เผยตัวตนลับ จับหัวใจเธอ - ตอนที่ 452 ในห้องประชุม เงียบกันทั้งแถบ!

ตอนที่ 452 ในห้องประชุม เงียบกันทั้งแถบ!

“ผู้อำนวยการฉิน คุณชายยกระดับการประเมินแล้ว คุณคิดว่าคุณหนูจะทำได้ไหม?” ภายในห้องวิศวกรรม เจ้าหน้าที่ระดับสูงกระซิบกระซาบกันอยู่

ผู้อำนวยการฉินหรี่ตามองฉินหร่าน ปีนี้เขายังอายุไม่ถึงสามสิบ อยู่แผนกไอที ปกติเขาก็มักจะเล่นเวยป๋อและเล่นเกม

เรื่องฉินหร่านโด่งดังเป็นที่ฮือฮาอย่างมาก แน่นอนว่าเขาย่อมรู้ดี พอได้ยินดังนั้นก็ชะงัก “คุณหนูใหญ่เธอน่าจะทำออกมาได้เกินคาด…”

“จริงเหรอครับ?” ชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ เห็นผู้อำนวยการฉินพูดมาแบบนี้ก็นิ่งไป

ฉินหร่านนั่งเรียบร้อยแล้ว เธอกวาดตาอ่านเนื้อหาบนคอมพิวเตอร์ตั้งแต่บนลงล่าง

ส่วนใหญ่แล้วเนื้อหาการประเมินผู้สืบทอดจะเกี่ยวกับด้านซอฟต์แวร์

ในอดีต ตระกูลฉินก็เป็นหนึ่งในสมาชิกของสี่ตระกูลใหญ่มาก่อน

ฉินหร่านเคยได้ยินเฉิงเจวี้ยนบอกว่าการจะเป็นผู้สืบทอดสี่ตระกูลใหญ่นั้น นอกจากต้องมีความสามารถเฉพาะทางตามข้อกำหนดแล้วยังต้องมีอีกสิ่ง นั่นก็คือการประกอบกิจการและการบริหารบริษัท

ซึ่งน้อยมากที่ฉินหร่านจะสัมผัสด้านนี้

เธอแค่รับผิดชอบเฉพาะเรื่องพัฒนาเทคโนโลยีในอวิ๋นกวงกรุ๊ป ไม่เคยมีส่วนร่วมในการดำเนินกิจการบริษัทมาก่อน คนอื่นๆ รวมถึงลู่จือสิงจึงไม่ได้เอาเรื่องพวกนี้มารบกวนเธอ

ดังนั้นในสัปดาห์นี้ เฉิงเจวี้ยนจึงถ่ายทอดความรู้การวางแผนกลยุทธ์ในการประกอบกิจการบริษัทให้เธอไปไม่น้อย

ฉินหร่านสอนง่ายกว่าฉินฮั่นชิวเยอะ พูดเพียงครั้งเดียวไม่จำเป็นต้องพูดซ้ำซาก

แต่อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะฉลาดแค่ไหน ก็ยังไม่มากพอที่จะเข้าใจกิจการบริษัทภายในระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ได้ กลยุทธ์ที่เฉิงเจวี้ยนสอนเธอค่อนข้างเป็นการข่มคน เขาเดาว่าคุณชายสี่ตระกูลฉินจะเอาเรื่องบริษัทตระกูลฉินมาทดสอบเธอ ดังนั้นจึงรวบรวมความเคลื่อนไหวของบริษัทตระกูลฉินที่เกิดขึ้นในช่วงนี้มาอธิบายให้เธอฟัง

เนื้อหาในเครื่องแรกนี้คือระบบการจัดการและการวางแผนกลยุทธ์ทางธุรกิจ ตลอดไปจนถึงชุดการวิเคราะห์ว่าควรลงทุนหรือไม่

ฉินหร่านอ่านปราดเดียวก็พบว่าไม่ต่างจากเนื้อหาที่เฉิงเจวี้ยนวิเคราะห์ไว้

ไม่ว่าอย่างไรก็ตามนี่ก็ยังเป็นจุดอ่อนของเธอ ฉินหร่านใช้เวลาเรียนรู้เพียงหนึ่งสัปดาห์เท่านั้น ตอนที่ทำการวางแผนกลยุทธ์ทางธุรกิจและระบบการจัดการเหล่านี้ จึงไม่ได้คล่องแคล่วว่องไวเท่าการทำฟิสิกส์

โดยเฉพาะคุณชายสี่ตระกูลฉินที่ไม่คิดจะปล่อยเธอไป อย่างน้อยๆ การวางแผนกลยุทธ์ทางธุรกิจก็ต้องมีความขัดแย้งกันอยู่บ้าง

แต่เนื่องจากฉินหร่านมีความจำเป็นเลิศ เธอนั่งนิ่งและลองนึกดูว่าเฉิงเจวี้ยนเคยอธิบายอะไรกับเธอไปบ้าง การวิเคราะห์ของเฉิงเจวี้ยนยอดเยี่ยมมาก

ถ้าหากเขาอยู่ตรงนี้ เขาก็จะพบว่าฉินหร่านเขียนตัวอย่างที่เขาเคยอธิบายเอาไว้ออกมาทั้งหมดโดยไม่ตกหล่นเลยแม้แต่ตัวเดียว

อย่างไรก็ตามก็ยังมีส่วนที่เขาไม่ได้พูดถึง ฉินหร่านทำชุดการวางแผนกลยุทธ์ทางธุรกิจไปเรื่อยๆ โดยใช้เวลาไปหนึ่งชั่วโมงครึ่ง

ระยะเวลาการประเมินผู้สืบทอดให้เวลาเพียงสองชั่วโมงครึ่งเท่านั้น

หากเป็นสถานการณ์ปกติ คอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งชั่วโมงจึงจะเสร็จสมบูรณ์

คอมพิวเตอร์เครื่องแรกเป็นคำตอบในเชิงวางแผนทั้งหมด ครอบคลุมเพียง10% ระดับความยากต่ำสุด ส่วนคอมพิวเตอร์อีกหกเครื่องถัดไปคือปัญหาเกี่ยวกับระบบวิศวกรรมซอฟต์แวร์ ซึ่งระดับความยากของคอมพิวเตอร์เครื่องแรกยังเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

แค่คอมพิวเตอร์เครื่องแรก ฉินหร่านก็ใช้เวลาไปแล้วหนึ่งชั่วโมงครึ่ง…

สถานที่ทดสอบ ผู้อำนวยการฉินที่คอยสังเกตฉินหร่านอยู่ตลอดก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

ในฐานะที่เป็นผู้เล่นเกมท่องยุทธภพ เขาค่อนข้างคาดหวังในตัวฉินหร่าน

ทว่าตอนนี้…ดูเหมือนผู้อำนวยการฉินจะผิดหวังเล็กน้อย

ชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ อดหันมาไม่ได้ เขามองผู้อำนวยการฉินแล้วส่ายหน้าเบาๆ “ผู้อำนวยการฉิน ผมว่าคุณหนูใหญ่ก็ไม่เท่าไรนะ…”

หนึ่งชั่วโมงครึ่งกว่าจะวางแผนกลยุทธ์เสร็จ ซึ่งธรรมดาเกินไปในหมู่คนหนุ่มสาวของตระกูลฉิน

ผู้อำนวยการฉินลุกขึ้น “ผมขอตัวออกไปก่อน ถึงเวลาแล้วเรียกผมด้วย”

เขาไม่อยากดูต่อแล้ว

**

บรรดาครูในห้องวิศวกรรมต่างก็พูดคุยกัน

คุณชายสี่ตระกูลฉินกับเหล่าผู้ถือหุ้นที่คอยดูกล้องวงจรปิดในห้องประชุมมาโดยตลอดก็เริ่มมีปฏิกิริยา

กล้องวงจรปิดทางด้านนี้มองไม่เห็นเนื้อหาในคอมพิวเตอร์ เห็นแค่แผนหลังฉินหร่านเท่านั้น แต่ถึงกระนั้น ทุกคนก็เห็นว่าฉินหร่านอยู่กับคอมพิวเตอร์เครื่องแรกเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่ง

เวลาเหลืออีกหนึ่งชั่วโมง แต่ยังมีคอมพิวเตอร์เหลืออีกหกเครื่องและยังเป็นปัญหาเชิงระบบโค้ด

ซึ่งยากยิ่งกว่าคอมพิวเตอร์เครื่องแรกไปมาก โดยเฉพาะเครื่องสุดท้ายที่เป็นการอุดช่องโหว่ไฟร์วอลล์ของบริษัท แม้จะเป็นเจ้าหน้าที่ทางเทคนิคของบริษัทก็ยังต้องใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงถึงจะอุดช่องโหว่ทั้งหมดได้

การที่คุณชายสี่ตระกูลฉินกล้าให้พวกเขาเข้าร่วมการประเมินผู้สืบทอด นั่นก็เพราะว่าการคัดเลือกนี้ผิดแผกเกินไป คนธรรมดาไม่มีทางทำสำเร็จอยู่แล้ว

ความคลางแคลงใจสุดท้ายของคุณชายสี่ตระกูลฉินหายไปหมดแล้ว

เขาเอนหลังพิงเก้าอี้และมองไปทางฉินซิวเฉิน ยกถ้วยชาขึ้นแล้วยิ้ม

หลังจากผ่านไปได้สักพัก คุณชายสี่ตระกูลฉินก็ละสายตามองมาที่ผู้อำนวยการฉินบนหน้าจอที่กำลังเดินออกมา เขาหลุดหัวเราะ “นั่นไม่ใช่ผู้อำนวยการฉินที่อยู่แผนกไอทีหรอกเหรอ? เขากังวลไปทำไม หรือว่าหลานสาวจะแก้โปรแกรมเครื่องที่สองได้แล้ว”

บนโต๊ะประชุม กลุ่มผู้ถือหุ้นนั่งกร่อยมาแล้วหนึ่งชั่วโมงครึ่ง

มีบางคนในนั้นที่กำลังเฝ้าดูอยู่และนึกอยากจะยืนแทรกกลางระหว่างคุณชายสี่ตระกูลฉินกับฉินซิวเฉิน แต่ก็ต้องเก็บความคิดนี้ไว้

ไม่ว่าคุณชายสี่ตระกูลฉินและคนอื่นๆ จะพูดอะไร ฉินซิวเฉินกับพ่อบ้านฉินก็ยังนิ่ง

พ่อบ้านฉินรู้ว่าฉินหร่านวางแผนกลยุทธ์ไม่เป็น เขาลดเสียงพูดกับฉินซิวเฉิน “คุณชายหก คุณหนูเธอน่าจะแก้ซอฟต์แวร์ระบบเสร็จถึงเครื่องสาม…”

เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง แต่ฉินหร่านไม่ใช่เสี่ยวไป๋

สี่ปีก่อนสามารถเขียนโปรแกรมได้ด้วยตัวเอง พ่อบ้านฉินจึงคิดว่าเธอน่าจะแก้ไขช่องโหว่ได้สักสามเครื่อง

ส่วนปัญหาด้านจำนวนและประสิทธิภาพ..นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ภายในห้องประชุม คนส่วนใหญ่ต่างก็กำลังพูดคุยกันอยู่

การที่ผู้อำนวยการฉินออกจากห้องและการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นของเจ้าหน้าที่ระดับสูงคนอื่นในห้องวิศวกรรมก่อให้เกิดความเคลื่อนไหวไม่น้อย

แต่กลับไม่ได้ส่งผลกระทบต่อฉินหร่าน

ในที่สุดเธอก็วางแผนกลยุทธ์ทางธุรกิจเสร็จแล้ว เธอคลิกส่งเสร็จก็ไปคอมพิวเตอร์เครื่องที่สองต่อ

หลังจากคลิกส่งแล้ว เนื้อหาในคอมพิวเตอร์ก็จะส่งต่อมาที่คอมพิวเตอร์ของเจ้าหน้าที่ระดับสูงคนที่หนึ่งโดยตรง แต่เจ้าหน้าที่ระดับสูงยังไม่ได้ดูตอนนี้ เพียงแค่ก้มมองโทรศัพท์และรออีกหนึ่งชั่วโมงถึงจะออกไป

ผู้ถือหุ้นที่อยู่ในห้องประชุมก็กำลังพูดคุยกันอยู่

คุณชายสี่ตระกูลฉินกำลังคุยกับเหล่าผู้ถือหุ้นเกี่ยวกับปัญหาการวิเคราะห์การดำเนินกิจการ

ห้านาทีต่อมา

ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่นั้น หนึ่งในผู้ถือหุ้นกลับดูกล้องวงจรปิดด้วยความงุนงง

“มีอะไร?” คุณชายสี่ตระกูลฉินพูดในขณะที่หันกลับไปดูกล้องวงจรปิด

ฉินหร่านลุกจากคอมพิวเตอร์เครื่องที่สองเดินไปถึงเครื่องที่สาม

คุณชายสี่ตระกูลฉินหัวเราะ “ดูเหมือนว่าหลานสาวจะทำเสร็จแล้ว…”

สิบนาทีต่อมา ฉินหร่านเดินมาที่คอมพิวเตอร์เครื่องที่สี่

คุณชายสี่ตระกูลฉินหุบยิ้ม

ยี่สิบนาทีต่อมา ฉินหร่านเดินมาที่คอมพิวเตอร์เครื่องที่ห้า

ห้องประชุมเงียบกริบ

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง ฉินหร่านก็เดินมาที่คอมพิวเตอร์เครื่องที่หก

สี่สิบนาทีต่อมา ฉินหร่านเดินมาที่คอมพิวเตอร์เครื่องที่เจ็ด

ห้าสิบนาทีต่อมา เธอเดินออกมาแล้ว

ผู้ถือหุ้นในห้องประชุมไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ