เผยตัวตนลับ จับหัวใจเธอ - ตอนที่ 394 รุ่นน้องที่มาใหม่เท่จัง

ตอนที่ 394 รุ่นน้องที่มาใหม่เท่จัง

ห้องปฏิบัติการชั้นใต้ดินชั้นที่สาม ห้องB317

เมื่อฉินหร่านเดินมาถึงหน้าประตูห้องปฏิบัติการ ก็เห็นผู้หญิงรูปร่างสูงเพรียวที่สวมชุดป้องกันกำลังยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องปฏิบัติการ

เธอยังถืออุปกรณ์ทดลองไว้ในมือ เมื่อเห็นฉินหร่านก็ลังเลได้สักพักก่อนจะกดเสียงถามเบาๆ “เธอคือนักศึกษาใหม่ที่สุ่มได้ห้องปฏิบัติการของนักวิจัยเลี่ยวใช่ไหม?”

ห้องปฏิบัติการมีสมาชิกใหม่ที่เป็นผู้หญิงน้อยมาก ในหนึ่งปีมีมาสองคนก็ถือว่าดีแล้ว สาวน้อยคนนี้ยังหน้าตาดีอีกด้วย

ฉินหร่านพยักหน้า เธอพูดด้วยเสียงที่ไม่ได้ดังมาก “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อฉินหร่าน”

ค่อนข้างสุภาพ

“อื้ม ฉันชื่อจั่วชิวหรง ตอนนี้เป็นนักศึกษาผู้ช่วยของนักวิจัยเลี่ยว” หญิงสาวรูปร่างสูงเพรียวละสายตากลับมา จากนั้นก็ก้าวออกมาข้างนอกหนึ่งก้าว “เธอมาเปลี่ยนชุดกับฉันก่อน ตอนนี้นักวิจัยเลี่ยวกำลังยุ่งมาก ไม่มีเวลาว่าง สัปดาห์นี้ฉันจะพาเธอไปทำความคุ้นเคยกับห้องปฏิบัติการก่อน”

ฉินหร่านเดินตามเธอไปยังห้องพักรับรองที่อยู่ถัดจากห้องปฏิบัติการ หยิบชุดป้องกันมาสวม

หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วก็ตามจั่วชิวหรงเข้าไปในห้องปฏิบัติการ

ห้องปฏิบัติการมีพื้นที่ใหญ่มาก เป็นทางยาว มีเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ที่ละเอียดแม่นยำวางไว้มากมาย ชั้นวางรอบๆ เป็นบันทึกการทดลองและยังมีข้อมูลวิจัยทางวิศวกรรมบางส่วนวางไว้อย่างลวกๆ เนื้อหาข้อมูลเหล่านี้ล้วนเขียนโดยศาสตราจารย์และนักวิจัยของห้องปฏิบัติการ นอกจากนี้มีบางส่วนที่เอามาจากสถาบันวิจัย

ห้องปฏิบัติการทั้งหมดถูกแบ่งออกเป็นสามส่วน ล้วนกั้นด้วยกระจก

ฉินหร่านกับจั่วชิวหรงยืนอยู่ในโซนนอกสุด

ด้านในยังมีอีกสองชั้น สามารถมองเห็นร่างสองร่างที่อยู่ชั้นในสุดได้ แต่มองเห็นหน้าไม่ชัด

“นี่คือคู่มือพื้นฐานของพวกเธอที่เอาไว้ใช้ในห้องปฏิบัติการ ถ้าไม่มีอะไรทำก็อ่านให้มากๆ ห้องปฏิบัติการของพวกเรารวมกันแล้วก็มีนักศึกษาแค่สามคน คนนั้นที่อยู่ด้านในคือรุ่นพี่เยี่ย” จั่วชิวหรงหยิบหนังสือคู่มือที่ชั้นวางหน้าประตูห้องปฏิบัติการให้ฉินหร่านและกำชับอีกรอบว่า “นักวิจัยเลี่ยวกำลังทำวิจัยที่สำคัญมากโครงการหนึ่ง สองโซนนอกเธอทำกิจกรรมได้ตามสบาย แต่อย่าแตะต้องของซี้ซั้ว และก็ห้ามไปรบกวนนักวิจัยเลี่ยวที่โซนด้านในสุด”

ฉินหร่านพยักหน้า เปิดดูคู่มือคร่าวๆ ใบหน้าที่บอบบางก้มลงพลางตอบไปอย่างสุขุม “ค่ะ”

จั่วชิวหรงเหลือบมองเธอแวบหนึ่งก่อนจะเข้าไปส่งอุปกรณ์ให้นักวิจัยเลี่ยว

นักวิจัยเลี่ยวกำลังดูข้อมูลที่แสดงบนหน้าจอมอนิเตอร์ ขมวดคิ้ว

“นักวิจัยเลี่ยว นักศึกษาใหม่มาแล้วค่ะ เธออยู่ข้างนอก” จั่วชิวหรงบอก

นักวิจัยเลี่ยวพยักหน้าโดยไม่พูดอะไรและไม่ได้เดินออกไปดู

เดิมทีเขาก็ไม่ได้ประจำอยู่ที่ห้องปฏิบัติการอยู่แล้ว เขามาจากสถาบันวิจัยเพื่อทำการทดลอง ตอนที่นักวิจัยเลี่ยวอยู่ที่สถาบันวิจัยก็รับนักศึกษาใหม่น้อยมาก เนื่องจากยุ่งยากเกินไป ดังนั้นเขาจึงมีจั่วชิวหรงและรุ่นพี่เยี่ยเพียงแค่สองคนมาโดยตลอด

กระบวนการทดลองมักจะดำเนินไปอย่างเชื่องช้า ห้องปฏิบัติการใหญ่ๆ มีอุปกรณ์ทดลองเครื่องปฏิกรณ์ขนาดเล็กอยู่แล้ว ทั้งหมดมาจากสถาบันวิจัย ตราบใดที่นักศึกษาสามารถควบคุมกระแสไฟและปริมาณปฏิกิริยาได้ ก็สามารถทำปฏิกิริยาฟิวส์ชันขนาดเล็กได้เช่นกัน

แต่แค่ว่าปฏิกิริยานี้ยังคงมีช่องโหว่ที่ใหญ่มาก เขาเคยคุยกับนักวิจัยคนอื่นในสถาบันวิจัยอยู่หลายครั้ง จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่พบวัสดุที่สามารถแทนที่สนามแม่เหล็กและเลเซอร์เพื่อควบคุมกระบวนการเกิดปฏิกิริยาได้

ห้องปฏิบัติการทางฟิสิกส์ชั้นใต้ดินมีเครื่องปฏิกรณ์อยู่หนึ่งเครื่อง เป็นเครื่องปฏิกรณ์ที่นักวิจัยทิ้งไว้ในสถาบันวิจัยเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว

ภายนอกเครื่องปฏิกรณ์มีโลหะไม่ทราบชื่ออยู่หนึ่งชั้น

จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครในสถาบันวิจัยพบชื่อวัสดุที่เป็นโลหะนั้นออกมาได้เลย

นักวิจัยเลี่ยวดูข้อมูลตัวเลขแล้วกลับไปที่โต๊ะทดลองด้านหลัง

“เสี่ยวเยี่ย เพิ่มสนามแม่เหล็กใหญ่” เขามองไปที่ไมโครนิวเคลียร์ฟิวส์ชันในฝาครอบแก้ว

รุ่นพี่เยี่ยที่อยู่ข้างๆ เดินไปอีกฝั่งแล้วกดปุ่มบนเครื่องมือ เพิ่มกระแสไฟและควบคุมสนามแม่เหล็ก

เมื่อเห็นท่าทีนักวิจัยเลี่ยว จั่วชิวหรงก็ไม่ได้พูดถึงนักศึกษาใหม่อีก

“เอาข้อมูลการทดลองที่เรียบเรียงไว้เมื่อวานมาให้ฉัน” นักวิจัยเลี่ยวมองดูปฏิกิริยา วางมือบนขอบแว่นพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

จั่วชิวหรงคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เดินออกไปข้างนอก

ด้านนอก

หลังจากที่ฉินหร่านอ่านคู่มือห้องปฏิบัติการเสร็จแล้ว เธอก็เดินชมห้องปฏิบัติการโซนนอกสุด สิ่งที่เธอกำลังเพ่งความสนใจคือข้อมูลห้องปฏิบัติการ317และการวิจัยด้านวิศวกรรมที่วางอยู่บนชั้นรอบๆ

“ฉินหร่าน” จั่วชิวหรงเดินออกมาข้างนอก เธอมองไปที่หนังสือบนชั้นวางที่ฉินหร่านเหลือบดู “เรียบเรียงบันทึกการทดลองของเมื่อวานให้หน่อยสิ พิมพ์เสร็จแล้วก็เอามาให้ด้วย มันอยู่ในคอมพิวเตอร์ข้างหลังเธอน่ะ”

พอพูดจบเธอก็กลับเข้าไป

มือที่เปิดหนังสือชะงัก

ฉินหร่านเหลือบมองไปข้างหลัง พบว่ามีคอมพิวเตอร์แอลซีดีเครื่องหนึ่งวางไว้ตรงมุมห้อง คอมพิวเตอร์ยังคงเปิดอยู่ ในนั้นมีไฟล์เอกสารที่เรียงกันอย่างหนาแน่น

เอกสารมีการระบุวันที่และหมายเลขซีเรียล

ฉินหร่านดูได้สักพักก็พบบันทึกข้อมูลของเมื่อวานในหน้าสุดท้าย ข้อมูลค่อนข้างยุ่งยากซับซ้อน ทั้งหมดถูกสแกนลงไปโดยตรง และยังมีแบบฟอร์มจำนวนมากที่ดูยุ่งเหยิง

ฉินหร่านดึงเก้าอี้มานั่งจัดแบบฟอร์ม จัดลำดับบันทึกการทดลองและข้อสรุปออกมาใหม่

เวลาผ่านไปสิบนาทีเธอก็กดพิมพ์ออกมา

ยื่นมือเปิดดู เมื่อพบว่าไม่มีปัญหาก็เดินไปที่ห้องปฏิบัติการชั้นในสุดโดยตรง เธอยืนอยู่หน้ากระจก ไม่ได้เข้าไปข้างใน งอนิ้วเคาะกระจกด้วยเสียงที่ไม่ได้ดังมาก

พอจั่วชิวหรงเห็นเธอ ก็ออกมาข้างนอก เดินมาที่คอมพิวเตอร์แล้วถามว่า “ในบันทึกข้อมูลมีตรงไหนที่ไม่เข้าใจหรอ?”

ข้อมูลในแต่ละวันทั้งยุ่งยากและซับซ้อน ที่ผ่านมาล้วนเป็นจั่วชิวหรงกับรุ่นพี่เยี่ยที่ผลัดกันมาจัดเรียง ซึ่งเนื้อหาส่วนใหญ่ที่เกี่ยวข้องนั้นมาจากสถาบันวิจัย

เมื่อเห็นฉินหร่านเดินมาหาเธอ แน่นอนว่าปฏิกิริยาแรกจั่วชิวหรงย่อมคิดว่าฉินหร่านน่าจะมีตรงไหนที่ไม่เข้าใจ

“เปล่าค่ะ” ฉินหร่านยื่นเอกสารที่พิมพ์ออกมาให้จั่วชิวหรง พูดอย่างเชื่องช้า “พิมพ์เสร็จแล้ว”

“หือ?” จั่วชิวหรงผงะ

เร็วขนาดนี้เลย?

เธอก้มหน้าเอื้อมมือไปหยิบบันทึกการทดลองแล้วเปิดดู ในบันทึกนั้นได้เรียบเรียงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยโดยไม่มีข้อผิดพลาดให้เห็น

จั่วชิวหรงนำบันทึกการทดลองไปมอบให้กับนักวิจัยเลี่ยว จากนั้นก็หยิบแบบฟอร์มออกมาหนึ่งชุดแล้วรีบยื่นให้ฉินหร่านอย่างเร่งรีบ “คำนวณผลลัพธ์ออกมาหน่อย”

ฉินหร่านรับมา เธอดูได้สักพักก็ล้วงมือข้างหนึ่งเข้าไปในกระเป๋า ยืนอยู่ข้างนอกมองดูสามคนนั้นที่อยู่ข้างในพักหนึ่ง

จากนั้นก็กลับไปที่ชั้นนอกสุด หยิบหนังสือบนชั้นขึ้นมาอ่านเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง

แล้วค่อยเปิดซอฟต์แวร์บนคอมพิวเตอร์ พิมพ์ชุดตัวเลขไปชุดหนึ่งและดูผลลัพธ์ที่แสดงด้านบน

หยิบปากกาเขียนตัวเลขอย่างสวยงามตวัดดั่งหงส์ร่อนมังกรรำก่อนจะถือไปให้จั่วชิวหรง ครั้งนี้ใช้เวลาตามปกติ จั่วชิวหรงจึงไม่ได้พูดอะไร

ฉินหร่านลากเก้าอี้หน้าคอมพิวเตอร์ออกมานั่งไขว่ห้าง วางหนังสือไว้บนตัก เอนหลังพิงเก้าอี้พร้อมกับอ่านอย่างช้าๆ

ท่ามกลางแสงตะเกียง ใบหน้าราวกับหยกเย็น

ขณะที่รุ่นพี่เยี่ยถือแก้วน้ำตัวเองออกมากดน้ำที่ตู้กดน้ำด้านนอก ก็เห็นนักศึกษาใหม่กำลังเปิดหนังสือ เขานิ่งไปพักหนึ่ง ความงามแบบนี้หาได้ยากในห้องปฏิบัติการจริงๆ

เขาชำเลืองมอง หนังสือที่อีกฝ่ายเปิดคือบันทึกพงศาวดารภาควิชาฟิสิกส์

“เธอคงเป็นรุ่นน้องที่มาใหม่สินะ” รุ่นพี่เยี่ยแนะนำตัวกับฉินหร่าน

ฉินหร่านทักทายเขาแล้วก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ

แววตาเยือกเย็น

รุ่นน้องที่มาใหม่ดูเท่ไปหน่อย รุ่นพี่เยี่ยรับน้ำมา ยืนอยู่ที่ตู้กดน้ำ เขาดื่มไปด้วยพลางมองฉินหร่านไปด้วย ดื่มน้ำจนหมดไปหนึ่งแก้ว

จากนั้นก็เดินไปที่ชั้นวางด้านข้าง หาข้อมูลออกมาเล่มหนึ่งแล้วเปิดดูขณะที่เดินไปหานักวิจัยเลี่ยวข้างใน

หลังจากเปิดเจอวิจัยที่นักวิจัยเลี่ยวต้องการแล้ว รุ่นพี่เยี่ยก็มองออกมาด้านนอก รุ่นน้องคนนั้นยังคงนั่งเปิดหนังสือนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสงบเสงี่ยม ท่าทางเหมือนลูกพี่ ไม่เหมือนคนมาใหม่ที่เพิ่งเข้าห้องปฏิบัติการด้วยอาการประหม่า

ฉินหร่านอ่านไปได้ครึ่งหนึ่ง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นข้อความจากเฉิงเจวี้ยน

ถามว่าเธอเลิกเรียนเมื่อไหร่

ฉินหร่านดูเวลาก็เป็นเวลาห้าโมงครึ่งแล้ว

เปิดกล่องแชทแล้วค่อยๆ พิมพ์ไปหนึ่งบรรทัดว่า——

(อยู่ห้องปฏิบัติการ ไม่รู้ว่าเขาจะทำการทดลองไปจนถึงกี่โมง)

ตอนนี้ฉินหร่านยังไม่ได้เจอหน้านักวิจัยเลี่ยวเลยด้วยซ้ำ ส่งข้อความเสร็จก็โยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะส่งๆ เปิดดูพงศาวดารต่อ

ในพงศาวดารบันทึกเหตุการณ์ต่างๆ ไว้ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งห้องปฏิบัติการจนถึงปัจจุบัน มีการปรับปรุงถึงปีที่แล้ว ฉินหร่านเปิดดูสักพักก็พบว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อยี่สิบปีก่อนยังคลุมเครือมาก

เธอใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงในการอ่านหนังสือตั้งแต่ต้นจนจบ

ฉินหร่านปิดหนังสือ มือยันโต๊ะลุกขึ้น พิงโต๊ะแล้วกดโทรศัพท์ ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่ม

เธอเก็บหนังสือไว้บนชั้นวาง

ตอนที่หันกลับมา นักวิจัยเลี่ยวและคนอื่นๆ ก็ออกมากันแล้ว

นักวิจัยเลี่ยวไม่ได้ถอดชุดป้องกัน เขาเอามือวางบนกรอบแว่นตาสีทองพลางมองฉินหร่าน “เธอ”

เขาใช้สมาธิไปกับการทดลอง จึงไม่ได้สนใจที่จั่วชิวหรงคุยกับเขา

จั่วชิวหรงเอ่ยขึ้นมาอยู่อีกด้าน “นักวิจัยเลี่ยว นี่คือฉินหร่านนักศึกษาใหม่ค่ะ”

“อืม ฉินหร่าน” นักวิจัยเลี่ยวพยักหน้า “ต่อไปถ้ามีอะไรไม่เข้าใจเกี่ยวกับห้องปฏิบัติการก็ดูข้อมูลจากที่วางไว้สองด้านนี้หรือจะสอบถามจากพวกเขาสองคนก็ได้ หรือจะเรียกถามฉันก็ได้เหมือนกัน”

หลังพูดจบก็เดินออกไปข้างนอก

“รุ่นน้อง เราไปกินข้าวกัน” จั่วชิวหรงถอดชุดป้องกันออก จากนั้นมองไปทางฉินหร่าน “เธอจัดของในห้องปฏิบัติการสักหน่อย ไม่มีอะไรแล้วก็ไปกันได้”

ฉินหร่านเอามือกอดอก ยืนอยู่ในห้องปฏิบัติการครู่หนึ่งแล้วเดินเข้าไปข้างในอย่างหงุดหงิด

ขณะที่มือเพิ่งสัมผัสโวลต์มิเตอร์

โวลต์มิเตอร์ก็ถูกคนดึงออก