เผยตัวตนลับ จับหัวใจเธอ - ตอนที่ 401 ไม่ได้สร้างผลกระทบเท่าคำยอมรับที่ออกมาจากปากฉินหร่าน

ตอนที่ 401 ไม่ได้สร้างผลกระทบเท่าคำยอมรับที่ออกมาจากปากฉินหร่าน

ผู้จัดการไม่ค่อยรู้เรื่องสมาคมเมืองหลวงมากนัก แต่เห็นซับกระสุนพูดถึงตอนที่มีการถ่ายทอดสดเมื่อวานนี้

เถียนเซียวเซียวนั่นก็เป็นคนของสมาคมเมืองหลวง

เหมือนจะเก่งมากด้วย

ผู้จัดการถือโอกาสกดเข้าไปดูโพสต์เวยป๋อนั้น

คนในเวยป๋อส่วนใหญ่เป็นพวกชอบตามสืบเรื่องในอินเทอร์เน็ต โพสต์เวยป๋อนี้เพิ่งโพสต์ออกมาไม่นานก็มีความคิดเห็นหลายร้อยรายการเข้าไปแล้ว——

(ดูก็รู้แล้วว่าเจ้าของเวยป๋อเป็นคนวงใน ฉันจำได้ตั้งแต่ดูรายการออนแอร์เมื่อคืนแล้ว ทีแรกฉันยังคิดอยู่เลยว่าจะต้องได้เห็นฮอตเสิร์ชหลังจากดูรายการจบ แต่ไม่คิดว่ารอมาทั้งคืนก็ยังไม่เห็น)

(ฉันรู้จักทั้งสองฝั่ง เมื่อคืนทุกคนให้ความสนใจไปทางฝั่งOST สมาคมเมืองหลวงจึงไม่ค่อยมีกระแสอะไรมากมาย)

(เจ้าของโพสต์ ไม่คิดเลยว่ายังจะกล้าพูดถึง ไอดีเธอปลิวแล้ว)

(ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าของโพสต์ ระวังโดนลบไอดีด้วย!)

(รู้สึกว่ายังมีกลิ่นตุๆ ลองดมกลิ่นทายดูหน่อย หรือว่าจะเป็นไอดอล8ชั่วโมงเมื่อคืน?”)

(สมาคมเมืองหลวง? ฉันรู้มาว่าเถียนเซียวเซียวที่อยู่ในรายการเป็นสมาชิกของที่นั่นด้วย ps : สมาคมไวโอลินแห่งเมืองหลวง)

(ที่แท้แล้วก็เป็นสมาคมไวโอลินนี่เอง ฉันยังคิดอยู่เลยว่าจะเป็นองค์กรที่มีอิทธิพลอะไรเสียอีก สมาคมประเภทนี้มีเยอะแยะไม่ใช่เหรอ?)

(….ด้านบน เธอรู้ไหมว่าทำไมที่เมืองหลวงถึงมีสมาคมมากมายขนาดนี้ แค่สมาคมไวโอลินยังกล้าเรียกสมาคมเมืองหลวงงั้นเหรอ? เธอลองไปเสิร์ชในอินเทอร์เน็ตก่อนแล้วค่อยมาคุย)

ผู้จัดการเป็นคนรุ่นเก่าที่อยู่ในวงการบันเทิง เขารู้ว่าตระกูลเล็กใหญ่ในเมืองหลวงค่อนข้างเกรงกลัวสมาคมเมืองหลวง

พออ่านมาจนถึงตรงนี้ ผู้จัดการก็กลับไปเสิร์ชดูในอินเทอร์เน็ต…

ในสารานุกรมมีการแนะนำวันเวลาก่อตั้งสมาคมเมืองหลวงรวมไปถึงสถานที่ตั้ง ผู้จัดการดูแล้วก็ไม่เห็นว่าได้ประโยชน์อะไร

เขาจึงกลับมาที่เวยป๋ออีกครั้ง

ใต้โพสต์เวยป๋อนั้นมีความคิดเห็นกว่าพันความคิดเห็นแล้ว

ล้วนเป็นการพูดคุยเรื่องสมาคมเมืองหลวง ความคิดเห็นยอดนิยมถูกเปลี่ยนเป็นความคิดเห็นที่มีเนื้อหาสาระ ผู้จัดการตั้งอกตั้งใจอ่าน——

(เสิร์ชหาตามอินเทอร์เน็ตไม่เจอหรอก แต่ฉันพูดกับพวกเธอได้เพียงประโยคเดียวว่าสมาคมเมืองหลวงคือองค์กรแรกที่เข้าสู่รัฐ M จุดนี้ แม้แต่สี่ตระกูลหลักก็ยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ หลักๆ ต้องยกคุณงามความดีให้กับอาจารย์เว่ย เพราะถึงอย่างไรหนึ่งในสี่ตระกูลหลักก็ไปเปิดตลาดที่รัฐ M โดยผ่านทางอาจารย์เว่ย สำหรับเป็นตระกูลไหนในสี่ตระกูลหลักนั้น ทุกคนไม่ต้องสืบแล้ว สะดวกก็ตามไปที่@อาจารย์เว่ย วิทยากรรับเชิญพิเศษของสมาคมMและยังเป็นนักไวโอลินคนแรกที่มีการแสดงพิเศษในรอยัลคอนเสิร์ตฮอลล์ที่รัฐ M อีกด้วย)

คนทั่วไปรู้เรื่องพวกนี้น้อยมาก เพราะเวลามีคนพูดถึงเรื่องพวกนี้ก็ดึงดูดให้กลุ่มชาวเน็ตถกเถียงกันในทันที

คนที่อื่นไม่ค่อยรู้ แต่คนที่อยู่เมืองหลวงมานาน โดยเฉพาะนักศึกษาชายขอบมหาวิทยาลัยเมืองหลวงย่อมรู้จักสี่ตระกูลหลักกันทุกคน

คนทั่วไปไม่รู้อะไรมาก แต่ผู้จัดการรู้เรื่องราวในสี่ตระกูลหลักมากมายเพราะมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลฉิน

แน่นอนว่าเขาย่อมดูออกว่าเจ้าของโพสต์เป็นคนวงในอย่างแน่นอน

“ซุปตาร์ฉิน นายดูนี่…” ผู้จัดการเปิดโพสต์นี้ให้ซุปตาร์ฉินดู เขาตกใจเล็กน้อย “สมาคมเมืองหลวงเข้ารัฐ M แล้ว?”

เมื่อฉินซิวเฉินที่กำลังถือแก้วได้ยินประโยคนี้ก็ผงะ ก้มหน้าอ่านความคิดเห็น

แววตาเคร่งขรึมหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

ผู้ชมสมาคมไวโอลินไม่ได้กว้างขวางเท่าวงการบันเทิง นอกเสียจากว่าเป็นคนที่สนใจไวโอลินหรือคนรอบข้างเรียนไวโอลินจริงๆ มิฉะนั้นคนส่วนใหญ่คงจะไม่สนใจเรื่องยุ่งๆ มากมายเหล่านี้

เวลาส่วนใหญ่ฉินซิวเฉินถ้าไม่ได้ทำงานอีเว้นท์ ก็จะฝึกฝนกองกำลังเพื่อป้องกันคุณชายสี่ตระกูลฉิน

แน่นอนว่าเขาย่อมไม่รู้เรื่องของสมาคมเมืองหลวง

“น่าจะเป็นตระกูลสวี” ปลายนิ้วขาวแตะแก้ว ฉินซิวเฉินใคร่ครวญเป็นเวลานานขณะอ่านความคิดเห็นนี้

เขาจำได้ว่าคนตระกูลสวีชื่นชอบไวโอลินมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ดังนั้นการที่พวกเขาสามารถเข้ารัฐ M ก่อนตระกูลอื่นเป็นตระกูลแรกต้องมีสมาคมเมืองหลวงเป็นเหตุผลหนึ่งในนั้น…

ฉินซิวเฉินละสายตา ตอนนี้ตระกูลฉินตกอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลม จะมั่นคงได้หรือไม่นั่นคือปัญหา

ผู้จัดการเก็บโทรศัพท์มา พอปัดดูอีกครั้งก็พบว่าความคิดเห็นที่พูดถึงสี่ตระกูลหลักกับรัฐ M เมื่อสักครู่นี้หายไปแล้ว

แต่เจ้าของเวยป๋อกลับโมโห

(คิดให้รอบคอบ)

(ฉันยังมีภาพแคป ถ้าอยากได้ก็ทักส่วนตัว)

ผู้จัดการเลื่อนดูความคิดเห็น ขณะที่มองฉินซิวเฉินก็พูดด้วยความตกใจไปด้วย “ไม่นึกเลยว่าเถียนเซียวเซียวจะเป็นคนของสมาคมเมืองหลวง ดูไม่ออกเลยจริงๆ ฉันนึกว่าเธอจะเป็นแค่ดาราทั่วไปเสียอีก…”

คนของสมาคมเมืองหลวงต้องมาตกระกำลำบากในวงการบันเทิง?

เถียนเซียวเซียวโชคร้ายไปแล้วมั้ง…

มิน่าล่ะผู้กำกับถึงบอกว่าตอนที่สองมีเซอร์ไพรส์ ถ้าไม่มีเรื่องไพ่เทพเมื่อคืน เรื่องสมาคมเมืองหลวงคงดังไม่น้อย เหตุผลที่ถูกกดไว้ก็เพราะคนเล่นเกมห่างไกลเกินกว่าจะรู้เรื่องสมาคมเมืองหลวง

ทันทีที่เรื่องเกมถูกเปิดเผยก็ไม่สามารถควบคุมได้ สมาคมเมืองหลวงมีส่วนเกี่ยวข้องกับกองกำลังต่างๆ ถ้าจะขุดออกมาก็ยังต้องใช้เวลาพอสมควร

เช่นเดียวกับความคิดเห็นที่เพิ่งถูกลบไป คิดให้รอบคอบ

ผู้จัดการเปิดอ่านฮอตเสิร์ชดู

[เถียนเซียวเซียวสมาคมเมืองหลวง] ขึ้นฮอตเสิร์ชอันดับห้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เขาวางโทรศัพท์รออีกหนึ่งชั่วโมง ชาวเน็ตขุดขึ้นมาอีกหน่อยค่อยดูอีกที

“จัดโต๊ะหน่อย ทานข้าวได้แล้ว” ฉินฮั่นชิวยกอาหารออกมาเสิร์ฟก่อนพร้อมกับเปล่งเสียง

จากนั้นเขาก็หยิบผ้าขี้ริ้วเดินไปที่ประตูห้องฉินหลิงแล้วเคาะประตูสองที ไม่รอให้ฉินหลิงตอบก็กลับไปยกอาหารในครัว

ผู้จัดการช่วยฉินฮั่นชิวเสิร์ฟอาหาร

ฉินหร่านกับฉินหลิงเดินออกมาจากห้อง ฉินหลิงขมวดคิ้วเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

เมื่อผู้จัดการที่กำลังยกอาหารออกมาเสิร์ฟเห็นฉินหร่านเดินออกมาช้าๆ ก็ชะงักเท้า

แม้ว่าโพสต์ทั้งหมดของเมื่อคืนนี้จะถูกลบทิ้งไปภายในชั่วข้ามคืน แต่ฮอตเสิร์ชก็ค้างมาแล้วถึงสองชั่วโมง เรื่องที่ควรรู้ก็รู้เกือบหมดแล้ว

ทุกคนรู้อยู่แก่ใจ

โดยเฉพาะฉินหร่าน…

ผู้จัดการรู้ว่าเธอเรียนเอกฟิสิกส์ แต่กลับคาดไม่ถึงว่าเธอจะเขียนโปรแกรมเป็นตั้งแต่สี่ปีที่แล้ว ที่แท้แล้วก็ยังเป็นสายเลือดตระกูลฉิน…

พอคิดได้ถึงตรงนี้ ผู้จัดการก็มองไปทางฉินซิวเฉิน ฉินซิวเฉินค่อยๆ วางถ้วยตะเกียบลง ท่าทางยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ผู้จัดการเงียบไปสักพัก ถ้าไม่ใช่เพราะได้ยินเสียงเบรกรถกะทันหันเมื่อคืน เขาคงชื่นชมฉินซิวเฉินจากใจจริงที่สงบเสงี่ยมได้ขนาดนี้

“กับข้าววันนี้เป็นยังไงบ้าง?” เดิมทีฉินฮั่นชิวยังอยากดื่มเหล้ากับผู้จัดการ แต่ผู้จัดการต้องขับรถและช่วงบ่ายยังมีงานอีเว้นท์ที่ต้องรีบไปต่อ ดื่มเหล้าไม่ได้ เขาจึงได้แต่วางแก้วเหล้าอย่างนึกเสียดาย

ฉินซิวเฉินพยักหน้า คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “รสชาติดี ไม่แพ้ร้านอาหารข้างนอกเลย”

เมื่อได้ยินคำชมอันสูงส่งเช่นนี้ ฉินฮั่นชิวก็หยิบแก้วเหล้ามาเองพร้อมกับรินให้ตัวเองอย่างมีความสุข

ฉินซิวเฉินเหลือบมองฉินหร่านที่นั่งข้างฉินหลิง มือหนึ่งกำลังคีบอาหาร อีกมือหนึ่งกำลังยันโต๊ะ เดาอารมณ์ไม่ถูก

เขาละสายตา

หลังจากทานข้าวเสร็จ ฉินหลิงก็รีบกลับไปอ่านหนังสือที่ห้อง ส่วนคนอื่นช่วยฉินฮั่นชิวเก็บโต๊ะ

“ไม่ต้องหรอก” เมื่อเห็นทั้งสามจะตามเข้ามาในครัว ฉินฮั่นชิวก็รีบห้ามไว้ “พวกนายมือไม้เก้กัง ไม่ต้องมาทำของในครัวฉันรกเลย”

เครื่องปรุง จาน และชุดถ้วยตะเกียบของเขาวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ถึงจะเพิ่งทำอาหารเสร็จ แต่ของในครัวก็ยังเป็นสัดเป็นส่วน

ฉินหร่านวางถ้วยไว้บนเขียง

ฉินซิวเฉินวางจานอาหารไว้บนเขียง

ผู้จัดการวางผ้าขี้ริ้วไว้บนเขียง

ทั้งสามเดินออกจากห้องครัวอย่างเงียบๆ

ในห้องครัว ฉินฮั่นชิวบ่นพึมพำ “ยังคงมีแค่เสี่ยวเฉิงที่ใช้ได้”

ฉินซิวเฉินต้องรีบไปงานอีเว้นท์ เขาหยิบแจ็คเก็ตทรงถังน้ำออกไปอย่างสุขุมดังเดิมและบอกลาฉินหร่านด้วยความอบอุ่น

เปิดประตูออกไป

ฉินหร่านยืนส่งพวกเขาสองคนที่หน้าประตู

ฉินซิวเฉินเดินมาถึงข้างลิฟต์ ผู้จัดการก็ยังไม่ตามมา

เขาเอียงตัวพลางรูดซิปแจ็คเก็ตทรงถังน้ำและมองไปทางผู้จัดการ

ผู้จัดการคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันกลับมาถามว่า “หลานสาวตัวน้อย ถามอย่างนึงได้ไหม?”

ฉินหร่านพิงขอบประตู “ว่ามาสิ”

“ก็” ผู้จัดการกระแอม ถามอย่างเป็นกันเอง “ไพ่เทพสามใบที่ลือกันในอินเทอร์เน็ต เธอเป็นคนทำจริงๆ เหรอ?”

บนโลกออนไลน์ปั่นป่วนกันไปหมด โพสต์ทั้งหมดที่เกี่ยวกับเรื่องนี้โดนลบไม่เหลือ

แต่หยางเฟยกับอวิ๋นกวงกรุ๊ปต่างก็ไม่ได้ออกมาพูดอะไรอย่างเป็นทางการ

ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ปลายนิ้วฉินซิวเฉินที่กำลังกดลิฟต์ชะงัก

ฉินหร่านหัวเราะอย่างเฉื่อยชา มองผู้จัดการ “ใช่แล้ว”

เดิมทียังคิดอยู่เลยว่าฉินหร่านคงไม่ยอมรับง่ายๆ แน่ เพราะเมื่อคืนลบไปเร็วเสียขนาดนั้น ผู้จัดการถึงขนาดเตรียมหลักฐานภาพแคปหน้าจอไพ่เทพเก้านั้นและยังมีไอดีqrนั่นอีก รวมไปถึงภาพแคปจากคลิปวิดีโอการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศที่เซี่ยงไฮ้เมื่อปีที่แล้วไว้ด้วย

เขายังไม่ทันเอาออกมา ฉินหร่านก็ยอมรับตรงๆ

เท้าผู้จัดการถูกตอกไว้กับที่

ฉินหร่านยกมือดูนาฬิกาในโทรศัพท์ เตือนผู้จัดการ “พวกคุณต้องรีบไปงานอีเว้นท์ไม่ใช่เหรอ”

ติ๊ง——

ประตูลิฟต์เปิด

“อ้อ” เหมือนผู้จัดการจะตอบสนองแล้ว ตามซุปตาร์ฉินเข้าไปในลิฟต์

พอผู้จัดการได้สติก็มองฉินซิวเฉินเงียบๆ “ซุปตาร์ฉิน นายได้ยินหรือยัง เธอยอมรับแล้ว…”

ฉินซิวเฉินมองไปยังชั้นตึกบนลิฟต์ที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปโดยไม่พูดอะไร

สิ่งที่เห็นบนอินเทอร์เน็ตนั้นไม่ได้สร้างผลกระทบเท่าคำยอมรับที่ออกมาจากฉินหร่านเอง

**

ชั้นบน

หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ ฉินหร่านก็เตรียมจะกลับไปศึกษาหลักสูตรวิจัยที่อาจารย์ใหญ่สวีให้เธอ

เพิ่งเข้าไปคุยกับฉินหลิงในห้องได้ไม่นาน เสียงของฉินฮั่นชิวที่ต้อนรับอาไห่ก็ดังขึ้นมา

อาไห่เคาะประตูเข้ามาก็เห็นฉินหร่านอยู่ในห้องฉินหลิง คราวที่แล้วฉินซิวเฉินก็เคยแนะนำฉินหร่านให้เขารู้จักแล้ว

เขาทักทายฉินหร่านอย่างมีมารยาท

วางคอมพิวเตอร์ที่เขาพกมาด้วยไว้บนโต๊ะหนังสือ เขายังไม่ได้รีบสอนฉินหลิงเนื่องจากฉินหร่านยังอยู่

ฉินหร่านรู้ว่าอาไห่เป็นคนที่มาสอนความรู้พื้นฐานให้ฉินหลิง เธอจึงยืนตัวตรงแล้วถือโทรศัพท์ “พี่ไปก่อนนะ ต่อไปพี่น่าจะยุ่งทำงานวิจัย” ตอนที่ปิดประตูก็พูดอีกครั้ง “มีปัญหาอะไรก็มาหาฉันได้”

“ขอบคุณครับคุณหนูฉิน” อาไห่พยักหน้าอย่างสุภาพ ไม่ได้คิดจะไปหาฉินหร่านเมื่อพบปัญหาจริงๆ

รอจนฉินหร่านไปแล้ว อาไห่ถึงจะหันกลับมา

ฉินหลิงกำลังปิดหนังสือเล่มดำ

อาไห่ถาม “คุณกำลังอ่านอะไรอยู่น่ะ?”