จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 792 การเจรจาซื้อขาย

บทที่ 792 การเจรจาซื้อขาย

โจวอี้ขาดแคลนสมบัติหรือไม่?

แน่นอนว่าไม่!

ทว่าหานซิ่น[1]คัดเลือกทหารมามากขึ้นก็เพื่อการเตรียมพร้อมที่ดีกว่า ดังนั้นหากมีโอกาสที่จะได้รับของบางอย่าง เขาก็ไม่ต้องการที่จะพลาดมันไป

“น้องโจว คุณเคยได้ยินเกี่ยวกับเม็ดบัวห้าสีไหม?” จินตูถาม

“ผมเคยได้ยินเรื่องนี้ครับ” ดวงตาของโจวอี้เป็นประกาย

เขาเคยอ่านเจอเรื่องเกี่ยวกับเม็ดบัวห้าสีมาแล้วหลายครั้งในหนังสือทางการแพทย์

เม็ดบัวห้าสีเติบโตตามภูเขา แม่น้ำ และในสถานที่ที่มีแสงแดดจัด มีสรรพคุณทางยาเป็นหยางอย่างรุนแรง หากใช้ในปริมาณที่เหมาสมก็สามารถเปลี่ยนคนเป็นมังกรได้

มีบันทึกว่าเม็ดบัวห้าสีที่ก่อตัวขึ้นจากความร้อนของภูเขาไฟใต้ดินไม่เหมาะสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ที่มีหยินแท้หรือหยางแท้ ผู้ที่มีหยางมากเกินไปควรระมัดระวังในการใช้ ส่วนผู้ที่มีหยินมากเกินไปจะได้รับพรจากสวรรค์

คนแรกที่โจวอี้นึกถึงคือซีชิงอิ่ง

เธอมีร่างกายแบบหยินบริสุทธิ์ และแม้ว่าเธอจะเริ่มต้นเส้นทางแห่งการฝึกยุทธ์แล้วและอันตรายที่ซ่อนอยู่ได้ถูกกำจัดออกไปแล้ว ทว่าเมื่อเธอทะลวงไปสู่ระดับที่สูงยิ่งขึ้น ความไม่สมดุลของหยินเหนือหยางจะยังคงก่อให้เกิดปัญหาใหญ่

และเม็ดบัวห้าสีก็เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุด ถ้าใช้ภายในและขัดเกลา หยินและหยางจะสามารถประสานกันได้ และเส้นทางข้างหน้าจะไม่มีที่สิ้นสุด

“ต้องการไหม?” จินตูถามด้วยรอยยิ้ม

“ราคาเท่าไหร่ครับ?” โจวอี้ถาม

รอยยิ้มของจินตูกว้างขึ้น

เขาคิดว่าชายที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นคนที่น่าสนใจจริง ๆ ช่างเป็นคนตรงไปตรงมาและมุ่งผลประโยชน์ สิ่งที่ชายหนุ่มคนนี้สนใจมากที่สุดคือคุณค่าและประโยชน์ของมัน

คนแบบนี้คือสุดยอดนักธุรกิจ!

“น้องโจว คุณจะไม่ถามเรื่องคุณภาพของเม็ดบัวห้าสีหน่อยเหรอ อายุของมัน? ปริมาณ…?” จินตูถามด้วยรอยยิ้ม

“เมื่อผมทำธุรกิจ ผมแสวงหาผลกำไร แต่ผมก็ไม่ชอบปัญหา คุณให้ราคาผมมา ผมจะประเมินมูลค่าของมัน ถ้าผมพอใจก็ซื้อขาย ถ้าไม่พอใจก็ต่อรอง แต่ถ้ามันไม่ตรงตามมาตรฐานของผม ผมก็จะยอมแพ้” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ยุติธรรมดี”

จินตูหันกลับมาดึงกระเป๋าเดินทางสีดำออกมาจากด้านหลัง หลังจากเปิดออกแล้ว เขาก็หยิบเม็ดบัวห้าสีออกมาสามเม็ดและวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นจึงพูดขึ้นว่า “เม็ดบัวหนึ่งเม็ดต่อโอสถระดับปฐพีห้าเม็ด เม็ดบัวสามเม็ดรวมเป็นโอสถระดับปฐพีสิบห้าเม็ด ไม่ต้องต่อรอง”

“หือ ขายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?”

โจวอี้เม้มปาก แม้ว่าเขาจะยอมรับราคานี้ได้ แต่การต่อรองก็เป็นสิ่งจำเป็นในการทำธุรกิจเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ที่มากกว่า ขณะนี้เขากำลังแสร้งทำเป็นคนเร่ขายโอสถ ดังนั้นเขาจึงต้องเล่นบทบาทนี้เพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายเห็นพิรุธ

สายตาของเขาเคลื่อนไปที่เม็ดบัวห้าสีทั้งสามเม็ด

หลังจากสังเกตอยู่สองสามนาที เขาก็หยิบขึ้นมาอย่างระมัดระวังและสังเกตอย่างละเอียด จากนั้นเขาก็ถอนหายใจและแสร้งทำเป็นส่ายหัว

“อะไรนะ น้องโจวไม่พอใจเหรอ?” จินตูเห็นท่าทางโจวอี้แล้วจึงถามพลางขมวดคิ้ว

“เม็ดบัวห้าสีทั้งสามเม็ดนี้เป็นสมบัติล้ำค่าอย่างไม่ต้องสงสัย อายุของพวกมันน่าจะประมาณห้าร้อยหรือหกร้อยปี แต่น่าเสียดายที่พวกมันไม่ใช่โอสถพันปี!” โจวอี้กล่าว

“ในโลกนี้ คุณจะหาโอสถพันปีได้จากที่ไหน?” จินตูหัวเราะ

“คนอื่นไม่มี ไม่ได้หมายความว่าสำนักโอสถของผมไม่มี ไม่ต้องพูดถึงโอสถพันปี แม้แต่โอสถหมื่นปี…” คำพูดของโจวอี้หยุดกะทันหันราวกับรู้ว่าพูดมากเกินไป เขาเปลี่ยนเรื่องและพูดว่า “สำหรับเม็ดบัวห้าสี ผมให้โอสถระดับปฐพีไม่เกินสองเม็ด”

“ล้อเล่นรึไง?” สีหน้าของจินตูเปลี่ยนไป น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงความโกรธ

“ผมให้ความสำคัญกับความยุติธรรมในการติดต่อซื้อขาย และไม่เคยพูดเล่นในระหว่างการทำธุรกรรม โอสถระดับปฐพีสองเม็ดเป็นราคาสูงสุดที่ผมสามารถเสนอได้” โจวอี้วางเม็ดบัวห้าสีไว้บนโต๊ะแล้วถามอย่างใจเย็นว่า “คุณอยากฟังเหตุผลไหม?”

“บอกมา”

“เม็ดบัวห้าสีนั้นล้ำค่าจริง ๆ แต่มีบันทึกไว้ในหนังสือทางการแพทย์ว่าผู้ที่มีหยินแท้ไม่สามารถใช้ได้ ผู้ที่มีหยางแท้ไม่สามารถเติบโตได้ ผู้ที่มีหยางเกินควรระมัดระวัง ผู้ที่มีหยินเกินจะได้รับพรจากสวรรค์'” โจวอี้ถามด้วยรอยยิ้มจาง ๆ “ผู้อาวุโสจิน คุณต้องเข้าใจ ผู้ที่ต้องการ คงจะรักษามันไว้ แต่ผู้ที่ไม่ต้องการมัน ก็คงจะมองว่ามันไร้ประโยชน์ ใช่ไหม?”

“เอ่อ…”

จินตูมีสีหน้าลำบากใจ

เขาทราบเรื่องนี้ดี เดิมทีเขานำมันมาที่เซินเจิ้นเพื่อขายให้กับจูอู๋ฮุ่ย แต่จูอู๋ฮุ่ยไม่ต้องการมัน

“สี่! สี่เม็ดสำหรับเม็ดบัวห้าสีแต่ละเม็ด” จินตูแสร้งทำเป็นพูดอย่างเจ็บปวดใจ

โจวอี้เผยรอยยิ้มเย็นชา เขามองไปที่จูอู๋ฮุ่ยและถามด้วยรอยยิ้มว่า “ผู้อาวุโสจู เม็ดบัวห้าสีใช้แค่โอสถระดับปฐพีเพียงสี่เม็ด ทำไมคุณไม่ซื้อมันล่ะ?”

“เอ๊ะ…”

จูอู๋ฮุ่ยชะงัก จากนั้นเขาก็ฝืนยิ้ม “เม็ดบัวห้าสีเป็นของดีจริง ๆ แต่ผมไม่ต้องการมัน ดังนั้นขอผ่าน”

โจวอี้ยิ้ม ก่อนจะหันไปมองโจวหงเย่ที่อยู่ข้าง ๆ และพูดว่า “เถ้าแก่เนี้ย ทำไมคุณไม่ซื้อมันล่ะ ต้องใช้โอสถระดับปฐพีแค่สี่เม็ด ดูเหมือนจะค่อนข้างถูกนะ”

“อย่าว่าแต่สี่เม็ดเลย สองเม็ดฉันก็ไม่เอา” โจวหงเย่กล่าวพร้อมกับทำหน้ามุ่ย

ใบหน้าของจินตูเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที ในขณะที่เถี่ยหลางดูผิดหวัง

โจวอี้แสร้งทำเป็นไม่เห็นท่าทีของพวกเขา ชายหนุ่มชี้ไปที่กระเป๋าเดินทางข้าง ๆ จินตูและพูดเบา ๆ ว่า “ผมสามารถซื้อได้ด้วยโอสถระดับปฐพีสามเม็ดต่อเม็ดบัวหนึ่งเม็ด แต่คุณต้องมีอะไรเพิ่มเติมด้วย”

จินตูหันไปมองที่กระเป๋าเดินทาง ในขณะที่เถี่ยหลางทุบโต๊ะและพูดด้วยความโกรธว่า “คุณรู้ไหมว่ามีอะไรเหลืออยู่ในกระเป๋าเดินทางใบนั้นบ้าง ปะการังโลหิต! ปะการังโลหิตล้ำค่าเลยนะ ถ้าอยากได้หมดนี่จริง ๆ ทำไมไม่ไปปล้นไปเลยล่ะ!”

นั่นแหละ!

พายุกำลังโหมกระหน่ำในใจของโจวอี้

พวกเขาเข้าใจความหมายของโจวอี้ หากความร่วมมือครั้งแรกของพวกเขาเป็นไปได้ด้วยดี พวกเขาจะสามารถซื้อโอสถล้ำค่ามากมายจากโจวอี้ได้ในอนาคต

แต่ถ้าการเจรจาไม่เป็นไปด้วยดีหรือไม่ประสบความสำเร็จ นอกจากพวกเขาจะไม่ได้เป็นหุ้นส่วนของโจวอี้แล้ว ก็ไม่สามารถซื้อโอสถใด ๆ จากอีกฝ่ายได้อีกเลย

ไอ้เด็กนี่…

ทั้งสองสบตากันและเข้าใจเจตนาของกันและกันทันที

“ตกลง เราจะขายเม็ดบัวห้าสีทั้งสามเม็ดนี้และปะการังโลหิตให้คุณในราคาที่คุณต้องการ หวังว่าน้องโจวจะคิดถึงเราเป็นคนแรกถ้าคิดจะขายโอสถหลังจากนี้” จินตูกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น

“ไม่มีปัญหา”

ในที่สุดโจวอี้ก็ดูผ่อนคลายลง

เม็ดบัวห้าสีเป็นแค่ตัวเลือกสำหรับเขา เพราะความจริงแล้วเขาจำเป็นต้องมีปะการังโลหิต

แม้ว่า…วันนี้จะซื้อไม่ได้… ก็ปล้นมันซะ!

“คุณสองคนรออีกหน่อยได้ไหม ผมไม่ได้พกโอสถระดับปฐพีจำนวนมากขนาดนั้นมาด้วย ต้องให้คนเอามาให้” โจวอี้กล่าว

“ได้”

ทั้งสองพยักหน้าเห็นด้วย

เวลานี้โจวหงเย่มีความรู้สึกที่หลากหลาย เธอทั้งเสียใจและตื่นเต้น

เดิมทีเธอโทรหาโจวอี้เพื่อวางแผนรวมทีมกันเพื่อกำจัดจูอู๋ฮุ่ย แต่ใครจะคิดว่าอุบัติเหตุครั้งแล้วครั้งเล่าจะเกิดขึ้น ไม่เพียงแต่พวกเขาจะไม่มีโอกาสฆ่าจูอู๋ฮุ่ยและล้างแค้นให้กับคนที่รักเท่านั้น แต่โจวอี้ยังลงเอยด้วยการค้าขายกับอินทรีคู่แห่งทะเลทรายทางตอนเหนือ

แต่เธอเองก็ต้องการเม็ดบัวห้าสี เพราะหากเธอได้รับมันมา อันตรายที่เกิดจากการฝึกฝนหฤทัยสูตรอสรพิษโลหิตก่อนหน้านี้ของเธอจะลดลง

“น้องโจว รู้ไหมว่าครั้งต่อไปคุณจะขายโอสถเมื่อไหร่?” จู่ ๆ จูอู๋ฮุ่ยก็ถามขึ้น

คราวหน้า?

เหอะ! ต่อให้มีก็ไม่ขายโว้ย!

โจวอี้เย้ยหยันอยู่ในใจ แต่ความคิดที่ยอดเยี่ยมก็ผุดขึ้นในครู่ต่อมา

“ผู้อาวุโสจู คุณสนใจที่จะซื้อโอสถเหรอครับ?” โจวอี้ถามด้วยรอยยิ้ม

[1] หานซิ่น (韩信) คือแม่ทัพผู้ปราดเปรื่อง ได้รับการยกย่องว่าเป็นนักคิดด้านการทหารจีน กลยุทธ์ของเขาเป็นที่มาของสำนวนจีนหลายสำนวน