เหมือนกับหวาดกลัวฝ่ายตรงข้ามมากเช่นกัน

แต่เนื่องจากทูตสวรรค์ฝ่ายขวายังคงยืนอกผายตัวตั้งตรง เหล่าเทพจึงไปยืนข้างหลังเขาราวกับว่าทำเช่นนี้แล้วรู้สึกปลอดภัย

คุณชายอวิ๋นที่สิบสองถึงกับถามว่า “ทูตสวรรค์ฝ่ายขวา ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี”

ทว่าทูตสวรรค์ฝ่ายขวายังคงเงียบ ราวกับไม่ได้ยินคำถามของคุณชายอวิ๋นที่สิบสอง

หากเป็นไปได้ คุณชายอวิ๋นที่สิบสองก็ไม่อยากพูดคุยกับทูตสวรรค์ฝ่ายขวาผู้ที่คาดเดาอะไรไม่ได้ท่านนี้ แต่เขาไม่เห็นทูตสวรรค์ฝ่ายซ้ายจึงได้แต่กัดฟันถามทูตสวรรค์ฝ่ายขวาท่านนี้

น่าเสียดายทูตสวรรค์ฝ่ายขวาไม่สนใจผู้ใดทั้งนั้น เขาเอาแต่จ้องต้าซือมิ่งต่อไป

แต่ต้าซือมิ่งไม่ได้มองเขา เขากำลังมองสองแม่ลูกในอ้อมอกผู้น่ารักน่าชัง อยากรู้ว่าสองแม่ลูกนี้จะนิ่งงันไปอีกนานแค่ไหน

เยี่ยนอวี๋ที่ยังคงตะลึงงัน ใช่ว่านางจะไม่มีปฏิกิริยาใดๆ นางจับแผ่นอกของสามีนาง พบว่ามีอุณหภูมิ อดพึมพำเบาๆ ไม่ได้ว่า “สามี?”

“อืม” หรงอี้ตอบ ยังลูบหลังของภรรยาเบาๆ ทำให้นางรู้สึกถึงความเป็นจริงกว่าเดิม

เยี่ยนอวี๋ผงะเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสามีนาง “จริงหรือ” แม้จะแน่ใจได้ว่าตนเองไม่ได้ต้องมนต์อะไร แต่ว่า…

เมื่อคิดถึงสามีที่ยังนอนอยู่ตอนที่ตนจากมา เยี่ยนอวี๋ยังคงจับใบหน้าของสามีนางอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เจ้าผสานร่างพลังเสร็จแล้วหรือ ตื่นแล้วหรือ”

“ใช่” หรงอี้ที่ยกมือขึ้นจับมืออ่อนนุ่มของภรรยา เขายังจูบมือของนางเบาๆ “ข้าตื่นแล้ว ข้ามาแล้ว นี่คือเรื่องจริง”

เยี่ยนอวี๋ “…”

นางยังคงตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

จนผ่านไปนาน จู่ๆ นางก็กอดคอของสามีนางไว้

ส่วนเด็กน้อยในอ้อมอกของนางย่อมถูกนางปล่อย ‘ทิ้ง’ ทว่าต้าซือมิ่งรับเด็กน้อยที่ยังงงงันไว้

ส่วนเยี่ยนอวี๋ นางลืมเด็กน้อยไปแล้วจริงๆ นางโถมตัวเข้าไปในซอกคอของสามีนางด้วยความคิดถึง “สามี…”

นี่คือการพบกันครั้งแรกหลังจากตื่น

นี่คือการพบกันครั้งแรกหลังจากเยี่ยนอวี๋รู้ว่าทุกอย่างที่สามีของนางทำเพื่อนาง

นี่คือการพบกัน ‘ครั้งแรก’ ในรอบหลายสิบล้านปี กระทั่งหลายร้อยล้านปี

…

เพราะเหตุนี้ เยี่ยนอวี๋ที่อยู่ในซอกคอของสามีนางน้ำตาไหลริน

นางเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดตนต้องหลั่งน้ำตา นางรู้เพียงว่าหัวใจของตนเต็มอิ่ม ราวกับว่าน้ำตาจะเอ่อล้นออกมาจากหัวใจ

ถึงแม้ว่า.. นับดูแล้วเหมือนกับว่าแค่ไม่ได้ ‘เจอ’ เพียงสองสามวัน แต่เนื่องจากฉากในความฝันทุกฉากนั่น… ทำให้เยี่ยนอวี๋รู้สึกเหมือนกับห่างกันมาหลายภพชาติ ผ่านเวลาหลายร้อยล้านปีกว่าจะได้พบกัน

ทั้งหมดนี้ทำให้เยี่ยนอวี๋ร้องไห้หนักกว่าเดิม ไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เพราะนางกลั้นไม่อยู่จริงๆ

สามี

สามีของนาง

…

หรงอี้ที่ไม่รู้เลยว่าภรรยาได้เข้าไปในความฝันของนางตอนที่นางนอนกับเขา เขาตกใจกับภรรยาที่กำลังร้องไห้ “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ เป็นอะไรหรือ”

เยี่ยนอวี๋ที่ร้องไห้ไม่หยุดไม่สามารถอธิบายได้เลย อย่างน้อยก็อธิบายไม่ได้ในตอนนี้ นางเอาแต่กอดสามีนางแน่น น้ำตาไหลไม่หยุด พูดด้วยเสียงสะอึกสะอื้น “สามี…”

หรงอี้คิ้วขมวดเป็นปมเมื่อเห็นภรรยาร้องไห้หนัก “ถูกรังแกหรือ” ใช่แน่ๆ ทวยเทพยุคคุนหลุน รวมถึงอวิ๋นเหลียนรังแกภรรยาอย่างรุนแรงแน่ๆ ไม่เช่นนั้นภรรยาที่ไม่ชอบร้องไห้ของเขาเหตุใดจึงร้องหนักเช่นนี้

เมื่อคิดได้เช่นนี้… ต้าซือมิ่งก็ปรายมองเหล่าทวยเทพคุนหลุน

เหล่าทวยเทพคุนหลุนตกใจกับสายตาพิฆาตราวกับการหลุบตามองของเทพมรณะจนกระจุกตัวกันข้างหลังทูตสวรรค์ฝ่ายขวา

ส่วนต้าซือมิ่ง เขาเองก็กำลังมองทูตสวรรค์ฝ่ายขวาด้วยสายตาที่มิอาจคาดเดาได้

แต่ว่า…

“สามี…”

เยี่ยนอวี๋ที่กอดคอของต้าซือมิ่งไว้และเอาแต่ร้องไห้ นางยังถูไถร่างสามีของนางและเรียกเขา เสียงนั้นทั้งอ่อนโยนและน่าสงสาร (ต้าซือมิ่งรู้สึกเช่นนี้)

ต้าซือมิ่งไม่สนใจเหล่าทวยเทพอีกครั้ง เขากอดภรรยาแน่นและปลอบว่า “อยู่ ข้าอยู่”

“อ้ะเนะ” เด็กน้อยที่ในที่สุดก็ดึงสติกลับมาได้ เขาก็บินไปที่ไหล่ของของท่านพ่อเขาอย่างตื่นเต้นดีใจก่อนจะกอดใบหน้าของท่านพ่อไว้และจูบไม่หยุด จุ๊บๆๆ

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

ต้าซือมิ่ง “…”

หน้าถูกจูบจนเหนียวเหนอะ รู้สึกรังเกียจเล็กน้อย

แต่อาการรังเกียจในใจของเขา เด็กน้อยไม่รู้เรื่องเลย เจ้าตัวน้อยดีอกดีใจมาก “พ่อ พ่ออ้ะ… อ้ะๆ”

“อืม” หรงอี้แกะมือเด็กน้อยออกจากใบหน้าก่อนจะเช็ดใบหน้าของตน ครั้นเขากำลังจะสอนเด็กน้อยว่าผู้ชายกับผู้ชายไม่เหมือนกัน อย่าจูบซี้ซั้ว

ทว่าเด็กน้อยกอดท่านพ่อเขาอีกครั้ง และจูบลงไปอีกทีหนึ่ง

หรงต้าซือมิ่ง “…”

เจ้าเด็กคนนี้ไปเรียนเป็นปีศาจรจุมพิตมาจากไหนกัน คงไม่ใช่ปู่จิ่วสอนหรอกนะ

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ต้าซือมิ่งก็มองไปที่จิ่วอิง

จิ่วอิงในครานี้ มันมั่นใจแล้วว่าผู้ที่มาคือหรงอี้จริงๆ มันยังนำตัวเม่ยเอ๋อร์มาข้างกายเพื่อรักษาให้อย่างคล่องแคล่ว

เพียงแต่ว่าอวิ๋นเหลียนที่ถูกมันกัดไว้ในปากยังไม่มี ‘ความคืบหน้า’ อะไร มันก็เอาแต่กัดไว้แน่นเช่นนั้น ไม่กล้าเคี้ยว กลัวว่าเนื้อชั้นดีที่มาถึงที่แล้วจะหายไป

ส่วนการโจมตีกลับด้วยการแผดเผาจิตวิญญาณของอวิ๋นเหลียนก่อนหน้านี้ เห็นได้ชัดว่าถูกตัดขาดอย่าง ‘ไม่ตั้งใจ’ เนื่องจากการสถิตมาพร้อมเสียงเพลงพื้นหลังของต้าซือมิ่ง

ดังนั้น… จิ่วอิงที่ครานี้รู้สึกถูก ‘มอง’ มันก็พูดโดยไม่คิดมากว่า “อี้เอ๋อร์ ในที่สุดเจ้าก็มา เจ้ารีบช่วยปู่จิ่วกดปฐมราชินีผู้สร้างยุคคุนหลุนตัวนี้หน่อย ให้ข้าได้ลิ้มลองรสชาติของนางดีๆ เสียที”

เมื่อได้ยินดังนั้น คุณชายอวิ๋นที่สิบสองทนไม่ไหว “บังอาจ!”

“เจ้าโอหังเกินไปแล้ว” เทพอาวุโสหลันเอ่ยขึ้น “แม้ตบะของพวกเจ้าจะไม่ธรรมดา แต่ปฐมราชินีคุนหลุนก็ไม่ใช่บุคคลที่พวกเจ้าคิดอยากจะฆ่าก็ฆ่าได้”

“ใช่แล้ว ให้มันรู้เรื่องหน่อย ปล่อยปฐมราชินีเสีย มิเช่นนั้นทูตสวรรค์ฝ่ายซ้ายมา นางและทูตสวรรค์ฝ่ายขวาร่วมมือกันเมื่อไร พวกเจ้าหนีไม่รอดแน่” เทพราชาอาวุโสจินก็ขู่

เทียนอ๋องและหัวหน้าสำนักของสวรรค์สิบเอ็ดชั้นฟ้าที่เหลือก็เพิ่งดึงสติกลับมาได้ พวกเขาต่างสร้างค่ายกลป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดและจ้องมองไปที่เยี่ยนอวี๋และพรรคพวกอย่างระมัดระวัง

กองทัพสวรรค์อู่หังก็จัดเรียงค่ายกลอีกครั้งโดยการนำของเอกอัครราชทูตทั้งห้าและเทียนอ๋องลาดตระเวนทั้งห้า พวกเขาล้อมเยี่ยนอวี๋ไว้อย่างระมัดระวัง ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

น่าเสียดาย…

จิ่วอิงที่ได้ยินคำขู่หัวเราะและยังหัวเราะเสียงร้องแบบ ‘เด็กๆ’ ออกมาด้วยสัญชาติญาณ (ไม่ทันเปลี่ยนเสียง โทษที)

ทว่าจิ่วอิงที่มีความสุขมากจริงๆ ก็ตั้งใจทำให้แย่ลงกว่าเดิม มันด่ากราดด้วยเสียงทารกว่า “พวกเจ้าตื่นเสียที ทูตสวรรค์ฝ่ายซ้ายของพวกเจ้าถูกปู่จิ่วของพวกเจ้า ซึ่งก็คือข้า กินไปแล้ว”

“อะไรนะ?” คุณชายอวิ๋นที่สิบสองหน้าเปลี่ยนสี เขามองไปที่ทูตสวรรค์ฝ่ายขวาด้วยสัญชาติญาณ

ทว่า… ทูตสวรรค์ฝ่ายขวายิ้มเย้ยหยัน “เจ้าแค่อยากน่ะ”

คุณชายอวิ๋นที่สิบสองและเหล่าทวยเทพโล่งอก ตกใจหมดเลย คิดว่าทูตสวรรค์ฝ่ายซ้ายถูกกินไปแล้วจริงๆ เสียอีก

แม้ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ถึงอย่างไรปฐมราชินีคุนหลุนของพวกเขาก็อยู่ในปากของอสูรร้ายที่ไม่รู้มาจากไหน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทูตสวรรค์ฝ่ายซ้าย

ทว่าในเมื่อทูตสวรรค์ฝ่ายขวาปฏิเสธแล้ว เช่นนั้นทูตสวรรค์ฝ่ายซ้ายต้องยังอยู่แน่ ดีมาก

ส่วนจิ่วอิง มันก็แยแส ไม่อยากโต้แย้ง มันยังเร่งเร้าว่า “อี้เอ๋อร์ อี้เอ๋อร์ รีบช่วยปู่จิ่วเร็วเข้า ข้ารู้สึกว่าถ้าได้กินครานี้ ข้าจะอิ่มไปอีกนาน”

ทว่าหรงอี้ยังคงปลอบภรรยาอยู่ ไม่มีเวลาสนใจมันเลยแม้แต่น้อย เมื่อครู่นี้ก็แค่สละเวลามองมันปราดเดียว

ทว่าเยี่ยนอวี๋สงบอารมณ์ได้บ้างแล้ว เพียงแค่ยังอยู่ในซอกคอของสามีนางอย่างเคอะเขิน ครานี้เมื่อได้ยินคำขอร้องของจิ่วอิง นางก็ช่วยพูดว่า “สามีช่วยปู่จิ่วที”

จิ่วอิงได้ยินดังนั้นก็พูดประจบประแจงและชมทันทีว่า “ภรรยาอี้เอ๋อร์รูปงามจิตใจก็งามจริงๆ และยังฉลาดเด็ดขาด ปราดเปรื่องกว่าผู้ใด ไม่ว่าอยู่ในยุคสมัยไหนก็เป็นมนุษย์สมบูรณ์แบบไม่มีผู้ใดเหมือน…”

จิ่วอิงที่ชมไม่หยุดปาก ทำเอาเยี่ยนอวี๋หัวเราะ นางเงยหน้าขึ้นมามองราชาอสูรร้ายแปลกประหลาดจิ่วอิงท่านนี้

เมื่อต้าซือมิ่งเห็นว่านอกจากภรรยาจะช่วยพูดแล้ว ยังหยุดร้องไห้แล้วด้วย เขาย่อมสะบัดแขนเสื้อไปทางอวิ๋นเหลียน เกิดม่านหมอกจางๆ

อวิ๋นเหลียนที่มีลางสังหรณ์ไม่ดีก็ระวังตัวขึ้นมาทันที แต่กลับพบว่าตนเองไม่สามารถรวบรวมพลังได้เลย และยิ่งไม่สามารถสื่อสารกับกฎระเบียบรอบกายได้?

นี่มัน…

แม้แต่ตอนที่ถูกกดไว้ในตอนแรกเริ่ม อวิ๋นเหลียนก็ไม่มีความรู้สึกที่ไม่สามารถควบคุมได้อย่างสิ้นเชิงเช่นนี้

ดังนั้นอวิ๋นเหลียนจึงเริ่มวิตก “รอเดี๋ยว เราคุยกันก่อน พวกเจ้าต้องการสิ่งใด ไม่ว่าสิ่งใดที่พวกเจ้าต้องการ ข้าสนองให้ได้”

ด้วนฐานะปฐมราชินีผู้สร้างยุคคุนหลุนของอวิ๋นเหลียน นางมีสิทธิ์พูดเช่นนี้จริงๆ ถึงอย่างไรนางก็สามารถทำได้ทุกอย่างในยุคคุนหลุนของนาง

น่าเสียดาย…

สำหรับเยี่ยนอวี๋ที่ทำได้ทุกอย่างในยุคของตนเองเช่นกัน พลังความสามารถใดๆ ของอวิ๋นเหลียน นางล้วนไม่ต้องการ

ส่วนสองพ่อลูกต้าซือมิ่งและเม่ยเอ๋อร์พวกเขา ย่อมไม่ต้องการอะไรจากอวิ๋นเหลียนอยู่แล้ว

จิ่วอิงมีเพียงความคิดเดียว กินอวิ๋นเหลียนซะ

Novel PDF

ดังนั้นอวิ๋นเหลียนพูดอะไรก็ไม่ใครสนใจ

จิ่วอิงเริ่มเคี้ยวอย่างมีความสุขแล้ว

กร๊อบแกร๊บ

แผล็บ

หง่ำๆ…

จิ่วอิงที่เคี้ยวไม่ปิดปาก มันมีความสุขจนจะสลบไปแล้ว เพราะอวิ๋นเหลียนอร่อยมาก เนื้อนุ่มเด้งเหมือนกับที่เขาคิดไว้เลย

โอ้ สวรรค์

อุแว้ๆๆ…

จิ่วอิงที่มีความสุขจนน้ำตาไหล มันร้องไห้อย่างหนัก

มารดามันเถอะ อร่อยเกินไปแล้ว สมแล้วที่เป็นปฐมราชินีผู้สร้างสรรพสิ่ง

ชีวิตนี้ได้กินเนื้ออร่อยเช่นนี้ รักภรรยาอี้เอ่อร์มากเลย

อุแว้ๆๆ…

จิ่วอิงมีความสุขจนตัวลอย ทว่านี่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการเคี้ยวอวิ๋นเหลียนต่อไป

ส่วนอวิ๋นเหลียน นางถูกกำหนดไว้แล้วว่าไม่สามารถต่อต้านได้อีก

แรกเริ่มนางยังกรีดร้องได้ “บัดซบ!”

จากนั้น นางเริ่มวิตก “ปล่อยข้าซะ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”

สุดท้าย นางกำลังคำราม “ให้ตายเถอะ ทูตสวรรค์ฝ่ายขวา ฆ่าพวกเขาเดี๋ยวนี้!”

ทูตสวรรค์ฝ่ายขวาพยายามช่วยแล้ว น่าเสียดายที่เขายังไม่ทันรวบรวมพลังสำเร็จก็ถูกต้าซือมิ่งสะบัดแขนเสื้อใส่จนสลายไปแล้ว

“ให้ตายเถอะ!”

ทวยเทพตำหนักสวรรค์และคุณชายอวิ๋นที่สิบสองเองก็สร้างการจู่โจมเต็มกำลังกลับ แต่เกราะแสงสีม่วงที่มาพร้อมต้าซือมิ่งทำลายการโจมตีทั้งหมด

ดังนั้น เหล่าทวยเทพยุคคุนหลุนได้แต่มองปฐมราชินีคุนหลุนของพวกเขาถูกจิ่วอิงเคี้ยวทีละคำสองคำจนแหลกละเอียดก่อนจะกลืนลงไปอย่างเชื่องช้า

ทั้งกระบวนการใช้เวลาไปหนึ่งเค่อ จิ่วอิงเคี้ยวอวิ๋นเหลียนจนละเอียดก่อนจะกลืนลงไป ไม่สะเพร่าเลยแม้แต่น้อย คุ้มค่ากับตัวตนของอวิ๋นเหลียน

“ให้ตายเถอะ!”

“บัดซบ!”

“ไม่…”

เหล่าทวยเทพยุคคุนหลุน ‘ถูกบังคับ’ ให้เห็นฉากนี้ ทุกคนโมโหและเจ็บปวดสุดฤทธิ์

คุณชายอวิ๋นที่สิบสองปล่อยโฮ

ทว่า… ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่สามารถหยุดยั้งมันนี้ได้

พวกเขาทำได้เพียงยืนมองเฉยๆ ว่าจิ่วอิงกินปฐมราชินีคุนหลุนของพวกเขาไปอย่างไร

เหตุการณ์ครั้งนี้ถือเป็นโศกนาฏกรรมใหญ่หลวง ทวยเทพยุคคุนหลุนล้วนหลั่งน้ำตา

เยี่ยนอวี๋กลับรู้สึกเสียดสี เพราะว่าเดิมทีอวิ๋นเหลียนวางแผนจะกลืนกินพวกเขา บัดนี้เหล่าผู้แข็งแกร่งคุนหลุนที่ไม่รู้ความกลับยังเศร้าเสียใจและหลั่งน้ำตาให้อวิ๋นเหลียน

เทพราชาอาวุโสหลันโกรธกริ้ว “พวกเจ้าทำไม่สำเร็จหรอก แม้ร่างของปฐมราชินีจะถูกพวกเจ้ากลืนกินไปแล้ว พระองค์ก็ยังเกิดใหม่ได้ ทุกชั้นสวรรค์คุนหลุนมีกลิ่นอายของพระองค์ พระองค์ต้องเกิดใหม่ได้แน่นอน”

“ใช่แล้ว” เทียนอ๋องที่เหลือมีกำลังใจขึ้นมา ไม่ได้รู้สึกหดหู่ ไร้หนทางเช่นนั้นแล้ว

พูดตามจริง การเห็นปฐมราชินีสูงสุดของพวกเขาถูกกลืนกินไปอย่างโหดร้ายเช่นนี้ ไม่ใช่การทรมานธรรมดา นั่นเป็นเหมือนการทำลายศรัทธาของพวกเขา

ความอับอาย ความอัปยศอดสู และความสิ้นหวังทำให้พวกเขาโศกเศร้ายิ่งกว่าการถูกทำร้ายร่างกาย

ทวยเทพทั้งหมดได้ลองพยายามหยุดยั้งแล้ว น่าเสียดาย… พวกเขาไม่สามารถทำลายม่านที่ต้าซือมิ่ง ‘สร้าง’ ไว้ได้เลย

ในสายตาของทวยเทพคุนหลุนแล้ว… หนุ่มผมดำในชุดสีดำที่มาทีหลังท่านนี้ เห็นได้ชัดว่าแข็งแกร่งเกินกว่าที่พวกเขาคาดคิดไว้ ทำลายความหวังของพวกเขา และเหยียบพวกเขาจมดิน

นักฝึกฌานที่มีอายุน้อยถึงกับหวาดหวั่น

โชคดีที่เทพราชาอาวุโสหลันพูดประโยคเหล่านั้นออกมา… ทำให้ทวยเทพเรียกความมั่นใจคืน

แต่แล้ว…

ต้าซือมิ่งก็เอ่ยขึ้นว่า

——————————-