เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3444 ถอย ตอนที่ 3445 จากไป

ตอนที่ 3444 ถอย

ภายในโรงเตี๊ยม เฟิ่งจิ่วและพวกโม่เฉินสนทนากัน คนตระกูลกู้ที่ชั้นล่างกำลังกินอาหาร พลางมองคนเหล่านั้นที่คุกเข่าอยู่ตรงประตูโรงเตี๊ยม ในใจรู้สึกว่าคนพวกนี้ตาไม่มีแววเกินไปแล้ว เป็นถึงเจ้าเมือง ทว่าไม่สอบถามให้ชัดเจนก็กล้ามาช่วยเหลือแล้ว หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นก็ช่างเถอะ ทว่าคนที่ต้องเจอกลับเป็นพวกภูตหมอเฟิ่งจิ่วเสียอย่างนั้น

ไม่รู้เลยว่าครั้งนี้พวกเขาต้องคุกเข่าอยู่ข้างนอกนานเท่าไร

คนจากตระกูลใหญ่หลายคนที่ตามมาเห็นพวกเจ้าเมืองคุกเข่าพร้อมสีหน้าไม่น่ามอง ย่อมตกตะลึงอย่างอดไม่ได้ กล่าวในใจทันที ‘หรือเฟิ่งจิ่วออกมาแล้ว?’

พวกเขาเบียดไปข้างหน้า เห็นมีเพียงบุรุษสองคนอยู่ข้างนอกโรงเตี๊ยม นอกจากสองคนนั้นแล้ว ไม่เห็นคนอื่นออกมา

“ท่านปู่ ท่านดูสิ คนที่สวมชุดสีแดงนั่งอยู่ข้างในก็คือแม่นางคนนั้น” บุรุษชุดหรูยื่นศีรษะชี้นิ้วไปทางเงาร่างสีแดงที่อยู่ข้างในโรงเตี๊ยม

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนพลันขยับฝีเท้า ยื่นศีรษะมองไปข้างในเล็กน้อย หลังจากเห็นเงาร่างนั้นรางๆ หลายคนครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่คนหนึ่งในนั้นจะถามเสียงเบา “พวกเราจะมองอยู่อย่างนี้หรือ”

“คิดหาวิธีให้เจ้าเมืองพวกนั้นรู้เถอะ! หากยังไม่รู้เรื่องรู้ราว เรื่องราวต้องวุ่นวายกว่านี้มากแน่” ผู้อาวุโสเฉินถอนใจพลางกล่าว

ดังนั้นพวกเขาจึงปรึกษากัน ไม่นานนักก็พยักหน้า จัดชุดคลุมบนร่างกายให้เรียบร้อย ผู้อาวุโสเฉินเหลือบมองลูกหลานของเขา กล่าวว่า “ตามมา” จากนั้นเขาก็เดินไปข้างหน้า

เจ้าเมืองเหล่านั้นล้วนคุกเข่าอยู่ พวกผู้คุ้มกันก็เช่นเดียวกัน ด้วยเหตุนี้ตอนผู้อาวุโสเฉินพาลูกหลานของเขาเดินไปข้างหน้า จึงดึงดูดสายตาของทุกคนทันที

เห็นผู้อาวุโสเฉินเดินเข้ามา เจ้าเมืองหลายคนตะลึงงัน ขณะกำลังคิดจะเอ่ยวาจาก็เห็นเขานำเด็กหนุ่มชุดหรูข้างหลังคารวะไปทางข้างในโรงเตี๊ยมอย่างนอบน้อม

“ข้าผู้ชราพาหลานชายมาขออภัยต่อภูตหมอ เมื่อคืนหลานชายข้าล่วงเกินภูตหมอ ขอภูตหมอให้อภัยด้วย”

ครั้นเสียงของผู้อาวุโสเฉินดังมา คนจำนวนหนึ่งงุนงง ส่วนคนอีกจำนวนหนึ่งกลับมีสีหน้าเปลี่ยนไป ประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

ภูตหมอ?

ตอนนี้เจ้าเมืองหลายคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นพลันหน้าซีดขาว เงยหน้ามองไปทางโรงเตี๊ยมอย่างรู้กัน ภูตหมอเฟิ่งจิ่วอยู่ที่นี่ นี่…นี่เป็นไปได้หรือ?

ฟังวาจาของผู้อาวุโสเฉินแล้ว ตู้ฝานและหลัวอวี่สบตากัน ก่อนจะมองผู้อาวุโสเฉินอย่างมีเลศนัย ผ่านไปสักพักหนึ่ง ตู้ฝานจึงค่อยเดินเข้าไปข้างใน

เฟิ่งจิ่วที่สนทนากับพวกเขาได้ยินเสียงพูดจากข้างนอกแล้ว ย่อมเม้มปากยิ้มอย่างอดไม่ได้ หลังจากมองเห็นตู้ฝานเข้ามาแล้ว นางจึงกล่าวกับเขาว่า “ให้พวกเขากลับไปเถอะ!”

ตู้ฝานฟังแล้วตอบรับ “ขอรับ” ก่อนจะเดินออกไปข้างนอก

พอมาถึงข้างนอกแล้ว เขากวาดสายตามองหลายคนที่หน้าซีดเผือดอยู่บนพื้น สุดท้ายจึงพูดกับผู้อาวุโสเฉิน “นายหญิงของข้าให้พวกเจ้ากลับไปทั้งหมด!”

ผู้อาวุโสฟังแล้วถอนหายใจโล่งอก รีบพูดขึ้นว่า “ขอบคุณภูตหมอ” หลังจากนั้นเขาพาลูกหลานของตนเองถอยไป พร้อมกันนั้นก็มองที่เจ้าเมืองหลายคนที่คุกเข่าอยู่คราหนึ่ง

ตู้ฝานกับหลัวอวี่สองคนเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม เก็บความกดดันทั้งหมด ทุกคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นถอนใจออกมาอย่างโล่งอก ร่างกายอ่อนยวบลง ไม่มีแรงกดดันน่ากลัวแล้วแท้ๆ ทว่าพวกเขากลับไม่อาจลุกขึ้นยืนได้ในทันที

ไม่ว่าใครก็ล้วนตื่นกลัว แผ่นหลังมีเหงื่อเย็นๆ ซึมออกมา หัวใจสั่นสะท้าน พวกเขาจะไปคาดคิดได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายก็คือภูตหมอเฟิ่งจิ่ว!

……….

ตอนที่ 3445 จากไป

ในโรงเตี๊ยม พวกเฟิ่งจิ่วนั่งร่ำสุรา ไม่ได้ไปสนใจคนเหล่านั้นที่อยู่ข้างนอก เมื่อฝึกบำเพ็ญจนถึงระดับเดียวกับพวกเขาแล้ว คนพวกนั้นก็ไม่อยู่ในสายตาของพวกเขาแล้ว ตราบใดที่เรื่องราวไม่ได้บานปลาย พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจกับอีกฝ่าย

“ในเมื่อวันนี้ยังไม่ไป เช่นนั้นข้าก็จะกลับห้องไปนอนสักหน่อย” นางลุกขึ้นกล่าวกับไป๋ชิงเฉิง “พวกเจ้าดูแลห้าวเอ๋อร์มากหน่อยนะ”

“เจ้าค่ะ” ไป๋ชิงเฉิงตอบรับเสียงหนึ่ง มองนางลุกขึ้นและเดินขึ้นไปชั้นบน

เห็นนางจากไปแล้ว โม่เฉินเอ่ยกับจวินเจวี๋ยซาง “พวกเราก็ขึ้นไปเล่นหมากสักตาสองตาที่ชั้นบนเป็นอย่างไร”

“ยินดีที่ได้ร่วมวางหมาก” จวินเจวี๋ยซางว่า ลุกขึ้นยืนเช่นเดียวกัน ก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบนพร้อมกับอีกฝ่าย

กวนสีหลิ่นเห็นดังนั้นแล้วยิ้มกับกู้เซียงอี๋ที่อยู่ข้างๆ “พวกเราคุยเล่นกันเถอะ! เสี่ยวจิ่วบอกว่าให้คนตามกลับไปช่วยเหลือพวกเจ้า พวกเจ้าคิดว่าถึงตอนนั้นพอกลับไปแล้วจะจัดการคนพวกนั้นอย่างไร”

กู้เซียงอี๋กับบิดาเขาสบตากัน สองคนมาถึงข้างโต๊ะของกวนสีหลิ่นแล้วนั่งลง จากนั้นก็เริ่มสนทนากับอีกฝ่าย

ห้าวเอ๋อร์กลับห้องเช่นกัน คนอื่นๆ ทำธุระของตนเอง แม้คนในโรงเตี๊ยมมากอยู่ แต่กลับเงียบสงบเป็นอย่างยิ่ง

ข้างนอก เจ้าเมืองที่ถูกประคองเดินไปหลายคนพบกับผู้อาวุโสตระกูลเฉิน หลังจากรู้ฐานะของคนกลุ่มหนึ่งในโรงเตี๊ยมจากวาจาของเขา ก็พลันตกใจกลัวจนหน้าเขียวไปหมด

พวกเขาไม่กล้าอยู่นาน ถึงขั้นไม่กล้าคิดออกหน้าอะไรให้กับเจ้าเมืองที่ถูกทำลายพลังบำเพ็ญคนนั้น กลับรีบร้อนกลับไปยังเมืองของตนเอง…

เดิมคิดว่าจะเกิดการต่อสู้ แต่เมื่อรู้ฐานะของพวกเฟิ่งจิ่ว ก็ไม่มีใครกล้าต่อกรกับพวกเขาโดยสิ้นเชิง เรื่องนี้จึงจบลงอย่างรวดเร็ว

เช้าตรู่วันต่อมา คนของตระกูลกู้กล่าวขอบคุณเฟิ่งจิ่วอย่างจริงจัง ฝ่ายเฟิ่งจิ่วให้ตู้ฝานและหลัวอวี่สองคนตามกลับตระกูลกู้เพื่อช่วยเหลือพวกเขาจัดการเรื่องวุ่นวายภายใน

“พวกเจ้าจัดการธุระแล้วค่อยไปที่หอโอสถสวรรค์แห่งเมืองไป่ชวนแล้วกัน!” เฟิ่งจิ่วมองพวกเขาพลางสั่งการ “พวกข้าจะรอพวกเจ้าอยู่ที่หอโอสถสวรรค์ เร่งมือหน่อย อย่าเสียเวลานาน”

“ขอรับ นายหญิง” สองคนตอบรับเสียงหนึ่ง ก่อนจะมองส่งพวกเขาจากไป คราวนี้ค่อยเดินทางกลับไปพร้อมกับคนตระกูลกู้…

หลังจากพวกเขาไปแล้ว ข่าวที่เฟิ่งจิ่วปรากฎตัวในเมืองก็ถูกลือสะพัดออกไป ทำให้คนมากมายล้วนรู้ว่าภูตหมอเฟิ่งจิ่วกลับมาแล้ว

คนไม่น้อยที่รู้ข่าวต่างก็มุ่งหน้าไปยังหอโอสถสวรรค์แห่งเมืองไป่ชวน พวกเขารู้ว่าเมื่อเฟิ่งจิ่วกลับมา นางจะต้องกลับมาที่หอโอสถสวรรค์แน่นอน ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงคอยท่าอยู่ที่หอโอสถสวรรค์

สองโลกเชื่อมถึงกัน ผู้ฝึกบำเพ็ญมากมายที่โลกเบื้องบนทดลองมาดูที่โลกเบื้องล่างเช่นกัน อย่างไรเสียพวกเขาที่มีพลังไม่เตะตาที่โลกเบื้องบน หากลงมาที่โลกเบื้องล่างแล้วจะเป็นการมีอยู่ที่กลับตาลปัตรกัน

ทว่าแม้พวกเขาจะเกิดความคิดเช่นนั้น กลับยากที่จะผ่านด่านซื่อเชวียและมู่ซินผู้คุ้มกันหนทางเซียน ดังนั้นเหล่าผู้ฝึกบำเพ็ญย่อมค่อยๆ ล้มเลิกความคิดไป

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง หวันเหยียนเชียนหวาที่บำรุงครรภ์อย่างสงบอยู่ที่ลานด้านหลังของตระกูลกำลังอาบแดดอยู่บนเก้าอี้เอนตัวนุ่ม นางมองแสงอาทิตย์อบอุ่นที่ส่องลงมาจากท้องฟ้า พลางหรี่ตาลงอย่างสบายใจ อีกทั้งบิดขี้เกียจเหมือนกับแมวเหมียวตัวหนึ่ง

“เชียนหวา พวกเราจะไปเมื่อไร พวกเราอยู่ที่นี่ได้พักหนึ่งแล้ว เจ้าคงไม่คิดอยู่ที่นี่ไปตลอดกระมัง” หวันเหยียนสือซานเดินออกมา สีหน้าเบื่อหน่าย

ในจวนแห่งนี้นั้น เขารู้สึกเบื่อและไร้เรี่ยวแรงอย่างแท้จริง ไม่รู้เลยว่าคนที่นี่เคยชินได้อย่างไร