เผยตัวตนลับ จับหัวใจเธอ - ตอนที่ 438 เจ้าแห่งเมืองหลวง

ตอนที่ 438 เจ้าแห่งเมืองหลวง

พ่อบ้านฉินเดินไปขวางหน้าฉินหร่าน ใบหน้าเหี่ยวย่นที่แฝงไปด้วยคำวิงวอนกำลังมองมาที่เธอ มุมปากขยับ “อย่างน้อยคุณหนูจะต้องรอจนกว่าคุณชายหกกลับมาตอนบ่าย”

ที่สายของพ่อบ้านฉินอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้ก็เพราะมีฉินซิวเฉินคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง แม้เขาจะเป็นพ่อบ้าน แต่เส้นสายในมือก็ไม่ได้มีมากมายอะไร

พ่อบ้านฉินได้ติดต่อฉินซิวเฉินไปแล้วหลังจากที่เรื่องเพิ่งเกิดได้ไม่นาน เมื่อไม่มีเขาอยู่ พ่อบ้านฉินแทบจะสูญเสียกำลังหลัก

พ่อบ้านฉินรู้ดีว่าคุณชายสี่ตระกูลฉินจะต้องเป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุของฉินหลิง แต่ท้ายที่สุดก็ยังสาวไปไม่ถึงตัวคุณชายสี่ตระกูลฉินเหมือนเหตุการณ์ล่มสลายของทายาทสายตรงตระกูลฉิน

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ เขากับอาเหวินและคนอื่นๆ เฝ้าระมัดระวังกันเป็นอย่างดี คิดไม่ถึงว่ายังจะเกิดเรื่องขึ้นได้

ฉินหร่านยืนอยู่หน้าลิฟต์โดยไม่พูดอะไร เธอหลุบตาลงอยู่นานกว่าจะเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่ทั้งเยือกเย็นและมืดมนในเวลาปกติย้อมไปด้วยสีเลือดตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้

ปกติเธอคร้านที่จะยุ่งเรื่องวุ่นวายเหล่านี้ พ่อบ้านฉินไม่คุ้นกับเธอที่เป็นอย่างนี้เลย

ฉินหร่านหลับตานานได้สักพัก จากนั้นก็ลืมตาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ไปโรงพยาบาลก่อน”

อาเหวินเป็นคนขับรถ

ฉินหร่านไม่ได้ขับรถตัวเอง เธอเปิดประตูเบาะหลัง

พ่อบ้านฉินนั่งฝั่งข้างคนขับ วันนี้เป็นวันเสาร์รถจึงไม่ค่อยเยอะ แทบจะไม่มีสิ่งกีดขวางตลอดทาง

ยี่สิบนาทีต่อมาก็มาถึงที่โรงพยาบาลในเครือสถาบันวิจัยทางการแพทย์

ห้องผ่าตัดฉุกเฉินชั้นสามของโรงพยาบาลในเครือ

ฉินฮั่นชิวกำลังยืนรออยู่ที่หน้าห้องผ่าตัด ใบหน้าซื่อๆ ในยามปกติดูเงียบขรึม ตาของเขาแดงเล็กน้อย เขามองไปทางห้องผ่าตัดอย่างสงบ

ไม่ไกลออกไปยังมีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนอยู่กับเด็กผู้หญิงร่างอวบ

เด็กผู้หญิงคนนั้นเหมือนจะยังไม่ถึงเก้าขวบ ดวงตาทั้งดำทั้งสว่างไสว เธอดูนิ่งต่างจากคนทั่วไป มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวบีบแน่น

ข้างๆ พวกเธอมีตำรวจหญิงหนึ่งคนและชายอีกหนึ่งคน ทั้งสองคนกำลังจดบันทึกอยู่

พ่อบ้านฉินได้คุยกับฉินหร่านระหว่างทางมาโรงพยาบาลแล้วว่านี่เป็นอุบัติเหตุทางจราจร คนขับรถมีอาการลมบ้าหมูกำเริบและขณะนี้ก็กำลังนอนอยู่ในโรงพยาบาล

ฉินหร่านไม่ได้สนใจคนอื่น เธอเดินตรงไปที่หน้าห้องผ่าตัด

ในที่สุดฉินฮั่นชิวก็ขยับตัวเมื่อเจอฉินหร่าน คล้ายกับมีแรงขึ้นมาบ้าง “หร่านหร่าน…”

“ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไง?” น้ำเสียงฉินหร่านยังถือว่าสงบ แม้จะลดเสียงเล็กน้อยแต่ก็ได้ยินชัดมากในบริเวณทางเดินที่เงียบสงัด

“มีหนังสือแจ้งผู้ป่วยภาวะวิกฤติมาแล้วครั้งหนึ่ง…” ฉินฮั่นชิวมองฉินหร่าน “ย้ายจากโรงพยาบาลแห่งที่หนึ่งมาที่นี่เมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว”

ตอนนั้นอยู่ใกล้โรงพยาบาลแห่งที่หนึ่ง พวกเขาจึงส่งตัวฉินหลิงเข้าโรงพยาบาลแห่งที่หนึ่งโดยตรง หลังจากโรงพยาบาลแห่งที่หนึ่งได้ออกหนังสือแจ้งผู้ป่วยภาวะวิกฤติก็แนะนำให้พวกเขาย้ายมาที่โรงพยาบาลในเครือสถาบันวิจัย

ฉินหร่านพยักหน้าอย่างเงียบๆ เธอยืนอยู่ข้างฉินฮั่นชิวราวกับตกอยู่ในภวังค์

จากนั้นก็ถือโทรศัพท์ไปที่สุดทางเดิน

“คุณหนู คุณจะไปทำอะไรครับ?” พ่อบ้านฉินสังเกตความเคลื่อนไหวฉินหร่านตลอดเวลา เมื่อเห็นฉินหร่านเดินไปอีกด้านก็รีบเอ่ยขึ้นมา

เขารู้นิสัยฉินหร่าน

ฉินหร่านไม่ได้หันไปตอบ พูดด้วยเสียงเย็นชา “เพื่อนฉันกำลังรอฉันอยู่ จะโทรหาเขาหน่อย”

เธอก็ไม่ได้โกหกพ่อบ้านฉิน พอมาถึงโรงพยาบาลก็เพิ่งนึกถึงลู่จ้าวอิ่งขึ้นมา จึงโทรหาเขา

ตอนนี้ยังไม่ถึงเก้าโมง

คุณแม่ลู่กำลังลองเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว

เธอเปลี่ยนเป็นชุดกี่เพ้าสีม่วง สวมเสื้อคลุมขนแคชเมียร์สีขาวอีกตัวแล้วออกมาถามลู่จ้าวอิ่ง

ลู่จ้าวอิ่งเหลือบมองเธอพลางขมวดคิ้ว “แม่ ไม่ต้องเปลี่ยนแล้ว วันนี้ฉินเสี่ยวหร่านมีธุระ”

“ธุระอะไร?” มือคุณแม่ลู่ที่จับเสื้อคลุมชะงัก เธอโยนเสื้อคลุมพาดไว้บนโซฟาข้างๆ หรี่ตาลง

ลู่จ้าวอิ่งส่ายหน้า สีหน้าไม่มีรอยยิ้มขี้เล่น เขาพูดเสียงเข้ม “น้ำเสียงเธอดูแปลกๆ ผมเคยเห็นมาครั้งหนึ่ง”

ซึ่งครั้งนั้นเป็นช่วงที่ก่อนเฉินซูหลานจะเสียชีวิตที่อวิ๋นเฉิง

ลู่จ้าวอิ่งลุกจากโซฟา ขณะที่หยิบโทรศัพท์โทรหาเฉิงเจวี้ยนก็หยิบเสื้อคลุมเดินออกไปข้างนอก “แม่ ผมออกไปข้างนอกนะ”

เมื่อคุณแม่ลู่ที่คิดจะออกไปกับเขาเห็นเขามีสีหน้าเคร่งขรึมก็คิดว่าอยู่บ้านจะดีกว่า

**

ทางฝั่งโรงพยาบาล

ฉินหร่านโทรเสร็จก็พิงกำแพง นิ่งไปนาน

มือที่จับโทรศัพท์แน่นขึ้น

เธออยู่แบบนั้นอีกนานกว่าจะถือโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง กดโทรศัพท์แล้วกดหมายเลขที่จะโทรออก เฉิงเจวี้ยนโทรเข้ามาที่หน้าโทรศัพท์

ไม่ไกลออกไป ประตูห้องผ่าตัดเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง รองศัลยแพทย์สวมชุดสีฟ้าเดินออกมาจากข้างใน

ในมือเขาถือกระดาษและกำลังคุยกับฉินฮั่นชิวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “ทุกการผ่าตัดมีความเสี่ยง การผ่าตัดเปิดกะโหลกศีรษะและหัวใจมีความเสี่ยงสูงที่สุด ผมไม่สามารถรับประกันอะไรกับคุณได้ ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดในฐานะหมอ”

ขนตาฉินฮั่นชิวขยับ ในช่วงเวลานี้สมองของเขาแจ่มแจ้งกว่าปกติ เขาถือปากกาและหยิบสัญญาลงนามการผ่าตัด เมื่อเห็นอัตราความสำเร็จข้างต้นก็ไม่กล้าเซ็น “จะมีผลข้างเคียงหลังจากการผ่าตัดไหมครับ?”

“การผ่าตัดเปิดกะโหลกศีรษะจะส่งผลต่อสติปัญญาของผู้ป่วย และโดยปกติแล้วจะฟื้นตัวในระยะเวลาสามเดือนถึงหกเดือน…” คุณหมอกล่าวอย่างมีมโนธรรม

พ่อบ้านฉินไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ก้มหน้าลงอ่านสัญญาในมือฉินฮั่นชิว

อัตราความสำเร็จ——

65%

ในหัวของเขาสับสนเล็กน้อย แม้จะรู้ว่าทุกการผ่าตัดล้วนมีความเสี่ยง อัตราสำเร็จไม่มีทางถึงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ความเสี่ยง35%นี่มัน…

นี่จึงเป็นเหตุผลที่พ่อบ้านฉินกับฉินฮั่นชิวไม่กล้าเซ็น

คนเป็นหมอเผชิญกับสถานการณ์ประเภทนี้มาไม่น้อย จึงไม่ได้แปลกใจอะไรมากนัก พอถึงช่วงเวลาสุดท้ายครอบครัวผู้ป่วยเหล่านี้ก็จะเซ็นสัญญาในท้ายที่สุด

ฉินฮั่นชิวมีสีหน้าเคร่งเครียด มือสั่นเล็กน้อย ขณะที่เขากำลังจะหยิบปากกาเซ็นลงไป ก็มีใครบางคนดึงกระดาษออกไป

เขาเงยหน้าขึ้นก็พบว่าเป็นฉินหร่าน

ในที่สุดฉินฮั่นชิวก็ทนไม่ไหว พิงกำแพง

มือฉินหร่านถือโทรศัพท์ข้างหนึ่ง อีกข้างหนึ่งถือแบบฟอร์มสัญญา เธอก้มหน้าอ่านอัตราความสำเร็จในนั้น

พ่อบ้านฉินกับฉินซิวเฉินต่างก็มองไปทางฉินหร่าน แม้ทั้งสองจะไม่กล้าเซ็น แต่ท้ายที่สุดก็ต้องเซ็นอยู่ดี

รองศัลยแพทย์มองฉินหร่าน “นี่เป็นอัตราความสำเร็จที่สูงที่สุดในเมืองหลวงแล้ว…แน่นอนว่ามีชายคนหนึ่งที่มีอัตราความสำเร็จสูงกว่าเกือบ100% แต่เขาค่อนข้างแปลก เดือนนึงจะผ่าตัดแค่หนึ่งครั้งเท่านั้นและยังชอบผ่าตัดโรคที่รักษายากอีกด้วย…ผู้อำนวยการของเราก็มีอัตราความสำเร็จในการผ่าตัด 90% แต่ว่า…”

“ใคร ? !” ฉินฮั่นชิวราวกับมองเห็นแสงสว่าง

พ่อบ้านฉินได้ยินช่วงตอนต้นก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย แต่เมื่อฟังมาจนถึงตอนท้ายก็รู้แล้วว่าคุณหมอหมายถึงใคร

ไม่พูดถึงว่าคนคนนั้นที่พูดในตอนต้นไม่ต้องการชื่อเสียงเงินทอง แค่ตกลงว่าจะทำการผ่าตัดเดือนละครั้ง เคสผ่าตัดในมือของเขาก็เหมือนจะต่อคิวยาวไปจนถึงปีหน้านู่นแล้ว อำนาจฝ่ายไหน?

ทั้งเมืองหลวง นอกจากตระกูลสวี ใครก็ไม่อาจเขย่าขวัญตำแหน่งเจ้าพ่อตระกูลเฉิงได้

ผู้อำนวยการ…

ถ้าจะนัดเขาต้องนัดล่วงหน้าอย่างน้อยสามเดือน การที่จะเชิญเขามาในท่ามกลางภาวะวิกฤติแบบนี้…

แม้จะเป็นยุคที่ตระกูลฉินรุ่งเรืองก็ไม่มีความเป็นไปได้เลย…

พ่อบ้านฉินเม้มริมฝีปาก พูดด้วยเสียงที่ไร้เรี่ยวแรง “นายน้อยสอง คุณเซ็นเถอะครับ…ท่านนั้น…เป็นไปไม่ได้…”

“ไม่ต้องเซ็น” ฉินหร่านวางสายพร้อมกับพูดเรียบๆ

รองศัลยแพทย์อึ้ง “คุณว่าอะไรนะ”

ฉินหร่านไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่มองไปทางด้านหลังสามคนนี้อย่างเงียบๆ

ด้านหลังพวกเขา ประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อมาถึงชั้นสาม มีคนกลุ่มหนึ่งปรากฏอยู่ด้านในเดินกรูออกมาคล้ายกระแสน้ำ

นำโดยชายที่สวมเสื้อกาวน์ ผมสั้นเกรียนแซมด้วยผมขาว บนตัวมีกลิ่นอายความเยือกเย็น

ในมือยังถือประวัติการรักษาอยู่ชุดหนึ่ง

เขาเดินมาที่ทางเดิน มองไปรอบๆ ก็พบฉินหร่าน

เดินตรงมาหาเธอ

รองศัลยแพทย์และพยาบาลในห้องผ่าตัดพูดด้วยความตกใจ “ผู้อำนวยการ?”

ผู้อำนวยการพยักหน้ามาทางพวกเขา ย้ายสายตามองมาทางฉินหร่าน “คุณหนูฉิน ผมคือเฉิงเว่ยผิง พ่อของชิงอวี่”

ฉินหร่านพยักหน้าให้เขา ก่อนหน้านี้เคยเจอที่บ้านตระกูลเฉิงมาแล้วครั้งหนึ่ง เธอยื่นใบรายการในมือส่งให้เขา

“คุณชายเจวี้ยนจะมาถึงเมื่อไหร่ครับ?” เฉิงเว่ยผิงให้กลุ่มคนที่อยู่ข้างๆ เข้าไปในห้องปฏิบัติการก่อน จากนั้นก็มอบเสื้อคลุมสีขาวให้ฉินหร่าน ถามเบาๆ

ฉินหร่านสวมเสื้อคลุมเสร็จแล้ว คิ้วบางของเธอราวกับท้องฟ้าก่อนเกิดพายุฝน “อีกสิบนาที”

เฉิงเว่ยผิงพยักหน้า เขาพาฉินหร่านเดินเข้าไปในห้องผ่าตัด “ผมได้ให้โรงพยาบาลแห่งที่หนึ่งส่งข้อมูลของน้องชายคุณมาเมื่อสักครู่นี้แล้ว คุณไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะพาคุณไปดูน้องชายคุณก่อน”

นี่เป็นคำสั่งของเฉิงเจวี้ยน

ฉินหร่านยังไม่ได้พบฉินหลิงตั้งแต่เกิดเรื่องจนถึงตอนนี้

เธอติดกระดุมเสื้อกาวน์ที่อยู่ชั้นนอก มองฉินฮั่นชิวด้วยสีหน้าที่คาดเดาอารมณ์ไม่ถูก “หนูจะเข้าไปดูสถานการณ์ก่อน”

พอพูดจบก็เดินตามเฉิงเว่ยผิงเข้าไปข้างใน

นอกประตูห้องผ่าตัดที่เงียบสงบเริ่มมีคนพลุกพล่าน

มีกลุ่มของหมอและพยาบาลเดินกันขวักไขว่

หลังจากผ่านไปได้ห้านาทีก็มีพยาบาลคนหนึ่งเดินมา เธอดึงผ้าปิดจมูกลง “คุณฉิน พวกคุณไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ น้องที่อยู่ข้างในปลอดภัยดี”

ฉินฮั่นชิวที่ยืนอยู่ข้างนอกกับพ่อบ้านฉินและพวกอาเหวินเวียนหัวเล็กน้อย

เหตุการณ์หลายอย่างที่เกิดขึ้นติดต่อกันทำให้พวกเขาเกิดอาการสับสน

แต่ในที่สุดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เมื่อกี้ คนที่ตามคุณหนูเข้าไป…คือผู้อำนวยการ?” ผ่านไปครู่หนึ่ง อาเหวินก็มีการตอบสนอง เขามองไปที่พ่อบ้านฉิน

พ่อบ้านฉินก็รู้สึกตัวมาบ้างแล้ว แน่นอนว่าเขาไม่เคยเจอเฉิงเว่ยผิงมาก่อน แต่ได้ยินคณะแพทย์และพยาบาลเรียกเขาว่าผู้อำนวยการ ตอนนี้จึงอยู่ในอาการมึนๆ งงๆ “ดูเหมือนว่าเขาจะเป็น…”