เผยตัวตนลับ จับหัวใจเธอ - ตอนที่ 62 ใครบอกว่าเธอถนัดซ้าย

เฉิงเจวี้ยนจงใจรออยู่ด้านนอก

ลู่จ้าวอิ่งออกมาจากรถและบอกว่าเขาอยากดื่มกาแฟมาสักพักแล้ว

เฉิงเจวี้ยนครุ่นคิดก่อนจะเข้าไปในร้านกาแฟเช่นกัน

ช่วงนี้ในร้านคนไม่พลุกพล่านนัก เขาจึงเห็นทั้งสามคนนั่งอยู่ข้างหน้าต่างตั้งแต่แวบแรก

เขายืนอยู่ที่ประตู ฉินหร่านหันหลังให้เขาทำให้เขาไม่สามารถเห็นหน้าเธอได้จากมุมนี้ หากแต่เขาก็เห็นว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงข้ามเธอเชิดคางด้วยท่าทีหยิ่งยโสและอวดดี

ลู่จ้าวอิ่งสั่งกาแฟกับพนักงานสาวที่โต๊ะต้อนรับ “กลับบ้านแก้วหนึ่ง ขอบคุณครับ”

เฉิงเจวี้ยนไม่ได้อยากดื่มกาแฟ ทำเพียงพิงตัวกับโต๊ะและจ้องมองฉินหร่านอย่างเฉื่อยชา

เขางับบุหรี่เอาไว้และไม่ได้ขยับไปไหน

ลู่จ้าวอิ่งกำลังเดินกลับหลังจากได้กาแฟ เขาก็หาข้ออ้างที่จะเข้าไปโดยไม่ต้องการรบกวนฉินหร่านได้

พวกเขาได้ยินเสียงที่ชวนไม่สบายใจก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกไป “เธอก็คงเดาได้…เธอคิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอหาทนายความในอวิ๋นเฉิงให้ยอมช่วยเธอสู้คดีอย่างนั้นเหรอ”

เสียงของพวกเธอไม่ได้เบานักและหากตั้งใจฟังดีๆ มันก็สามารถได้ยินชัดเจน

พวกเขาทั้งสองคนรู้เรื่องของสวี่เซิ่น

ดูเหมือนหญิงสาวคนนั้นกำลังจะกำลังข่มขู่ฉินหร่านอยู่

ลู่จ้าวอิ่งอยู่กับเฉิงเจวี้ยนมาหลายปี ยังไม่เคยเห็นใครในปักกิ่งกล้ามาลองดีกับนายน้อยเจวี้ยน คนที่อาจหาญทำเช่นนั้นต่างถูกนายน้อยเจวี้ยนจัดการเสียราบคาบ

ฝีเท้าของเฉิงเจวี้ยนชะงักก่อนหันไปมองเล็กน้อยและรอ

เขาเอ่ยเน้นสามคำด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ลู่จ้าวอิ่ง”

ลู่จ้าวอิ่งหยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมาต่อสายหาเบอร์หนึ่ง

เขาเอ่ยกับคนปลายสายโดยไม่รอให้ฉินหร่านพูด “ทนายความชี คุณได้ยินหรือเปล่า ถ้าคุณไม่มาที่อวิ๋นเฉิงเราจะจนปัญญาถึงขนาดหาทนายความสักคนไม่ได้เลย เข้าใจไหมครับ”

ย่างเข้าเดือนตุลาคมพร้อมอากาศที่ยังคงร้อนระอุอยู่ ช่วงบ่ายคนในร้านไม่แน่นนัก เครื่องปรับอากาศจึงถูกปิดเอาไว้

ไอร้อนแห้งอย่างอธิบายไม่ถูกลอยคลุ้งในอากาศ

เสียงที่ดังขึ้นฉับพลันทำให้อารมณ์กรุ่นโกรธของฉินหร่านจางหายไปเป็นการชั่วคราว

ฉินหร่านหันไปเห็นลู่จ้าวอิ่งกำลังถือโทรศัพท์ในมือ อวัยวะเดียวกันอีกข้างล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เขากำลังมองมาพร้อมรอยยิ้มทั้งยังยักคิ้วให้ทว่ากลับแผ่รังสีแข็งกร้าว

ลู่จ้าวอิ่งพยักพเยิดคางมาทางเธอก่อนจะคุยกับคนปลายสายต่อ “ชีเฉิงจวิน ใครล้อเล่นกับคุณกันล่ะ มาเดี๋ยวนี้เลย”

เขาวางสาย

“คุณผู้หญิง ผมไม่เคยล้อเล่นหรอกนะครับ ผมจะปล่อยให้คุณหาทนายความมากเท่าที่คุณต้องการเลย” เฉิงเจวี้ยนมองหน้าพวกเธอทั้งสอง “คุณก็คงเดาได้…ไม่คุณตายก็ผมตาย”

สายตาของเฉิงเจวี้ยนจับจ้องที่ใบหน้าของฉินหร่านก่อนจะเอื้อมไปจับมือขวาของเธอ เขาว่าขึ้นเสียงเบา “มาเถอะ ไปกัน”

ชีเฉิงจวินอย่างนั้นหรือ

หลินหว่านคุ้นเคยกับชื่อนี้ ครอบครัวของสามีของเธอเคยมีคดีพิพาททางเศรษฐกิจรุนแรงเมื่อนานมาแล้ว

เดิมทีคดีนั้นมาถึงทางตัน หากแต่สุดท้ายคุณชายใหญ่ก็ได้เชิญทนายชีคนนี้ซึ่งไม่เคยแพ้คดีมาก่อนมาได้

หลินหว่านแต่งเข้าตระกูลผู้ดี แม้ว่าตระกูลนั้นเกือบจะอยู่ชนชั้นท้ายๆ ในเมืองหลวงก็ตาม ส่วนชนชั้นแนวหน้าเธอนั้นไม่เคยได้สัมผัสกับพวกเขาสักครั้ง

เป็นเพราะเหตุการณ์ครั้งนั้นเธอจึงได้รู้ว่าทนายความชีคนนี้มีฝีมือฉกาจและมีชื่อในปักกิ่งมาก

หากไม่ใช่เพราะเขาติดค้างความช่วยเหลือของคุณชายใหญ่ไว้ เจ้าตัวคงไม่มีปัญญาจ้างเขาทำคดีได้

หลินหว่านมองหน้าเฉิงเจวี้ยนและลู่จ้าวอิ่ง เสื้อผ้าของเขาดูดีแต่ไม่มียี่ห้อ

ม่านตาหนิงฉิงหดแคบเมื่อเห็นพวกเขา

ความทรงจำที่เฉิงเจวี้ยนถือมีดผ่าตัดต่อหน้าเธอที่โรงพยาบาลยังตราตรึงในใจของเธอ

เธอพลันหน้าซีดเผือด

หลินหว่านเหลือบมองด้านนอกขณะทั้งสามขึ้นรถสีดำไป

เธอเห็นเพียงป้ายทะเบียนรถที่มีคำว่า ‘ปักกิ่ง’ และสัญลักษณ์โฟล์กสวาเกนอยู่ไกลๆ

เธอเหยียดยิ้มและเย้ยหยัน “ทั้งสองคนคงมาจากปักกิ่งคงรู้จักทนายชีแน่ๆ แต่…เขาคิดว่าฉันไม่รู้จักทนายชีหรือยังไง”

การจ้างทนายความชีจะง่ายดายขนาดนั้นได้อย่างไรกัน

หลินหว่านเก็บเช็คบนโต๊ะ หากแต่สีหน้าของเธอกลับไม่ดีนัก เธอคิดว่าเด็กสาวอ่อนต่อโลกและจัดการได้โดยไม่ต้องเสียแรงมากนัก ทว่าตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะยุ่งยากเสียแล้ว

เธอสัมผัสได้ถึงความอึดอัดใจอยู่รางๆ

หนิงฉิงที่อยู่ด้านข้างถือถ้วยขึ้นจิบกาแฟด้วยมือที่สั่นน้อยๆ

…

มือของฉินหร่านเลือดออก พวกเขาจึงขับรถของเฉิงเจวี้ยนมาที่ห้องพยาบาลโรงเรียน

ด้วยอยู่ในช่วงระหว่างคาบเรียน ห้องพยาบาลถึงได้เงียบสงบ

ฉินหร่านนั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ยด้านหนึ่ง เหยียดขาออก กางเกงยีนที่สั้นเกินไปสำหรับเธอเล็กน้อยเผยให้เห็นข้อเท้าผอมบางของเธอ

เฉิงเจวี้ยนหยิบผ้าพันแผลและอุปกรณ์อื่นๆ ด้านหลังเก้าอี้ของเธอด้วยมือเดียว พลางคว้ายาจากด้านหลังมาด้วย ท่าทีของเขาออกจะดูเย็นชาอยู่บ้าง

ทั้งสองไม่ได้สนใจมากนักกระทั่งเขาโน้มตัวมาด้านหน้า ทั้งคู่ใกล้ชิดกันเต็มที ฉินหร่านหายใจออกมาแผ่วเบา

เขาชะงักไปชั่วขณะก่อนรีบเบือนหน้าหนี สายตาจดจ่ออยู่ที่มือขวาของเธอ

“ฉันบอกเธอหลายครั้งแล้วว่าไม่ให้ใช้มือข้างนี้แรงๆ” เฉิงเจวี้ยนก้มหน้าพลางแกะผ้าพันแผล ก่อนจะตรวจและดูไม่พอใจนัก

สมัยนี้เด็กมันดื้อถึงขนาดนี้เลยหรือ

เขาโยนผ้าพันแผลเปื้อนเลือดลงถังขยะและหยิบสำลีออกมา น้ำเสียงของเขาเย็นชาทว่าท่วงท่าของเขากลับระมัดระวังเหลือเกิน

“มือขวาไม่ได้เป็นมือของเธอหรือยังไง หรือไม่เธอก็อาจจะไม่ต้องการมันแล้ว” เฉิงเจวี้ยนกดเสียงต่ำและฟังดูไม่มั่นคงนัก

หากแต่ฉินหร่านยังสัมผัสถึงความเกรี้ยวกราดในน้ำเสียงเขาได้อย่างน่าประหลาด

เธอชำเลืองมองเขาและเอ่ย “ฉันแค่ล้อเล่นน่ะค่ะ”

“แผลของเธอลึกมาก ถ้าไม่รักษาให้ดีมันจะทิ้งรอยแผลเป็นและมีอาการข้างเคียงแอบแฝง” เขาพยักหน้าก่อนจะคว้ายามาทาบนแผลให้ “อย่าออกแรง เข้าใจไหม”

เธอพยักหน้า

“อย่าโกรธสิคะ ฉันแค่ลืมว่ามือขวาฉันเจ็บอยู่เอง” เธอเท้าคางและส่งยิ้มให้อย่างลืมตัว “ทุกครั้งที่ฉันเลือดตกยางออก ฉันก็จะมาหาคุณที่นี่แล้วก็จะไม่เป็นไรแล้ว”

เขาตะลึงงัน รู้สึกราวกับหินก้อนหนึ่งตกลงมาในใจของเขาส่งให้เกิดคลื่นเป็นระลอกบนพื้นผิว

เขาตอบกลับไปและเริ่มค่อยๆ พันแผลให้

…

หนิงฉิงไม่ได้กลับไปกับหลินหว่าน

เธอไปโรงพยาบาลแทน

“เธอมาทำไมตอนนี้ล่ะ” หนิงฉิงมักจะมาเยี่ยมเฉินซูหลานในตอนเช้าและอยู่เพียงราวๆ ชั่วโมงหนึ่งเท่านั้น

เธอทำเช่นนี้เป็นกิจวัตร

เฉินซูหลานจึงรู้สึกแปลกใจที่เห็นหนิงฉิงในช่วงเย็น

หนิงฉิงหยิบแอปเปิ้ลออกมาปอกเปลือก เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้ทำเรื่องอย่างนี้มานานและท่าทางของเธอก็เชื่องช้า

“เรื่องของหร่านหร่านน่ะค่ะ” หนิงฉิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้นในท้ายที่สุด “เธอมีเรื่องกับลูกชายของอาจารย์สวี่ มันเป็นแค่เรื่องเด็กทะเลาะกัน แต่ว่าพวกเขาอยากจะเอาเรื่องนี้ขึ้นศาล”

เธอเล่าเรื่องให้ฟังคร่าวๆ

ในที่สุดเธอก็ถอนหายใจออกมาและบอก “แม่คะ หร่านหร่านฟังแค่แม่ ช่วยหนูพูดกับเธอหน่อยนะคะ เธอบาดเจ็บที่มือนิดหน่อย แต่ทั้งสองฝ่ายก็บาดเจ็บที่มือเหมือนกัน ทำไมเธอต้องไปมีเรื่องกับคนใหญ่คนโตด้วยล่ะ”

“แกว่ายังไงนะ” เฉินซูหลานลุกขึ้นด้วยความเป็นห่วง “มือหร่านหร่านบาดเจ็บงั้นเหรอ”

“มือขวาน่ะค่ะ แล้วมันก็เย็บแล้วด้วย เธอถนัดซ้าย มันคงไม่ได้กระทบเธอ…”

ไม่ทันที่หนิงฉิงจะว่าจบ อีกฝ่ายก็เอ่ยแทรกขึ้นมา “เย็บที่มือขวาอย่างนั้นเหรอ ใครบอกว่าหร่านหร่านถนัดซ้ายกัน มือขวาของเธอ…แกรู้หรือเปล่าว่ามันสำคัญขนาดไหน!”