จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 796 ปรุงโอสถหวนฟื้นสำเร็จ

บทที่ 796 ปรุงโอสถหวนฟื้นสำเร็จ

โจวอี้นั่งเอกเขนกอยู่ข้างหน้าต่างห้องทำงาน

“ชีวิตไม่เที่ยง หลายสิ่งไม่อาจยืนยงตลอดไป หลายคนไม่อาจอยู่ค้ำฟ้า จงอยู่กับปัจจุบัน ไม่ว่าจะผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมามากมายแค่ไหน ท้ายที่สุดเราก็ยังต้องอยู่กับปัจจุบัน”

เขาอ่านข้อความนี้จากหนังสือแล้วค่อย ๆ คิดตาม

เวลาเป็นสิ่งที่โหดร้ายที่สุดในโลกนี้

ผู้คนควรอยู่กับปัจจุบัน

โจวอี้ปิดหนังสือและหลับตาลง เขาอยู่ที่เซินเจิ้นมาสามวันแล้ว สามวันที่ผ่านมาเขาได้ข่าวคราวมากมาย แต่มีสี่เรื่องที่สำคัญ

เรื่องแรกคือ ลูกสาวของเขาซึ่งอยู่ที่ซูโจวได้ไปช่วยเด็กหญิงคนหนึ่งที่ถูกรังแก จึงเผลอลงไม้ลงมือกับเด็กชายคนหนึ่งจนร้องไห้ไปฟ้องพ่อแม่

เรื่องที่สองคือ พวกนิกายอสูรดำปรากฏตัวใกล้ ๆ กับเกาะซ่อนหมอก และเผชิญหน้ากับคนจากคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง ทั้งสองฝ่ายปะทะกัน แต่หลังจากสะบักสะบอมกันทั้งคู่ก็ถอนทัพ

เรื่องที่สามคือ แถวทะเลสาบเซียนหนู่มีกองกำลังในโลกผู้ฝึกยุทธ์มากมาย นำโดยคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง ต่อสู้กับตระกูลโบราณและเป็นฝ่ายได้เปรียบ ทว่าสถานการณ์ก็ยังมาคุ

และเรื่องที่สี่คือ หูจื้อจวินกลับไปนิกายอสูรดำ ได้ความมาว่าสองวันมานี้ผู้แข็งแกร่งระดับผสานเต๋าหลายคนของนิกายอสูรดำ รวมถึงผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์ออกไปบุกโจมตีพวกอเวจีโลหิต เข่นฆ่าผู้ฝึกยุทธ์ของอเวจีโลหิตไปนับร้อยคน เป็นหลักฐานว่านิกายอสูรดำและอเวจีโลหิตได้แตกคอกันแล้วจริง ๆ

โจวอี้ไม่ได้ถือสาเรื่องที่ลูกสาวไปทำร้ายคนอื่นนัก เพราะเป็นปกติของเด็กที่จะมีเรื่องกระทบกระทั่งกัน ต่อให้ลูกสาวเขารังแกคู่กรณี แต่เด็กผู้ชายพวกนั้นก็แกล้งเด็กผู้หญิงอีกคนก่อน ลูกสาวเขาเป็นคนดีจึงกล้าทำในสิ่งที่ถูกต้อง

ส่วนอีกสามข่าวนั้น แม้ว่าเขาจะระวังรอบคอบแล้วก็ยังประมาทไม่ได้ เพียงแต่สถานการณ์ที่หูจื้อจวินรายงานมานั้นน่าแปลกใจไม่น้อย

เขาสนใจถึงขนาดที่ว่าต้องต่อสายหาหูจื้อจวินเมื่อวานซืน ก่อนหน้านี้เขามองว่าหูจื้อจวินเป็นเพียงพวกรักตัวกลัวตาย ทว่าตอนนี้รู้แล้วว่าเจ้าตัวไม่ได้แค่รักตัวกลัวตาย แต่ยังฉลาดพออีกด้วย

ไม่ว่าเดิมทีอีกฝ่ายจะยอมเป็นผู้ทรยศเพื่อรักษาชีวิตตัวเองหรือไม่ ถึงกับยอมบอกข้อมูลเรื่องค่ายฝึกลับในต่างประเทศของนิกายอสูรดำ และกลับไปนิกายอสูรดำในตอนนี้ แต่ก็ถือว่าเป็นการเดิมพันของเจ้าตัว

การเดิมพันที่มีโชคชะตาเป็นประกัน เดิมพันว่าจะทำให้เชื่อใจและได้รับการใช้งานในอนาคตหรือไม่

โจวอี้ชอบคนฉลาด เขาเองก็อยากจะเห็นว่าอีกฝ่ายจะทำอย่างไรต่อไป

ก๊อก ๆ…

เถิงเฉียนเหลียนเคาะประตูและเดินเข้ามา

“คุณโจวคะ คุณเซี่ยมาค่ะ”

“อืม” เขาตอบรับก่อนจะเอ่ยต่อ “คุณแม่บ้านเถิง ต่อไปถ้าเซี่ยหลู่มาหาที่นี่อีกไม่ต้องรายงานผมนะ ให้เธอขึ้นมาหาผมได้เลย”

“ค่ะ” เถิงเฉียนเหลียนดูแปลกใจ แต่ก็ยังรับคำและถอยออกมา

ไม่นานหลังจากนั้น เซี่ยหลู่ก็เดินเข้ามาในห้องทำงานพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า เธอนั่งลงบนตักเขาและโอบคอเขาทันที

รุกแรงและไม่สงวนท่าทีใด ๆ

เธอแทบจะโยนการรักนวลสงวนตัวทิ้งไปหมดแล้ว

“ไม่ว่านายจะต้องการสมุนไพรอะไร นายก็ได้มาทั้งหมดแล้ว” เธอจ้องตาเขาและเห็นท่าทีอึดอัดใจจึงยิ้มและถามว่า “นายจะให้รางวัลฉันยังไงล่ะ?”

รางวัลหรือ?

ยังเป็นเด็กอยู่หรือ?

โจวอี้โวยวายในใจ แต่เขาไม่ได้ผลักเธอออกและทำเมินท่าทีเชิญชวนของเธอ แต่กลับถามขึ้นว่า “แล้วได้อะไรมาบ้าง?”

“อันที่จริงก็ไม่เลวหรอกนะ ยานั่นมันหายากมาก ฉันใช้เส้นสายของฉันติดต่อตลาดยาสมุนไพรใหญ่ ๆ ทั้งสี่แห่งทั่วจีนถึงจะเจอ ตอนนี้กำลังอยู่ระหว่างขนส่งมาที่เซินเจิ้น คิดว่าน่าจะมาถึงคืนนี้” เซี่ยหลู่ยิ้ม

“ดีมาก เดี๋ยวผมจะทำอาหารอร่อย ๆ ให้เป็นรางวัลก็แล้วกัน”

“ให้แค่อาหารอร่อยเป็นรางวัลเองเหรอ?” เธอสะบัดหลังมือปัดผมไปด้านหลัง เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าและลำคอระหง ก่อนจะชี้แก้มตนเองพลางฉีกยิ้ม “ฉันคิดว่าหอมแก้มสักครั้งเป็นรางวัลก็น่าจะทำให้ฉันพอใจได้แล้ว”

“อายบ้างไหมเนี่ย?”

โจวอี้รู้สึกใจเต้นระรัวขึ้นมา

ทรงเสน่ห์!

ยั่วยวนกันเกินไปแล้ว

แม้เขาจะเคยเห็นคนสวยมามาก แต่ก็ยังใจเต้นกับปีศาจสาวคนนี้

เขาเอื้อมมือไปสอดใต้แขนเธอ เมื่อลุกขึ้นได้ก็อุ้มเธอขึ้นและวางลงข้างตัว ก่อนจะถามขณะปิดบังความเก้อเขินว่า “ว่าแต่สมุนไพรถูกส่งไปที่ไหนล่ะ? ผมต้องไปจัดการพวกมัน”

เซี่ยหลู่ยิ้ม

เป็นรอยยิ้มอันมีเสน่ห์และสดใสที่ทำให้ทุกสรรพสิ่งลุ่มหลงได้

เธอเพิ่งได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงของโจวอี้ รวมถึงแววตาหวั่นไหว และความเขินอายบนใบหน้าหล่อเหลา

เสน่ห์ของเธอได้ผลสักที

เขาใจเต้นไม่เป็นส่ำขนาดนี้

เซี่ยหลู่เสยผมกลับมาและจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย เธอยิ้มและบอกด้วยท่าทีจริงจัง “น่าจะส่งมาถึงที่นี่ภายในสิบนาทีนี้ ฉันขับรถมาเร็วก็เลยมาถึงก่อน”

“อืม”

โจวอี้พยักหน้าและหันไปมองด้านนอก

สมุนไพรล้ำค่าทั้งสี่กล่องมีมูลค่ามากกว่าเลขเก้าหลัก

โจวอี้ใช้เวลาตลอดทั้งบ่ายในการจัดการสมุนไพรเหล่านี้ ในขณะที่เซี่ยหลู่ไม่ได้กลับไป แต่อยู่ข้างเขาและคอยคุยด้วยเป็นระยะ

ในที่สุด สมุนไพรกล่องสุดท้ายก็ถูกส่งมาจากทางเหนือซึ่งห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร

ตกเย็น โจวอี้ก้าวเข้าไปในห้องที่เก็บเตาหลอมเอาไว้ เตาหลอมนี้ถูกส่งมาที่เซินเจิ้นเพื่อหลอมโอสถโดยเฉพาะ

สี่วันต่อมา

โจวอี้หลอมโอสถในห้องทุกวัน คนที่จะเข้ามาล้วนถูกจ้านหลิงอวิ๋นกันเอาไว้

สี่วันนี้เขาหลอมโอสถมาได้สี่รอบ

สมุนไพรล้ำค่าที่เหลืออยู่ใช้หลอมได้อีกสองครั้ง แม้แต่ปะการังโลหิตก็ใช้ไปแค่หนึ่งในสาม

วันที่ห้า ซึ่งเป็นวันที่เขาไม่ได้กินไม่ได้นอนมานานเพื่อหลอมโอสถ ยามนี้กลิ่นหอมของยาลอยฟุ้งไปทั่ว ในที่สุดเขาก็หลอมโอสถมาได้สองเม็ด

แกร็ก…

โจวอี้เปิดประตูออกมาจากห้อง

ใบหน้าเขาซีดเผือด ใต้ตาดำคล้ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้ายังมีกลิ่นเหงื่อ ดูเหนื่อยล้าและโทรมเป็นอย่างยิ่ง

เซี่ยหลู่ที่รออยู่ด้านนอกเห็นสภาพของเขาแล้วก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา เธอไม่ได้สนใจว่าจะสกัดโอสถหวนฟื้นออกมาสำเร็จหรือไม่ แต่โผไปพยุงเขาและถามด้วยความเป็นห่วง “ล้ามากใช่ไหม? รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนและนอนพักผ่อนนะ”

“อืม”

โจวอี้ฝืนยิ้มบาง ๆ

ห้าวันที่ผ่านมาเขาใช้พลังไปเกินขีดจำกัด ทว่าเขายังกัดฟันทนอยู่ได้ ถ้าไม่ได้อาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าคงได้ผล็อยหลับไปแล้ว

“เซี่ยหลู่ ทำไมคุณยังไม่กลับไปอีก เดี๋ยวผมก็จะกลับแล้ว เอาไว้เจอกันอีกทีตอนที่ผมมาคราวหน้านะ”

“คุณจะกลับจินหลิงเหรอ ไม่พักอีกหน่อยเหรอ?” เธอรีบถาม

“ผมจะไปต่างประเทศ”

“ฉันจะไปด้วย”

“คุณ…”

“ทำไม ไปไม่ได้เหรอ?” เธอท้วง

โจวอี้นิ่งเงียบแต่ก็พยักหน้ารับในท้ายที่สุด

เขาไม่อยากให้เธอรู้เรื่องเกาะซ่อนหมอก แต่อีกฝ่ายยืนกรานจะไปให้ได้ เขาก็คงปฏิเสธไม่ลง

นอกจากนี้เขายังเชื่อใจเธอ เพราะถึงอย่างไรเธอก็เคยเสี่ยงชีวิตช่วยเขาไว้ และเขาเชื่อว่าเธอจะไม่แพร่งพรายเรื่องเกาะซ่อนหมอก