จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 794 ร่วมมือกันซุ่มโจมตี

บทที่ 794 ร่วมมือกันซุ่มโจมตี

“ผู้อาวุโสจิน ก่อนที่ผมจะตอบคำถามของคุณ คุณต้องตอบผมก่อน ถ้าคำตอบของคุณทำให้ผมพอใจน่ะนะ…” โจวอี้ยิ้มเจ้าเล่ห์

“ถามมาสิ”

“คุณอยากสำเร็จยุทธ์ระดับผสานเต๋าเหรอครับ?” โจวอี้ถาม

“แน่นอน”

“แล้วก็อยากหาเงินได้มาก ๆ ด้วยเหรอครับ?”

“ใช่”

“แล้วคุณกับจูอู๋ฮุ่ยจะเป็นเพื่อนตายกันไหมครับ?”

“ก็ไม่ขนาดนั้น”

เมื่อโจวอี้ได้คำตอบที่ต้องการแล้ว เขาก็ยกยิ้มมุมปาก “ที่จริงแล้วผมมีโอสถสวรรค์ทลายขอบเขตอยู่สี่เม็ดครับ ผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์จะสามารถไปถึงระดับผสานเต๋าภายในเวลาไม่นาน ถ้าไม่สำเร็จก็ค่อยใช้ยาเม็ดสวรรค์เร้นลับอีกก็ได้ครับ”

ฮ่า!

จินตูลุกพรวดขึ้น แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความละโมบ

โอสถทลายขอบเขตระดับสวรรค์!

ตอนนี้เขาต้องการมัน ไม่ต้องถึงสี่เม็ดก็ได้ ต่อให้มีแค่เม็ดเดียวก็มั่นใจว่าจะสามารถผ่านระดับบรรพจารย์ยุทธ์ไปได้ ถ้าได้สี่เม็ดคงสำเร็จไปถึงระดับผสานเต๋าภายในสิบปีแน่นอน

ยังไม่รวมถึง… ยาเม็ดสวรรค์เร้นลับ!

มันเป็นยาขนานดีสำหรับการสำเร็จยุทธ์ระดับผสานเต๋า!

จินตูไม่ได้กังขาในตัวโจวอี้เพราะเขารู้เรื่องบางอย่างมา ก่อนหน้านี้ที่งานประมูลในเมืองเยี่ยเฉิง สำนักโอสถประมูลสูตรยาเม็ดสวรรค์เร้นลับมาในราคาแพงระยับ หากดูจากฝีมือของนักเล่นแร่แปรธาตุของสำนักโอสถ การหลอมโอสถสวรรค์เร้นลับออกมาต้องไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน

ส่วนโจวอี้…

รายนั้นก็เป็นคนใจกล้าบ้าบิ่นมาก!

ถ้าอีกฝ่ายยอมขายโอสถสวรรค์ทลายขอบเขตหรือยาเม็ดสวรรค์เร้นลับให้ เขาต้องไปถึงระดับผสานเต๋าได้แน่

ระดับผสานเต๋าเชียวนะ!

มันเป็นระดับที่เขาไขว่คว้ามาตลอดชีวิต

“น้องโจว ขอแค่ขายยาให้ ต่อให้ต้องสูญเสียทุกอย่างไปยอม” จินตูบอกขณะมองโจวอี้ด้วยสายตากระตือรือร้น

“ไม่สิครับ ถ้ามันเป็นการร่วมมือกัน จะใช้คำว่า ‘ขาย’ คงไม่เหมาะ ถ้าผมอารมณ์ดีอาจจะให้ฟรี ๆ เลยด้วยซ้ำครับ”

ให้ฟรีอย่างนั้นหรือ?

ไม่มีทางที่ขนมจะร่วงหล่นจากฟ้า[1]

โจวอี้วางแผนอะไรเอาไว้กันแน่?

จินตูข่มความตื่นเต้นและถามเสียงเข้ม “คุณต้องการอะไร?”

“ง่ายมากครับ ผมอยากได้อาวุธศักดิ์สิทธิ์ กล่องดาบเซี่ยจงนั่นไง” โจวอี้หุบยิ้มและบอกด้วยท่าทีจริงจัง

“เอ่อ…”

“ผมไม่มั่นใจว่าจะได้ดาบจากจูอู๋ฮุ่ยที่เอามันไปซ่อนไหม ตอนนี้เข้าใจที่ผมจะบอกแล้วใช่ไหมครับ ขอแค่คุณกับผู้อาวุโสเถี่ยช่วยผมเอามันมาให้ได้ ผมจะให้โอสถสวรรค์ทลายขอบเขตสี่เม็ดคืนนี้เลย ต่อไปถ้าต้องการยาเม็ดสวรรค์เร้นลับ ผมก็ขายให้ได้ ราคาถูกกว่ากันมากครับ” โจวอี้บอก

จินตูเข้าใจทุกอย่างแล้ว ทว่าเพราะเข้าใจแล้วถึงได้รู้สึกขนลุก

โจวอี้กำลังขอให้เขากับเถี่ยหลางช่วยฆ่าจูอู๋ฮุ่ย!

เด็กคนนี้ใจเหี้ยมมาก

เพื่อให้ได้มาซึ่งกล่องดาบเซี่ยจงที่ อาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่ถือเป็นอับดับ 4 ใน ‘เทียบอันดับสมบัติ’ และเพื่อให้ได้ผลประโยชน์มานั้น เจ้าตัวถึงกับกล้าวางแผนฆ่าผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นปลาย

เขา… ยังเป็นศิษย์สำนักโอสถอยู่อีกหรือ?

ศิษย์สำนักโอสถผู้นี้จะทำเรื่องโหดเหี้ยมได้อีกแค่ไหนกัน

ถ้าต่อไปฉู่เทียนฮุ่ยสืบทอดสำนักโอสถให้อีกฝ่ายดูแล…

จินตูนึกหวั่นใจไปพักหนึ่ง

เขารู้สึกว่าหากฉู่เทียนฮุ่ยทำแบบนั้นจริง ๆ เจ้าสำนักโอสถเจ้าเล่ห์ผู้นี้อาจทำเรื่องที่บ้าคลั่งกว่านี้เพื่อทรัพย์สินเงินทอง

“ผู้อาวุโสจิน ผมถือว่ามันคือความร่วมมือนะครับ ความร่วมมือที่จะกำหนดว่าในอนาคตเราจะเป็นเพื่อนสนิทหรือแค่คนรู้จักกัน” โจวอี้บอก

สารพัดความคิดประดังประเดเข้ามาในหัวจินตู

เขาใจเต้นระรัวและยังเต้นแรงมากเสียด้วย

มีความเป็นไปได้ที่จูอู๋ฮุ่ยจะเป็นสมาชิกของนิกายเร้นลับ ถ้าเขากับเถี่ยหลงร่วมมือกับโจวอี้ฆ่าจูอู๋ฮุ่ย พวกเขาก็จะได้ผลประโยชน์มาก

“ทำไมถึงมาร่วมมือกับเราล่ะ?” จินตูถามคำถามสุดท้าย

“ทำไมผมถึงจะไม่ดึงตัวอินทรีคู่อย่างคุณมาร่วมมือกันล่ะ ได้กล่องดาบเซี่ยจงนั้นมา แล้วก็ยังได้เพื่อนสนิทมาอีกสองคน คุ้มค่าจะตายครับ” โจวอี้ยิ้ม

“ขอไปคิดก่อนได้ไหม?” จินตูถามด้วยท่าทีลำบากใจ

“ได้สิครับ! สามนาที นานกว่านี้ถือว่าเป็นโมฆะนะครับ” โจวอี้บอกพลางเอื้อมมือออกไปคว้าเบียร์บนโต๊ะ ก่อนจะเปิดกระป๋องและดื่มหมดในคราวเดียว

สามนาทีหรือ?

จินตูไม่ได้ใช้สักนาที แต่กลับตัดสินในใจทันที

เขามองหน้าโจวอี้และพูดว่า “มาร่วมมือกัน!”

“ต้องอย่างนี้สิครับ!” โจวอี้ยิ้ม

“ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ตอนนี้ก็ถือว่าเป็นเวลาเหมาะพอดีเลย” จินตูบอก

“ครับ!”

ไม่กี่นาทีต่อมา

โจวอี้และจินตูกลับมาที่ห้องทานอาหารส่วนตัว ระหว่างที่ทุกคนยังคงกินดื่มพลางคุยกันไป จินตูและเถี่ยหลงออกไปด้วยกันในขณะที่โจวหงเย่ออกไปเพียงลำพัง

เมื่อได้เวลา โจวอี้ก็ยกแก้วไปทางจูอู๋ฮุ่ย “ชนครับ” เขายิ้ม “ผู้อาวุโสจู ผมขอดื่มให้คุณครับ”

“ได้เลย!”

เจ้าตัวพยักหน้าพลางส่งยิ้ม ก่อนจะชูแก้วขึ้น

ตอนนี้นี่เอง โจวหงเย่ที่อยู่ไม่ห่างจากเขานักพลันส่งนิ้วเรียวคว้าข้อมือเขาไว้

“ทำอะไรของคุณ?” จูอู๋ฮุ่ยถึงกับหน้าเปลี่ยนสี

ทันใดนั้น จินตูที่อยู่ใกล้กับจูอู๋ฮุ่ยอีกด้านหนึ่งถือมีดสั้นไว้ในมือและแทงเข้าที่หัวใจอีกฝ่ายทันที ในเวลาเดียวกันนั้น เถี่ยหลางสะบัดมือปล่อยตาข่ายทองจับตัวจูอู๋ฮุ่ยไว้

ฟิ้ว! ฟิ้ว!

โจวอี้ถือแก้วไว้มือหนึ่ง อีกมือหนึ่งปาเข็มเงินสองเล่มแทงเข้าที่ตาของจูอู๋ฮุ่ยด้วยความไวแสง

“ไอ้พวกสารเลว! วางแผนฆ่าฉันเหรอ!” จูอู๋ฮุ่ยปล่อยรังสีอาฆาตออกมา เขาพยายามดิ้นให้หลุด ทว่าก็ถูกตาข่ายทองพันธนาการเอาไว้

ตาเขามองไม่เห็นเพราะเข็มเงิน ทำได้เพียงใช้สัมผัสศักดิ์สิทธิ์มองคนทั้งสี่ที่ลอบฆ่าเขา

“จูอู๋ฮุ่ย แกมาจากนิกายเร้นลับใช่ไหม?” จินตูถามเสียงแข็ง มือหนีบมีดบินเอาไว้ระหว่างนิ้ว

“แก…”

“ใช่ไหม?” จินตูถามย้ำ

“ใช่ ต่อให้ฉันมาจากนิกายเร้นลับ ทำไมพวกแกถึงอยากจะฆ่าฉันล่ะ ต่อให้ฉันมาจากนิกายเร้นลับก็ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางอะไรกับแก ทำไมแกถึงทำแบบนี้!” จูอู๋ฮุ่ยตวาด

“เพราะชีวิตของแกมันคุ้มค่ากับโอสถสวรรค์ทลายขอบเขตไง” มีดบินของจินตูแทงทะลุผ่านตาข่ายทอง ตวัดฟันคอจูอู๋ฮุ่ยทันที

ในขณะนั้นเอง จูอู๋ฮุ่ยราวกับเพิ่งคิดขึ้นมาได้ แม้จะอยู่ในสภาพน่าอนาถ แต่ก็ยังนึกถึงโจวอี้

ในบรรดาคนเหล่านี้ มีเพียงคนเดียวที่พอจะมีโอสถสวรรค์ทลายขอบเขต

อีกฝ่ายพยายามฆ่าเขาหรือ?

ทำไมกัน?

ทันใดนั้น เขาก็ใช้สัมผัสศักดิ์สิทธิ์มองและเห็นโจวอี้ยกมือลูบลายดวงดาวบนแขนตนเอง

หมายความว่าอย่างไร ทำไมต้องเป็นที่แขนด้วย?

เดี๋ยวนะ…ดวงดาว?

เขานามสกุลโจวไม่ใช่หรือ?

จูอู๋ฮุ่ยเข้าใจในทันที

โจวอี้เป็น… คนที่เหลือรอดของตระกูลโจว!

ถ้าอย่างนั้นโจวหงเย่เองก็เป็น… ไม่สิ โจวหงเย่ โจวหงเย่… เธอเองก็สกุลโจว หรือเธอเองก็เป็นคนที่เหลือรอดของตระกูลโจว!

การนัดพบคืนนี้กลายเป็นจุดจบของเขา

ตู้ม!

เถี่ยหลางปรากฏตัวด้านหลังจูอู๋ฮุ่ย ไม่นานก็ทุ่มสุดแรงเพื่อโจมตีจูอู๋ฮุ่ยที่ศีรษะ

[1] ไม่มีทางที่ขนมจะร่วงหล่นจากฟ้า หมายถึง ไม่มีอะไรได้มาโดยเปล่า