หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1112 ราชโองการปลอม (1)

ตอนที่ 1112 ราชโองการปลอม (1)

เมืองจินหลิงยังคงวุ่นวาย แต่พวกหันหมิ่นเองก็ค้นพบได้อย่างรวดเร็วว่าคนของพวกเขาลดลงอย่างแปลกประหลาด มีบางคนบาดเจ็บโดยไม่ทราบสาเหตุ มีคนที่ตีตัวออกห่างจากตน มีคนที่ไม่รู้ทำไมจึงป่วย มีคนที่สูญหายไปอย่างไร้ร่องรอย และคนตระกูลฉินและตระกูลเซี่ยที่เข้ามาร่วมโดยกะทันหันก็ยิ่งทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไปไม่น้อย สถานการณ์ค่อยๆ แปรเปลี่ยนไป ความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ทำให้หันหมิ่นไม่อาจอยู่อย่างสงบได้

ในห้องหนังสือจวนตระกูลหัน เหล่าเจ้าหน้าที่ในราชสำนักและบัณฑิตขั้นสูงกำลังนั่งหารือกัน ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล “ใต้เท้าหัน วันนี้มีที่ปรึกษาอีกสามคนลาป่วยอีกแล้ว และมีอีกหลายคนที่กลับไปยังหยาเหมิน รวมทั้งมีตระกูลเซี่ยและตระกูลฉินที่เข้าร่วม กรมคลังและกรมอาญาวันนี้กลับมาทำงานปกติ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าคงไม่เป็นผลดีต่อเรา”

หันหมิ่นย่นคิ้ว เอ่ยเสียงเข้ม “กลับมาทำงานปกติงั้นหรือ เจ้ากรมทั้งสองต่างไม่อยู่ พวกเขากลับมาทำงานได้อย่างไร”

ชายวัยกลางคนเอ่ย “ลิ่นฉังเฟิงไปกรมคลัง วันนี้หนานกงชวี่ไปกรมอาญา ลิ่นฉังเฟิงเป็นคนสนิทของคุณชายเว่ย หลายปีก่อนปกครองวังจื่อเซียวแทนคุณชายเว่ย หลายปีมานี้อยู่ที่เฉินโจวเองก็ได้ฝึกฝน อีกทั้งมีคนจากตระกูลเซี่ยและตระกูลฉินมาคอยช่วยเหลือ ช่วงระยะเวลาสั้นๆ คอยดูแลกรมคลังมิใช่เรื่องยาก ส่วนหนานกงชวี่ กรมอาญาดูแลกฎหมายมีเขตอิ้งเทียนคอยให้ความร่วมมือไม่อาจเป็นอันใดได้ในระยะเวลาสั้นๆ นอกจากนี้คุณชายเจ็ดของตระกูลเซี่ยไปยังสำนักศึกษาฮั่นหลิน ตระกูลเซี่ยมีชื่อเสียงมากในเรื่องการศึกษา คุณชายเซี่ยเองก็มีชื่อเสียงกว้างขวาง เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ที่จบออกมาจากสำนักศึกษาตระกูลเซี่ยส่วนใหญ่ต่างก็ไว้หน้าพวกเขา”

หันหมิ่นพยักหน้า “เอ่ยเช่นนี้ คุณชายเว่ยลงมือแล้วหรือ”

ชายวัยกลางคนเอ่ย “มีคนเห็นว่าซิงเฉิงจวิ้นจู่ไปเยือนตระกูลเซี่ยและตระกูลฉินขอรับ”

หันหมิ่นเงียบ ครุ่นคิดอยู่นาน เอ่ย “เกรงว่าคงไม่ใช่เพียงคุณชายเว่ยและซิงเฉิงจวิ้นจู่ เยี่ยนอ๋องคงจะฟื้นแล้ว จวนเยี่ยนอ๋องมีข่าวอันใดออกมาหรือไม่”

ชายวัยกลางคนส่ายศีรษะ “นับตั้งแต่เยี่ยนอ๋องสลบไป คนจวนเยี่ยนอ๋องก็ขาดการติดต่อ เกรงว่าคงถูกสังหารจนสิ้นแล้วขอรับ”

ได้ยินว่าเยี่ยนอ๋องฟื้นแล้ว สีหน้าของคนที่นั่งอยู่พลันเปลี่ยนไปทันใด “ใต้เท้าหัน ทำเยี่ยงไรดี”

หันหมิ่นถอนหายใจ เอ่ยเสียงเข้ม “ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องช่วยฝ่าบาทออกมาก่อน”

“ฝ่าบาทถูกกักขังอยู่ในวังหลวง ต้องการออกมา ไหนเลยจะเป็นเรื่องง่าย” มีคนขมวดคิ้ว เอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวล

หันหมิ่นเอ่ยเสียงเข้ม “ยามนี้ราษฎรเมืองจินหลิงอยู่ฝ่ายเราเป็นจำนวนมาก ไยจะไม่ได้ ส่งข่าวไปถึงทุกคนในกองทัพและส่วนต่างๆ ของเมือง ถึงเวลาเอาคืนให้อดีตฮ่องเต้และฝ่าบาทแล้ว พวกเราต้องพยายามให้ถึงที่สุด”

“ขอรับ”

กลางคืน จู่ๆ พลันเกิดไฟไหม้ที่ค่ายทหารนอกเมืองจินหลิง ค่ายทหารที่เคยเงียบสงบจึงมีคนพลุกพล่านเสียงดังขึ้นมา

“มีคนเผาเสบียง”

ในกระโจมใหญ่ เซวียเจินนั่งอยู่ในตำแหน่งเหนือสุดฟังความเคลื่อนไหวด้านนอกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ถัดลงมาจากเขา คือหนานกงชวี่ รวมไปถึงเหล่าเฉินซิว เซวียปิน จูเหมิง

“รายงานท่านแม่ทัพ เกิดไฟไหม้ในค่าย เสบียงอาหารถูกเผาแล้วขอรับ” นายทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานอย่างเร่งรีบ

เซวียเจินได้ยิน ทว่ากลับไม่โกรธ “เสบียงถูกเผา ช่างกล้านัก”

“ท่านแม่ทัพ…” นายทหารคนนั้นมองไปรอบๆ จึงพบว่าไม่ปกตินัก ยามนี้ใกล้ถึงยามจื่อ[1]แล้ว ทุกคนควรจะเข้านอนไปตั้งนานแล้วจึงจะถูก แต่ในกระโจมของเซวียเจินในยามนี้ ไม่เพียงเซวียเจินที่นั่งอยู่ในชุดเตรียมพร้อม ชุดของผู้คนด้านข้างเองก็ยังเรียบร้อยและไม่มีท่าทีง่วงงุนเลยแม้เพียงนิด ลางร้ายเกิดขึ้นในใจ นายทหารเงยหน้ามองไปยังรอยยิ้มเย็นของเซวียเจิน ไม่คิดลังเล พุ่งเข้าหาเซวียเจินทันที ขณะเดียวกันกริชสั้นพลันร่วงลงจากแขนเสื้อมาอยู่ในมือ ปลายแหลมคมพุ่งตรงไปยังหน้าอกของเซวียเจิน

“บังอาจ” เซวียเจินที่เป็นแม่ทัพ เอาชนะมามากมาย แน่นอนว่าวรยุทธ์ย่อมไม่อ่อนแอ ยกมือขึ้นบังกริชในมือของนายทหารผู้นั้น เพียงชั่วพริบตาพลันสู้ไปกว่าเจ็ดแปดกระบวนท่า ทั้งสองฝ่ายต่างไม่มีใครได้เปรียบ นายทหารผู้นั้นลงมือเหี้ยมโหดไร้ความปรานี ต้องการทำร้ายไปทุกจุด ทว่ากระแสลมพลันพัดเข้ามาด้านหลัง เห็นเพียงเซวียปินที่เดิมนั่งอยู่ถัดลงมาชักกระบี่แทงมา เขารีบพลิกตัวมาบนโต๊ะตรงหน้ามาเพื่อหลบกระบี่นั้นของเซวียปิน เซวียปินยิ้มเย็น ไล่ตามอย่างไม่ลดละ ทั้งสองเริ่มต่อสู้กันในกระโจมใหญ่ จูเหมิงที่อยู่ด้านข้างเห็นว่าเซวียปินไม่อาจได้เปรียบจึงเข้าไปร่วมด้วย จากนั้นไม่นานนายทหารผู้นั้นพลันมีกระบี่จ่อที่ลำคอซ้ายขวา

“ท่านแม่ทัพ” องครักษ์ด้านนอกได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงพุ่งเข้ามา เซวียเจินยกมือห้ามพวกเขา เอ่ยเสียงเรียบ “ไม่เป็นไร ด้านนอกเกิดเรื่องอันใด”

องครักษ์เห็นเซวียปินทั้งสองคนจับคนเอาไว้พลันตกใจ รีบเอ่ย “ในกองทัพมีคนสร้างความปั่นป่วน มุ่งหน้ามาที่กระโจมใหญ่ทางนี้ขอรับ”

เซวียเจินยิ้มเย็น “ปล่อยพวกเขามา ข้าเองก็อยากรู้ พวกเขาจะมีความสามารถเพียงใดกัน”

“ขอรับ ท่านแม่ทัพ”

องครักษ์ออกไปแล้ว สายตาของเซวียเจินพลันมาหยุดอยู่ที่ทหารที่ถูกควบคุมตัว “ข้านึกว่าองครักษ์สายลับในวังจะดับสิ้นไปเสียแล้ว ตอนนี้เห็นแล้วว่ายังมีปลาหลุดแหอย่างนั้นหรือ”

สีหน้าของนายทหารเย็นชา เงียบไม่เอ่ยวาจา หนานกงชวี่เอ่ยเสียงเรียบ “แม่ทัพเซวีย อย่าได้เสียเวลาเลย ถามไปก็ไม่ได้สิ่งใดที่มีประโยชน์” เซวียเจินพยักหน้า เอ่ย “จะว่าไปก็ถูก ช่างเถิด อย่างไร…พวกเราก็ไม่ได้ขาดคำให้การพวกนี้ เซวียปิน เอาตัวไป”

เซวียปินพยักหน้า “ขอรับ ท่านแม่ทัพ” จับทหารซ้ายขวากับจูเหมิงและเดินออกไป

นอกกระโจมเริ่มดุเดือดขึ้นมา เกิดเสียงปะทะกันของอาวุธดังเข้ามา หนานกงชวี่และเซวียเจินกลับไม่รีบร้อน หากยังมีพวกเขาคอยบัญชาการยังมีคนกล้าพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน เช่นนั้นพวกเขาก็นับว่ามีชีวิตเสียเปล่าแล้ว ทว่าเซวียเจินเอ่ยอย่างเสียดาย “น่าเสียดายแล้ว เมื่อครั้งโจมตีเมืองไม่ได้ตัดหัวคนไปมากนัก แต่ไม่คิดว่า…” ต่างก็เป็นคนต้าเซี่ย เจอหน้ากันก็ไม่เคยมีความแค้นเคือง เซวียเจินไม่ต้องการสังหารจนสิ้น เดิมทีทหารต้าเซี่ยยอมจำนนแล้ว ใครจะรู้ว่ายังมีแผนการลับๆ เช่นนี้…คนเหล่านี้ก็ไม่อาจเก็บเอาไว้ได้อีกแล้ว

หนานกงชวี่ไม่ใส่ใจ “ครานั้นยอมจำนน นับว่าง่ายเกินไปแล้ว” เซียวเชียนเยี่ยแม้จะไม่ใช่กษัตริย์ที่มีความสามารถ แต่ก็ไม่ได้โหดร้ายทารุณจนทุกคนมองว่าเขาเป็นกษัตริย์ทรราช ต่อให้อ่อนแอ ก็ยังมีข้าราชบริพารภักดีอยู่บ้าง

“ก่อนหน้านี้พวกเขาอาจไม่ได้เสแสร้งทำเป็นยอมจำนน แต่มีคนคอยปลุกปั่นอย่างลับๆ จะหันหลังให้อีกครั้งนั้นเป็นเรื่องง่าย” หนานกงชวี่เอ่ย

เซวียเจินพยักหน้า “จะว่าไปก็ถูก วันนี้เชือดไก่ให้ลิงดู ข้าคงหวังได้เพียงว่าต่อไปจะไม่มีเรื่องเช่นนี้อีกแล้ว”

หนานกงชวี่ก้มหน้าดื่มชา ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก

เสียงสู้รบด้านนอกดังต่อไปอีกกว่าครึ่งชั่วยาม ก่อนจะมีขุนพลเข้ามารายงาน “รายงานท่านแม่ทัพ กบฏทั้งหมดถูกควบคุมตัวเอาไว้แล้ว เชิญท่านแม่ทัพสั่งการได้ขอรับ”

เซวียเจินพยักหน้าพึงพอใจ “ดีมาก”

วังหลวงยามนี้ ในใจของเซียวเชียนชื่อเซียวเชียนเหว่ยสองพี่น้องเต็มไปด้วยความว้าวุ่น แม้เสียงด้านนอกจะส่งเข้ามาไม่ถึงในวังหลวง แต่ยืนอยู่ในจุดที่สูงที่สุดในวังหลวงย่อมสามารถมองเห็นเปลวไฟจากค่ายนอกเมืองได้ ไม่นานพลันมีองครักษ์มารายงานว่าค่ายทหารนอกเมืองเกิดจลาจล ได้ยินเช่นนั้นเซียวเชียนชื่อพลันแข้งขาอ่อนนั่งลงไปบนเก้าอี้ เซียวเชียนเหว่ยเองก็มีใบหน้าซีดขาว

[1] ยามจื่อ คือช่วงเวลา 23.00 น. – 01.00 น.