หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1205 ความทะเยอะทะยานและแต้มต่อ

ตอนที่ 1205 ความทะเยอะทะยานและแต้มต่อ

องค์หญิงหลิงเซียงนิ่งเงียบ

หนานกงมั่วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายๆ พลางมององค์หญิงหลิงเซียงที่กำลังมองหน้านางด้วยสายตาซับซ้อนก่อนจะเอ่ยเรียบๆ “องค์หญิงเป็นคนฉลาด หม่อมฉันเองก็ชอบคบหากับคนฉลาดมาแต่ไหนแต่ไร แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าหม่อมฉันจะยอมให้คนอื่นปฏิบัติกับหม่อมฉันเหมือนเป็นคนโง่ได้”

องค์หญิงหลิงเซียงมองหน้านางอยู่นานก่อนจะเอ่ย “พระชายาพูดเช่นนั้นก็แปลว่าไม่เชื่อข้า”

หนานกงมั่วส่ายหน้าพลางเอ่ย “ในเมื่อหม่อมฉันบอกแล้วว่าเชื่อองค์หญิง นั่นก็แปลว่าเชื่อจริงๆ แต่ว่า…องค์หญิงก็น่าจะเข้าใจว่า…ไม่ว่าจะเอ่ยสิ่งใดคนอย่างท่านกับหม่อมฉันต่างก็เหมือนๆ กัน ตอนนี้อาจจะพูดอย่างนั้นจริงๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าต่อไปจะเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ต่อให้อนาคตท่านไม่เปลี่ยน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นใช่หรือไม่”

รอยยิ้มขององค์หญิงหลิงเซียงแข็งๆ ไปบ้างอย่างช่วยไม่ได้ หนานกงมั่วกลับยังยิ้มอยู่ ยื่นมือที่มียาเม็ดสีดำเม็ดหนึ่งออกไปด้วยท่าทางสบายๆ เม็ดยาสีดำนั้นยิ่งเด่นชัดบนฝ่ามือที่ขาวราวกับหยกของหนานกงมั่ว กลิ่นยาจางๆ เจือกลิ่นขมเล็กน้อยลอยอยู่ในอากาศ กลิ่นเลือดจางๆ ที่ปะปนมาพร้อมกันทำให้รู้สึกถึงลางร้ายขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

“นี่เป็นของเล่นที่อาจารย์ของข้าทำขึ้นมาตอนว่างๆ เมื่อนานมาแล้ว มันไม่ได้มีผลอันใดเป็นพิเศษ นอกจากว่าหากใครก็ตามมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคนที่กินยานี้เข้าไปแล้ว อวัยวะภายในทั้งห้าของคนผู้นั้นจะถูกแผดเผาทันที ตับและลำไส้จะแตกตาย อีกอย่างคนที่เคยกินยานี้เข้าไปก็จะมีลูกอีกได้ยาก” หนานกงมั่วเอ่ยอธิบายประสิทธิภาพของยาด้วยท่าทางเหมือนจะยิ้มก็ไม่เชิง เจ้ากล้ากินหรือไม่

องค์หญิงหลิงเซียงหลุบตาลงก่อนจะเอ่ยเบาๆ “ดังนั้นพระชายากำลังจะบอกข้าว่าฉู่อ๋องกินยานี้เข้าไปแล้วหรือ”

หนานกงมั่วปรบมือ “องค์หญิงฉลาดมาก หากองค์หญิงต้องการเข้าจวนฉู่อ๋องจริงๆ ก็กินยาเม็ดนี้เถิด แม้ว่าจะไม่มียาแก้ แต่ฤทธิ์ยาจะหายไปได้เองภายในเวลาไม่เกินสิบห้าปี ก็คงจะประมาณเดียวกับกับช่วงเวลาที่องค์หญิงเรียกว่าพักแรมสิบปีนั่นกระมัง”

องค์หญิงหลิงเซียงเงียบไป

หนานกงมั่วไม่ได้ร้อนใจอยู่แล้ว เพียงแต่มองผู้หญิงหน้าตางดงามต้องหน้าด้วยรอยยิ้มจางๆ

“พระชายาทำถึงเพียงนี้…ไม่กังวลว่าท่านอ๋องจะไม่พอใจบ้างหรือ” องค์หญิงหลิงเซียงอดถามไม่ได้ หนานกงมั่วงุนงง “เหตุใดเขาต้องไม่พอใจด้วยเล่า ยาเม็ดนี้ปรุงยากมาก ตัวยาหลักก็หาได้ยากยิ่ง หม่อมฉันยิ่งไม่สามารถที่จะให้ยาเม็ดนี้กับผู้หญิงทุกคนได้อยู่แล้ว หากเขาไม่ชอบหม่อมฉันแล้ว ย่อมสามารถไปหาสาวงามคนอื่นได้ นอกจากว่า…เขาจะตกหลุมรักองค์หญิงตั้งแต่แรกพบ?”

หากฉู่อ๋องตกหลุมรักนางตั้งแต่แรกพบ ยังจะต้องมาขอร้องหนานกงมั่วอย่างนี้หรือ

หนานกงมั่วเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าสับสนยุ่งเหยิงขององค์หญิงหลิงเซียง “อันที่จริง องค์หญิงก็ไม่ใช่คนแรกที่มาบอกข้าว่าไม่ได้มุ่งหวังในตัวเขา ขอเพียงได้อยู่อาศัยอย่างสงบสุขในจวนเท่านั้น หรือว่า…หม่อมฉันดูเหมือนคนโง่เพียงนั้นเลย มนุษย์ครึ่งหนึ่งบนโลกนี้เป็นผู้ชาย หากไม่มีแผนการแล้วท่านจะบากหน้ามาขอร้องหม่อมฉันทำไม ไม่ว่าจะเป็นการขอคน ขออำนาจ หรือขอเงิน อย่างไหนบ้างที่ไม่เรียกว่ามุ่งหวังหรือ หากองค์หญิงไม่ต้องการอันใดจริงๆ หม่อมฉันขังท่านไว้ในเรือนหลัง แล้วให้ท่านกินดื่มอย่างดีก็ได้ใช่หรือไม่”

องค์หญิงหลิงเซียงพูดไม่ออกอย่างสิ้นเชิง นางคิดว่าตนเองสืบเรื่องฉู่อ๋องมาแล้วเป็นอย่างดี และเข้าใจความต้องการของผู้หญิงเป็นอย่างดี หากเป็นครอบครัวชาวบ้านทั่วไปคงไม่มีใครสนใจ แต่ในจวนขุนนางและคนในราชวงศ์อย่างจวนฉู่อ๋อง ความริษยาของผู้หญิงนั้นคงมีมากกว่าคนธรรมดาสามัญอยู่แล้ว แต่กลับนึกไม่ถึงว่าหนานกงมั่วจะเด็ดเดี่ยวและชัดเจนมากเช่นนี้ นางคิดว่าการที่ตนเองเสนอตัวถึงที่เช่นนี้จะเป็นการดีต่อทั้งสองฝ่าย นึกไม่ถึงว่าหนานกงมั่วจะไม่ต้องการด้วยซ้ำ

องค์หญิงหลิงเซียงถอนหายใจ “ข้าหลอกพระชายาไม่ได้จริงๆ”

หนานกงมั่วยิ้มโดยไม่เอ่ยอันใด องค์หญิงหลิงเซียงลุกขึ้นและคารวะทันที “เป็นหลิงเซียงที่หยาบคายเมื่อครู่นี้ ขอให้พระชายาอภัยให้ข้าด้วย ทั้งหมดที่ข้าพูดเมื่อครู่นี้…มีเรื่องที่ไม่จริงอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องโกหกไปเสียทั้งหมด พระชายาคงพอจะทราบถึงสถานการณ์ของหลิงเซียงและราชวงศ์หนานเย่ว์อยู่แล้ว หากจวนฉู่อ๋องและต้าเซี่ยสามารถให้การสนับสนุนข้าได้ ต่อไปภายภาคหน้าหลิงเซียงจะต้อง…ตอบแทนกลับคืนเป็นร้อยเป็นพันเท่า”

หนานกงมั่วหลุบตาลงครุ่นคิด “เรื่องแบบนี้องค์หญิงควรไปพูดกับท่านอ๋องและฝ่าบาทจะดีกว่า”

องค์หญิงหลิงเซียงเอ่ยอย่างจนใจ “ฮ่องเต้ต้าเซี่ยจะสนใจองค์หญิงตัวเล็กๆ อย่างข้าได้อย่างไร หลิงเซียงขอร้องเรื่องที่เสียมารยาทเช่นนั้นออกมาก็เพราะความจำเป็น ท่านพี่ทั้งหลายบีบคั้นข้าทุกทาง แม้จะพูดว่าหลิงเซียงติดตามท่านพี่มาต้าเซี่ยคราวนี้เพื่อการแต่งงานเชื่อมความสัมพันธ์ แต่แท้จริงแล้วคือการหลบลี้หนีภัย”

หนานกงมั่วเคาะที่วางแขนเก้าอี้เบาๆ ท่าทางสบายๆ พลางเอ่ย “เรื่องนี้หม่อมฉันจะต้องหารือกับท่านอ๋องก่อนจึงจะให้คำตอบแก่องค์หญิงได้”

ร่องรอยของความเสียดายวาบขึ้นในดวงตาขององค์หญิงหลิงเซียง แต่ก็เข้าใจเช่นกันว่าเป็นไปไม่ได้ที่หนานกงมั่วจะให้คำตอบนางในทันที ทำได้เพียงพยักหน้ารับ “ถ้าเช่นนั้นหลิงเซียงจะรอฟังข่าวดี”

หนานกงมั่วพยักหน้าน้อยๆ องค์หญิงหลิงเซียงเองก็ไม่ได้รั้งอยู่นาน นางลุกขึ้นและกล่าวคำอำลา หนานกงมั่วเรียกชวีเหลียนซิงให้ไปส่งนาง ส่วนตนเองก็พิงพนักเก้าอี้นั่งคิดอันใดเงียบๆ อยู่คนเดียวในห้องโถงใหญ่

ตอนที่เว่ยจวินมั่วก้าวเข้าไปในห้องโถง เขาก็เห็นหนานกงมั่วนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางครุ่นคิดโดยที่มือข้างหนึ่งกำลังเล่นยาเม็ดหนึ่งไปด้วย หนานกงมั่วได้ยินเสียงฝีเท้าแล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองเขา เว่ยจวินมั่วเลิกคิ้ว “กำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือ” หนานกงมั่วตอบยิ้มๆ “เมื่อครู่นี้องค์หญิงหลิงเซียงมาที่นี่ ท่านไม่ได้พบนางหรือ”

เว่ยจวินมั่วส่ายหน้า เขากลับมาแล้วก็ตรงไปที่เรือนจี้ชั่งทันที พอไม่เห็นหนานกงมั่วก็เลยเดินมาที่โถงด้านหน้าแทน แต่ก็ไม่พบกับองค์หญิงหลิงเซียง

“นางว่าอันใดหรือ แล้วนั่นอันใด” เว่ยจวินมั่วเอ่ยถามขณะที่ก้มหน้ามองยาเม็ดสีดำในมือของหนานกงมั่ว

หนานกงมั่วโยนมันออกไปอย่างง่ายๆ ทันที ยาเม็ดนั้นก็ถูกโยนออกไปนอกประตูก่อนจะตกลงในถังน้ำใต้ชายคา “ยาบำรุงขนานใหญ่ที่ล้วงมาได้จากศิษย์พี่น่ะ”

เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้ว “เสียนเกอทำของแบบนี้ขึ้นมาทำไม”

หนานกงมั่วยักไหล่ “ใครจะไปรู้ เขาอาจจะอยากบำรุงก็ได้”

หนานกงมั่วดึงให้เขานั่งลงแล้วจึงเล่าจุดประสงค์ที่องค์หญิงหลิงเซียงมาเยือนให้เขาฟัง เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเงียบไปนานจนกระทั่งหนานกงมั่วเอ่ยว่า “ทำไม ท่านเองก็ไม่เชื่อคำพูดของนางเหมือนกันหรือ”

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “จะไม่เชื่อก็ไม่ได้ แต่จะให้เชื่อทั้งหมดก็ไม่ได้ แต่ว่าเรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก”

หนานกงมั่วพยักหน้าเห็นด้วย ไม่ใช่เรื่องสำคัญจริงๆ องค์หญิงหลิงเซียงอาจมีอิทธิพลอยู่บ้างในราชวงศ์หนานเย่ว์ แต่สำหรับต้าเซี่ยแล้ว จะมีหรือไม่มีนางก็ได้ ตอนนี้นางต่างหากที่ต้องขอร้องต้าเซี่ย ไม่ใช่ต้าเซี่ยไปขอร้องนาง

“ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าองค์หญิงหลิงเซียงมีความทะเยอทะยานเช่นนี้ ในฐานะสตรีคนหนึ่ง มันไม่ง่ายเลย” หนานกงมั่วยิ้ม

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “นางมีความมากเล่ห์เจ้าแผนการจริงๆ แต่ข้าเกรงว่ามันจะไม่เพียงพอสำหรับการจะขึ้นเป็นผู้นำของหนานเย่ว์”

หนานกงมั่วเอ่ย “นั่นก็จริง แต่หากทำให้หนานเย่ว์ไม่มีเวลามาสร้างปัญหาให้ต้าเซี่ยอีก การจะช่วยนางหน่อยก็ใช่ว่าจะไม่ได้”

เว่ยจวินมั่วได้ยินเช่นนั้นก็มีท่าทางครุ่นคิด หนานกงมั่วเอ่ยยิ้มๆ “แม้ว่านางจะดูจริงใจมาก แต่ถ้าพวกเราไม่ให้คำตอบกับนาง นางก็คงจะไม่กอดความหวังนั้นไว้ไม่ยอมปล่อยท่าเดียวแน่ จวนฉู่อ๋องก็เป็นเพียงตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับนางเท่านั้น แต่น่าเสียดาย…”

เว่ยจวินมั่วก้มหน้ามองนาง “น่าเสียดายอันใด”

หนานกงมั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “น่าเสียดายที่ข้ายอมใช้ท่านเป็นเครื่องมือในการร่วมมือกับนางไม่ได้ ทั้งๆ ที่เป็นเรื่องของต้าเซี่ย ทำไมคนที่ต้องเสียสละต้องเป็นข้าด้วยเล่า”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าเฉยเมยของเว่ยจวินมั่ว “ข้าเองก็ยอมให้อู๋สยาเสียสละไม่ได้หรอก”

หนานกงมั่วเอ่ย “แต่เสด็จพ่อต้องไม่คิดเช่นนั้นแน่”

เว่ยจวินมั่วส่ายหน้า “ไม่หรอก องค์หญิงหลิงเซียงไม่ได้มีแต้มต่อมากเพียงนั้น” ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้ฮ่องเต้ยอมสร้างความลำบากใจให้บุตรชายและสะใภ้ หนานกงมั่วยิ้มอย่างพึงพอใจ “เช่นนั้นก็ดี ข้าก็ไม่อยากเป็นที่โจษจันว่าเป็นภรรยาขี้หึงหรอก” ชื่อเสียงเป็นเรื่องสำคัญ

เว่ยจวินมั่วยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้างามอย่างอ่อนโยน “หรือว่าพวกเราจะมีลูกอีกสักคนดี หากมีลูกอีกคน เสด็จพ่อคงไม่มีความคิดเช่นนั้นอีก” สำหรับฮ่องเต้ไท่ชูแล้ว หลานชายสายรองสักสิบคนก็ไม่สู้หลานชายสายหลักเพียงคนเดียว ไม่ต้องพูดถึงว่าหนานกงมั่วให้กำเนิดเยาเยาและอานอานฝาแผดที่ฮ่องเต้ไท่ชูโปรดปรานมากจนทำให้ฮ่องเต้ไท่ชูคาดหวังในตัวหนานกงมั่วมากยิ่งขึ้นไปอีก

หนานกงมั่วอดกลอกตาใส่เขาไม่ได้ การจะมีเด็กง่ายอย่างนั้นเสียที่ไหน แล้วก็ไม่ได้มีไว้เพื่อหยุดเรื่องแบบนั้นด้วยไม่ใช่หรือ

เรื่องที่องค์หญิงหลิงเซียงมาเยือนจวนฉู่อ๋องไม่ใช่เรื่องที่จะปิดบังจากผู้คนในเมืองจินหลิงได้เลย เพียงพริบตาเดียวจวนฉู่อ๋องกลายเป็นหัวข้อซุบซิบนินทาของชาวบ้านอีกครั้ง ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขายังให้ความเคารพแก่ชินอ๋องเชื้อพระวงศ์อยู่บ้าง ก็คงอดแต่งนิยายระหว่างฉู่อ๋องและองค์หญิงจากต่างแดนออกมาเพื่อความบันเทิงสักเรื่องสองเรื่องไม่ได้

พวกคุณชายเสเพลในเมืองจินหลิงยิ่งพากันอิจฉาในความมีเสน่ห์ของฉู่อ๋องกันใหญ่ ตอนนี้มีองค์หญิงสองพระองค์จากสามประเทศที่ต้องการแต่งงานเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์กับต้าเซี่ยแสดงความสนใจต่อฉู่อ๋อง ถึงแม้องค์หญิงตงจูจากหว่าหลาจะไม่ได้แสดงออกว่าสนใจฉู่อ๋อง แต่นางก็ไม่ได้แสดงออกว่าสนใจใครเลยเช่นกัน นางได้กลายเป็นข้าราชบริพารของต้าเซี่ยไปแล้ว และเป็นน้องสาวของจวิ้นอ๋อง นางก็แค่รอให้ฮ่องเต้ไท่ชูพระราชทานสมรสให้เท่านั้น ซึ่งตอนนี้ก็ยังบอกอันใดไม่ได้หรอก

ข่าวลือต่างๆ นานาทำให้เมื่อเว่ยจวินมั่วไปที่กองทัพก็ถูกแม่ทัพนายพลคนเก่าๆ ขยิบตาให้เป็นสัญญาณว่าอิจฉาเขาอยู่บ่อยๆ เป็นผลให้บรรยากาศรอบตัวฉู่อ๋องเย็นเยียบจนผู้คนต้องพากันถอยห่างเพื่อหลบเลี่ยงความหนาวยะเยือกนั้น

ฮ่องเต้ไท่ชูเองก็ปวดหัวกับเรื่องนี้ เดิมทีเรื่องการแต่งงานเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา อย่างไรก็ตาม เว่ยจวินมั่วก็แสดงให้เห็นว่าแล้วว่าเขาไม่สนใจองค์หญิง แต่องค์หญิงพวกนี้ก็หลับหูหลับตาอยากแต่งเข้าจวนอ๋องของเขาให้ได้ คนที่มีข่าวกับบุตรชายเขาแล้วย่อมไม่อาจส่งตัวเข้าวังหลวงได้อีกต่อไป ฮ่องเต้ไท่ชูแสดงออกว่าเขาก็ไม่ได้กระหายจนถึงขั้นนั้น แต่เว่ยจวินมั่วก็ไม่ต้องการอีกเช่นกัน แล้วในต้าเซี่ยนี้ใครจะยอมรับผู้หญิงที่มีข่าวเสียหายอย่างนี้ได้ ฮ่องเต้ไท่ชูจำต้องให้ฮองเฮาเรียกตัวทูตเข้าเฝ้าเพื่อบอกเป็นนัยๆ ว่าต้าเซี่ยของเราเป็นประเทศที่ยึดถือเรื่องขนบธรรมเนียม และชื่อเสียงก็เป็นเรื่องที่สำคัญมาก

การมีเรื่องซุบซิบนินทาก่อนแต่งงานนั้นใช้ไม่ได้ ดังนั้นหากองค์หญิงของพวกท่านยังต้องการจะแต่งงานก็ควรทำตัวดีๆ อย่าได้เคลื่อนไหวสุ่มสี่สุ่มห้าอีก ไม่อย่างนั้นก็อย่าได้โทษถ้าข้าจะต้องส่งพวกเจ้ากลับไปยังที่เดิม

ทูตของทั้งสองประเทศที่ถูกฮองเฮาตักเตือนไปทั้งทางแจ้งและทางลับกลับไปถึงที่พักรับรองด้วยสีหน้าหม่นหมองโดยไม่ได้หารืออันใดทั้งสิ้น ที่จริงพวกเขาก็ไม่มีทางทำสิ่งใดได้มากอยู่แล้ว อย่างไรเสียที่นี่ก็คือต้าเซี่ย แม้พวกเขาจะเป็นขุนนางคนสำคัญหรือองค์ชายของประเทศ แต่พวกเขาก็ไม่มีอำนาจที่นี่เลย

ณ จวนตระกูลโจว เซียวเชียนเหว่ยกำลังนั่งเดินหมากอยู่กับโจวเซียงในห้องหนังสือ ช่วงนี้โจวเซียงดูซูบผอมและแก่ชราลงไม่น้อย แต่จิตใจของเขากลับดูไม่เลวเลย และดูเหมือนจะไม่มีความโกรธต่อฮ่องเต้ไท่ชูด้วย เขาดูเหมือนเทพเซียนชราที่มีความอิสระผ่อนคลายมากกว่า

เซียวเชียนเหว่ยวางหมากตัวหนึ่งลงก่อนจะแค่นเสียงเยาะออกมาเล็กน้อย “อาจารย์โจว ท่านก็เห็นแล้วว่า แม้แต่ทูตจากต่างแดนที่เพิ่งมาถึงก็ยังรู้เลยว่าเขาต่างหากที่เป็นคนที่เสด็จพ่อให้ความสำคัญมากที่สุด ไม่เพียงแต่อานจี้ แม้แต่องค์หญิงของหนานเย่ว์ก็ยังไปเยี่ยมเยียนถึงที่” ส่วนหว่าหลาก็ไม่ต้องเอ่ยถึงเลย เพราะตอนนั้นเว่ยจวินมั่วเป็นคนไปเกลี้ยกล่อมพวกเขาเอง พวกเขาย่อมสนิทสนมกับเว่ยจวินมั่วมากกว่าอยู่แล้ว

โจวเซียงลูบเคราพลางเอ่ยยิ้มๆ “ช่วงนี้ก็มีบัณฑิตและพวกทูตไปเยือนจวนเจิ้งอ๋องไม่น้อยเหมือนกันมิใช่หรือ”

เมื่อเซียวเชียนเหว่ยได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนจะแค่นเสียงออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย “ประเทศเล็กๆ ที่ยากจนและทุรกันดารเช่นนั้นจะมีประโยชน์อันใด” สำหรับต้าเซี่ยแล้ว เพื่อนบ้านที่มีความสำคัญไม่ว่าจะเป็นมิตรหรือศัตรูก็มีแค่ไม่กี่แห่งเท่านั้น หนานเย่ว์ครอบครองพื้นที่ติดกับชายแดนใต้ของต้าเซี่ย อานจี้ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกเฉียงใต้ของต้าเซี่ย เป่ยหยวนตอนนี้เป็นศัตรูคู่อาฆาตของต้าเซี่ย หว่าหลาเดิมเป็นชนเผ่าของเป่ยหยวน ยามนี้เป็นพันธมิตรสำคัญของต้าเซี่ยที่ช่วยควบคุมเป่ยหยวน นอกจากนี้ยังมีประเทศเล็กๆ อ่อนแออีกจำนวนหนึ่งที่แทบจะพึ่งพาอาศัยต้าเซี่ยทั้งหมด ซึ่งไม่มีความจำเป็นต้องพูดถึง ส่วนประเทศที่เหลือก็อยู่ห่างไกลออกไป ถ้าไม่ใช่ว่าไม่มีพรมแดนติดกันก็ถูกจำกัดด้วยภูมิประเทศ จึงไม่สามารถส่งผลกระทบอะไรต่อกิจการภายในของต้าเซี่ยได้เลย

โจวเซียงส่ายศีรษะ “หากเจิ้งอ๋องคิดว่าประเทศเหล่านี้มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของฝ่าบาทก็ขอให้ยกเลิกความคิดนี้เสียโดยเร็วจะดีกว่า”

“หืม?” เซียวเชียนเหว่ยเลิกคิ้ว “อาจารย์โจวหมายความว่าอย่างไร”

โจวเซียงเอ่ยเรียบๆ “นิสัยของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันคลายคลึงกับอดีตฮ่องเต้มาก คือไม่ชอบให้คนนอกเข้ามาแทรกแซงเรื่องภายในของต้าเซี่ย ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นหนานเย่ว์หรือประเทศไหนก็ตาม พวกเขาไม่อาจส่งผลกระทบใดๆ ต่อความคิดที่ฝ่าบาทมีต่อองค์ชายแต่ละคนได้เลย ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินจากพระชายาว่าท่านมีความคิดที่จะจับคู่ให้ฉู่อ๋องกับองค์หญิงจากต่างแดน ข้านึกว่าท่านเข้าใจแล้ว ที่แท้ท่านก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีใช่หรือไม่”

ความกระอักกระอ่วนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซียวเชียนเหว่ย ไม่ใช่ว่าเขาไม่เข้าใจหรอก เพียงแต่เขาเห็นว่าคณะทูตจากต่างแดนพวกนี้พากันยกยอเว่ยจวินมั่วกันหมด แม้ด้วยเขาจะรู้ว่าการประจบประแจงเช่นนั้นจะไม่มีประโยชน์อันใด แต่ก็อดรู้สึกอิจฉาไม่ได้อยู่ดีเท่านั้นเอง

เพียงมองสีหน้าของเขา โจวเซียงก็รู้แล้วว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่แม้ภายนอกจะดูปกติก็ตาม เขาเพียงแต่เกลี้ยกล่อมอย่างจริงใจและจริงจัง “เหตุใดท่านอ๋องต้องทำเช่นนั้นด้วย โบราณว่าไว้ ผู้ที่ผ่านความยากลำบากมาได้จึงจะเป็นยอดคน หากแม้แต่ความคับข้องใจเล็กๆ น้อยๆ นี้ท่านก็ยังทนไม่ได้ แล้วจะไปพูดถึงแผนการอันยิ่งใหญ่ได้อย่างไร เหนือสิ่งอื่นใด การที่อดีตฮ่องเต้ทรงสนับสนุนรัชทายาทอย่างไม่ลืมหูลืมตาเช่นนั้น ท่านคิดว่าฝ่าบาทและองค์ชายท่านอื่นจะไม่รู้สึกอันใดเลยหรือ”

“มันจะเหมือนกันได้อย่างไร” เซียวเชียนเหว่ยก้มหน้าด้วยความรู้สึกไม่ยินยอม

โจวเซียงไม่เห็นด้วย “มีอันใดไม่เหมือนเล่า”

“รัชทายาทองค์ก่อนเป็นรัชทายาทโดยชอบธรรม” เซียวเชียนเหว่ยเอ่ย

โจวเซียงเลิกคิ้ว “หากวันนั้นฝ่าบาททรงแต่งตั้งฉู่อ๋องเป็นรัชทายาททันที ท่านอ๋องก็จะยินยอมหรือ”

ไม่มีทางอยู่แล้ว เซียวเชียนเหว่ยตอบในใจ “เมื่อก่อนเสด็จพ่อให้ความสำคัญกับเขาโดยไม่ลืมหูลืมตาจนแม้แต่พวกเราสามพี่น้องก็ยังต้องถอยไปอยู่ห่างๆ เดิมทีข้าก็คิดว่าเขาเป็นหลานชายที่เสด็จพ่อเอ็นดูและสงสารในชาติกำเนิดของเขา แต่ใครจะไปรู้ ใครจะไปรู้!” ใครจะไปรู้ว่าหลานชายคนนั้นอยู่ดีๆ จะกลายบุตรชายคนโตที่เกิดจากชายาเอกไปได้!

โจวเซียงเข้าใจพลางทอดถอนใจ “เพราะเหตุนี้ฝ่าบาทจึงกลายเป็นผู้ชนะในที่สุด หากพระองค์ไม่สามารถแบกรับความเจ็บปวดและมอบฉู่อ๋องให้องค์หญิงฉังผิงเลี้ยงดูได้ ไหนเลยจะมีฮ่องเต้ไท่ชูในวันนี้ เหตุใดท่านอ๋องจึงไม่เรียนรู้จากความกล้าหาญของฝ่าบาทเล่า”

เซียวเชียนเหว่ยเงียบและเอ่ยอันใดไม่ออกไปพักใหญ่