จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 773 ปล้นสมบัติ

บทที่ 773 ปล้นสมบัติ

ห่างออกไปราว ๆ หกร้อยกิโลเมตรจากทางตะวันตกเฉียงใต้ของค่ายลับ ที่นี่ปราศจากภูเขาหิมะ ทว่ากลับเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจี

ทะเลสาบน้ำจืดที่อยู่ใกล้ ๆ กันนั้นเรียบนิ่งใสสะอาดวาววับราวกับผิวกระจก และมีนกเขตหนาวหลายตัวกำลังเล่นสนุก กรงเล็บอันเบาบางของพวกมันเหยียบลงบนผิวน้ำจนทำให้เกิดเป็นระลอกคลื่นเล็กน้อย

บริเวณริมทะเลสาบแห่งนี้มีกระท่อมไม้ซุงขนาดเล็กที่เวลานี้มีควันขมุกขมัว สถานที่ที่ควรจะเป็นสถานที่เงียบสงบกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียด

คู่สามีภรรยาสูงวัยยืนพยุงกันอยู่หน้ากระท่อม พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับกลุ่มชายหญิงในชุดคลุมสีดำที่ถืออาวุธมีคม

สามีภรรยาคู่นี้เผยความสิ้นหวังผ่านแววตาและสีหน้า

“ข้ากับเมียข้าหนีมาตั้งสิบสามปีแล้ว แต่พวกเจ้ากลับไล่ตามเราเหมือนหมาล่าเนื้อ ทำไมล่ะ? ตระกูลว่านรุ่ยละทิ้งประเทศและลืมบรรพบุรุษของพวกเขาไปเข้าร่วมกับสมาคมมืดแห่งตะวันตก ทำไมพวกเจ้าถึงยังหมกมุ่นอยู่กับมันนัก?” ชายชราถอนหายใจ

“แน่นอนว่าสมบัติตระกูลว่านรุ่ยของเราจะต้องถูกยึดคืน” ชายในชุดคลุมสีม่วงโผล่ออกมาจากกลุ่มคนผู้บุกรุก เขาสะพายดาบยาวสองเล่มไว้บนหลัง ผมสีดำปลิวไสวไปตามสายลม ใบหน้าของเขาซึ่งปกติแล้วมักจะเผยแววใจดีมีเมตตา ทว่าตอนนี้กลับเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

“เรือเงากลายเป็นสมบัติของตระกูลว่านรุ่ยของเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่? มันเป็นสัญลักษณ์ของผู้นำนิกายทัณฑ์สวรรค์ ตั้งแต่นิกายทัณฑ์สวรรค์ถูกทำลาย มันก็ถูกเก็บไว้ในคลังของวังหลวง บรรพบุรุษของตระกูลว่านรุ่ยฉวยโอกาสขโมยมันไปตอนที่ในวังวุ่นวาย มันเป็นสมบัติของชาติเรา ไม่ควรตกไปอยู่ในโลกมืดของตะวันตก” ชายชรากล่าวอย่างใจเย็น

“เรือเงามาจากตระกูลว่านรุ่ยต่างหาก มันเป็นสมบัติของเรา พวกแกคือสุนัขแก่สองตัวที่ขโมยเรือเงาไปจากตระกูลว่านรุ่ยของเรา!” ชายในชุดคลุมสีม่วงตอบโต้ด้วยความโกรธ

“พวกเราก็แค่อยากจะเอาคืน” หญิงชรากล่าวด้วยรอยยิ้ม

“คืน? คืนให้ใคร? ราชวงศ์ชิง หรือรัฐบาลชุดปัจจุบันกันล่ะ?” ชายในชุดคลุมสีม่วงเย้ยหยัน

คู่สามีภรรยาสูงอายุเงียบไปทันที

ใช่แล้ว คืนให้ใครกัน?

ราชวงศ์ชิงล่มสลายไปนานแล้ว

และหากมอบให้รัฐบาล เรือเงาอันล้ำค่าก็จะถูกละเลย

หรือจะมอบให้คณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง?

พวกเขาทั้งคู่ไม่ลงรอยกันกับผู้อาวุโสสองสามคนในคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง

“เหยียนฝู แม่เฒ่าจวง ถึงเวลาจบเกมซ่อนหานี้แล้ว ถ้าแกฉลาดก็ส่งเรือเงามาซะดี ๆ บางทีแกสองคนอาจจะยังพอมีโอกาสรอดชีวิต มิฉะนั้น ต่อให้มีปีกก็หนีไปไหนไม่ได้” ชายในชุดคลุมสีม่วงเย้ยหยัน

เมื่อคำพูดของเขาจบลง หลายร่างก็ปรากฏขึ้นโดยรอบ

สิ่งที่ทำให้ใบหน้าของสามีภรรยาเปลี่ยนไปอย่างมากคือทั้งสี่คนเหล่านั้นประจำอยู่สี่ทิศ ทั้งตะวันออก ใต้ ตะวันตก และเหนือ

“ผู้อาวุโสทั้งสี่ของว่านรุ่ย? ตระกูลว่านรุ่ยของนายช่างให้ความสำคัญกับเราจริง ๆ แม้แต่ผู้เฒ่าทั้งสี่ก็ยังมาด้วยตัวเอง” เหยียนฝูกัดฟันพูด

“ช่วยไม่ได้ ใครกันที่ทำให้แกสองคนแข็งแกร่งขนาดนี้ เหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะถึงระดับผสานเต๋าแล้วใช่ไหม?” ชายในชุดคลุมสีม่วงเย้ยหยัน

“จัดการซะ!”

เหยียนฝูและแม่เฒ่าจวงตะโกนขึ้นพร้อมกัน

ทั้งคู่พุ่งไปทางทิศเหนือในพริบตา ขณะที่พวกเขาชักดาบออกมา ผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นกลางและปรมาจารย์ทั้งสี่ที่ยืนอยู่ฝั่งทางเหนือก็ถูกบังคับให้ล่าถอย

“โจมตี! จะให้พวกมันหนีไปไม่ได้!” ชายในชุดคลุมสีม่วงคำรามไล่ตาม

ความเร็วของเขาเร็วมาก แต่ก็ยังช้ากว่าเมื่อเทียบกับเหยียนฝูและแม่เฒ่าจวง

อย่างไรก็ตาม กลุ่มคนที่อยู่ทางทิศเหนือได้เตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีแล้ว โดยเฉพาะชายชราในชุดคลุมสีดำที่เป็นผู้นำ เขาลอยขึ้นไปในอากาศ เปลวไฟพุ่งออกจากร่างของเขา ก่อตัวเป็นตาข่ายไฟที่ห่อหุ้มเหยียนฝูและแม่เฒ่าจวงเอาไว้อย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน ดาบสี่เล่มลอยขึ้นจากร่างของเขา ขณะที่พวกเขาพุ่งไปข้างหน้า เงาของพวกเขาก่อตัวเป็นรูปแบบของดาบทั้งสี่ พยายามที่จะดักจับเหยียนฝูและแม่เฒ่าจวง

“คำสาปแสง!”

“หนองน้ำมืด!”

เหยียนฝูและแม่เฒ่าจวงใช้ความสามารถด้านแสงและความมืดพร้อมกัน ความสามารถทั้งสองซึ่งแต่เดิมมีความขัดแย้งในธรรมชาติได้หลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างแปลกประหลาดในยามนี้ ก่อตัวเป็นโลกที่มืดสลัวรอบตัวพวกเขา

บรรยากาศพลันบิดเบี้ยว แสงดาบดูเหมือนจะมีชีวิตขึ้นมา มันกระจายไปตามแนวอากาศ ตัดผ่านทะเลเพลิงได้ทันที รูปแบบดาบทั้งสี่ที่เพิ่งสร้างเสร็จสลายตัวด้วยแรงสั่นสะเทือน ดาบทั้งสี่เล่มกระเด็นออกไปไกล

อย่างไรก็ตาม ในการหยุดชั่วขณะนี้ ผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์สองคนจากฝั่งตะวันออกและตะวันตก รวมถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นปลายในชุดเสื้อคลุมสีม่วงต่างรีบเร่งไปข้างหน้า

“อย่าฆ่าพวกมัน! จับเป็นเพื่อสอบสวนที่อยู่ของเรือเงา” ชายในชุดคลุมสีม่วงออกคำสั่ง

“เข้าใจแล้ว!”

สมาชิกผู้แข็งแกร่งหลายคนของตระกูลว่านรุ่ยตอบรับ

ในที่สุด เหยียนฝูและแม่เฒ่าจวงก็พัวพันกับการต่อสู้ที่ดุเดือด

ทั้งคู่ถูกล้อมโดยผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์สี่คน และผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นปลาย พวกเขาได้รับบาดเจ็บหนักซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ว่าพวกเขาจะทำให้คนทั้งห้านี้ต้องชดใช้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป อาการบาดเจ็บของพวกเขาก็รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ และดูเหมือนว่าพวกเขาจะทนไม่ไหวอีกต่อไป

“ยายเฒ่า! ขึ้นเรือเงาแล้วหนีไปซะ! วันนี้ข้าไม่รอดแน่ หวังว่าชาติหน้าเราจะยังเป็นสามีภรรยากันอีกนะ” เหยียนฝูหัวเราะ

แม้จะอาบชุ่มไปด้วยเลือด แต่ใบหน้าที่แก่ชราของเขาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใสจนกลบรอยเหี่ยวย่นของเขาได้

“ข้าจะไม่ไปไหนหรอกนะตาเฒ่า!” แม่เฒ่าจวงกัดฟันตอบ

“เรือเงาจะต้องไม่ตกไปอยู่ในมือของตระกูลว่านรุ่ย พวกมันทั้งหมดเป็นปีศาจ ถ้าได้เรือเงาไป พวกมันจะพาสัตว์ประหลาดของสมาคมมืดบุกแผ่นดินจีนแน่ ๆ” จู่ ๆ เหยียนฝูก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า แสงสีขาวนวลบนร่างกายของเขาค่อย ๆ กลายเป็นพร่างพราว

“ถอย! ตาแก่นั่นจะใช้คำสาปเทพแสง!” สีหน้าของชายในชุดคลุมสีม่วงเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาตะโกนขณะที่รีบถอยกลับทันที

ผู้อาวุโสทั้งสี่ของตระกูลว่านรุ่ยก็ถอยกลับไปเช่นกัน

พวกเขาเคยเห็นความน่าสะพรึงกลัวของคำสาปเทพแห่งแสงมาแล้ว นอกเสียจากผู้ฝึกยุทธ์ระดับผสานเต๋า ไม่มีใครสามารถต้านทานการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวที่เกิดจากการระเบิดของคำสาปเทพแห่งแสงได้

รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าของเหยียนฝู เมื่อแสงพร่างพราวแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ร่างของเขาก็คว้าแม่เฒ่าจวงที่สะบักสะบอมมาไว้ทันที เขาไม่ได้บินขึ้นไปบนท้องฟ้า แต่คว้าตัวภรรยามาไว้

“ยายเฒ่าเอ๋ย จงหนีไปให้ไกล แม้ว่าเราจะไม่พอใจคนของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง แต่คนพวกนั้นก็ยังเป็นองค์กรของประเทศเรา ส่งเรือเงาให้พวกเขาเถอะ!” เสียงที่อ่อนแรงของเหยียนฝูก้องอยู่ในหูของแม่เฒ่าจวง

“ตาเฒ่า!” แม่เฒ่าจวงตะโกนลั่น

“ไป!”

เหยียนฝูคว้าแขนของแม่เฒ่าจวงและเหวี่ยงร่างของเธอไปทางทิศเหนือไปไกลกว่าพันเมตรในชั่วพริบตา

จากนั้นไม่นานนัก…

ตู้ม!

การระเบิดร่างของเหยียนฝูเผยให้เห็นแสงพร่างพราวราวกับดวงอาทิตย์ ทำลายการมองเห็นของสมาชิกที่แข็งแกร่งทั้งห้าของตระกูลว่านรุ่ย และทำให้พวกเขาตาบอดไปชั่วคราว

คลื่นระเบิดที่น่าสะพรึงกลัวนี้ทำให้พวกเขาต้องถอยไปหลายร้อยเมตรก่อนที่พวกเขาจะทรงตัวเอาไว้ไม่ได้