จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 818 ชายปริศนา

บทที่ 818 ชายปริศนา

หลิวสุยเฟิงที่เสียหน้าต่อหน้าทุกคนถึงกับโกรธจัด ลูกพี่ลูกน้องของเขาอย่างถังหลินเฟิงซึ่งอยู่ข้างเขามาตลอดนั้น เวลานี้กลับไม่เข้าข้าง

หลังจากผ่านไปราว ๆ หนึ่งกิโลเมตร หลิวสุยเฟิงก็ดึงมือออกจากถังหลินเฟิง

“นายจะพาฉันไปไหน?”

“ตรงนี้คงไม่เป็นไร” ถังหลินเฟิงกล่าว

“นายหมายความว่ายังไง?” หลิวสุยเฟิงถามพลางขมวดคิ้ว

“อะไรคือสิ่งที่นับถือกันในโลกผู้ฝึกยุทธ์ของเรา?” ถังหลินเฟิงถามด้วยท่าทีจริงจัง

“แน่นอนว่ามันคือความแข็งแกร่ง” หลิวสุยเฟิงตอบ

“ใช่ ความแข็งแกร่งเป็นที่นับถือกันในโลกผู้ฝึกยุทธ์ เพราะงั้นอย่าไปยั่วโมโหโจวอี้ เพราะนายไม่สามารถทำให้เขาขุ่นเคืองได้” ถังหลินเฟิงพูดด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น

“นายหมายความว่ายังไง?” หลิวสุยเฟิงถามด้วยความโกรธ

“โจวอี้แข็งแกร่งมาก ถึงแม้ว่าเราจะแข็งแกร่งขึ้นหรือร่วมมือกันก็เถอะ แต่เราก็สู้เขาไม่ได้อยู่ดี เพราะงั้นอย่ายั่วโมโหเขาจะดีกว่า”

หลิวสุยเฟิงจ้องมองถังหลินเฟิงโดยที่แทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง

ลูกพี่ลูกน้องของเขากำลังพูดถึงอะไร?

ตัวเขาเองอยู่ในระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นกลาง ส่วนลูกพี่ลูกน้องของเขาก็อยู่ในระดับบรรพจารย์ยุทธ์เช่นกัน หากพวกเขาร่วมมือกันยังจะไม่สามารถสู้กับโจวอี้ได้อีกเหรอ? นี่มันเรื่องตลกอะไร?

“ไม่เชื่อเหรอ?”

“ฉันคิดว่านายกำลังปั่นหัวฉันอยู่นะ” หลิวสุยเฟิงหัวเราะเยาะ

“สุยเฟิง ความแข็งแกร่งของนายเทียบกับฉู่มู่เฟิงจากสำนักเต๋าตงจีไหม?” ถังหลินเฟิงถาม

“เราทั้งคู่อยู่ในระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นกลาง แต่ฉันต้องยอมรับว่าเรื่องการต่อสู้ เขาเก่งกว่าฉันนิดหน่อย แต่ก็แค่นิดหน่อยเท่านั้นแหละ” หลิวสุยเฟิงกล่าวด้วยสีหน้ามืดมน

“นายรู้ไหมว่าเมื่อไม่นานมานี้ ฉันร่วมมือกับฉู่มู่เฟิงเพื่อสู้กับโจวอี้ แต่พวกเราก็แพ้หมดท่า ถ้าเขาต้องการฆ่าเราในตอนนั้น ฉันว่าเขาคงจะฆ่าพวกเราได้ภายในหนึ่งหรือสองนาที” ถังหลินเฟิงพูดอย่างขมขื่น

“ว่าไงนะ?!”

หลิวสุยเฟิงตะลึงงัน

“สุยเฟิง ฉันไม่มีเหตุผลที่จะโกหกนาย สิ่งที่ฉันเพิ่งพูดไปน่ะเป็นความจริงแน่นอน ฉู่มู่เฟิงกับฉันแพ้โจวอี้” ถังหลินเฟิงพูดอย่างหมดหนทาง

“นาย…”

ริมฝีปากของหลิวสุยเฟิงขยับ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมลูกพี่ลูกน้องของเขาคนนี้ถึงดูอ่อนน้อมถ่อมตนต่อหน้าโจวอี้

ที่แท้ถังหลินเฟิงก็พ่ายแพ้ให้กับโจวอี้มาแล้ว

“เขาแข็งแกร่งขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ? ทำไมเขาไม่มีชื่ออยู่ในทำเนียบวีรบุรุษล่ะ?” หลิวสุยเฟิง ถามด้วยความงุนงง

“อืม… ฉันจะพูดยังไงดี เขาทำตัวไม่เด่น แต่…” ถังหลินเฟิงดูลังเล

“แต่อะไร? อย่าพึมพำ พูดมาตรง ๆ”

“เขาไม่เด่น แต่เขาประสบความสำเร็จอย่างไม่น่าเชื่อกับเรื่องผู้หญิง เท่าที่ฉันรู้มา สิบอันดับแรกของทำเนียบสาวงามหลายคนเป็นผู้หญิงของเขา และยังมีผู้หญิงสวย ๆ อีกหลายคนที่ไม่ได้อยู่ในทำเนียบสาวงามแต่ก็เป็นผู้หญิงของเขา แถมยังน่าดึงดูดพอ ๆ กัน ตัวอย่างเช่น ผู้หญิงที่เราเพิ่งพบวันนี้…” ถังหลินเฟิงพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น

สีหน้าของหลิวสุยเฟิงเปลี่ยนไปทันที ผู้ที่อยู่ในสิบอันดับแรกในทำเนียบสาวงามล้วนได้รับการยอมรับในระดับสากลว่ามีความงามอันน่าทึ่ง

แต่ผู้หญิงเหล่านั้นเป็นผู้หญิงของโจวอี้?

ล้อเล่นรึเปล่าเนี่ย?

เมื่อมองดูท่าทีของลูกพี่ลูกน้อง หลิวสุยเฟิงก็พบว่าอีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่น

“มีใครบ้างละเนี่ย?” ถังหลินเฟิงถาม

“มีคนหนึ่งจากเมืองเซินเจิ้น คนหนึ่งมาจากเมืองเยี่ยเฉิง และอีกคนหนึ่งจากตระกูลหนานกงในปักกิ่งที่ดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนกับเขา เท่าที่ฉันรู้ หัวหน้าตระกูลหนานกงได้รับการช่วยเหลือจากโจวอี้” ถังหลินเฟิงพูดด้วยความอิจฉา

“เซี่ยหลู่ ปีศาจจิ้งจอกจากเมืองเซินเจิ้น อู๋ซินเยว่ สตรีที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองเยี่ยเฉิง และหนานกงเหยา หญิงงามอันดับหนึ่งในปักกิ่งใช่ไหม?” ดวงตาของหลิวสุยเฟิงเบิกกว้างเท่าไข่ห่านยามเขาเอ่ยชื่อสตรีทั้งสาม น้ำเสียงของเขาสั่นเทาเล็กน้อย

“ใช่ ฉัน… แค่ก ฉู่มู่เฟิงกับฉันถูกเขาทำร้ายเพราะอู๋ซินเยว่และเซี่ยหลู่” ถังหลินเฟิงกล่าวเสียงแผ่ว

“…”

หลิวสุยเฟิงรู้สึกราวกับถูกคลื่นกระแทก

แข็งแกร่ง!

แข็งแกร่งมาก!

เขานึกไม่ถึงว่าจะมีคนสามารถเด็ดดอกไม้เหล่านั้นมาจากทำเนียบสาวงามได้ในเวลาเดียวกัน

ไม่ว่าจะเป็นอู๋ซินเยว่ เซี่ยหลู่ หรือหนานกงเหยา พวกเธอล้วนเป็นหญิงงามอย่างไม่อาจเอื้อม ไม่เพียงแต่มีความงามอันน่าทึ่งเท่านั้น แต่พวกเธอยังมีพลังยุทธ์ที่ยอดเยี่ยมอีกด้วย ตอนนี้พวกเธออาจทะลวงเข้าสู่ระดับบรรพจารย์ยุทธ์แล้วก็เป็นได้

โจวอี้มีสามารถแบบไหนกันที่เอาชนะใจพวกเธอได้?

ทันใดนั้น หลิวสุยเฟิงก็นึกถึงหลันเสวียนที่เขาเพิ่งพบหน้า ผู้หญิงคนนั้นไม่เพียงแค่งามจนแทบลืมหายใจ แต่ยังผ่านบันไดที่สี่ของภูเขาลูกที่สี่มาได้ บ่งบอกได้ว่าอย่างน้อยการฝึกฝนของเธอก็น่าจะอยู่ในระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นต้น

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเผยกลิ่นอายที่ดุร้ายตั้งแต่หัวจรดเท้า และผู้หญิงคนนี้ก็ยังกลายเป็นผู้หญิงของโจวอี้

โลกนี้ยังมีความยุติธรรมอยู่อีกเหรอ?

“นายไม่ค่อยสนใจข่าวบันเทิงเลยใช่ไหม?” จู่ ๆ ถังหลินเฟิงก็ถามขึ้น

“ฉันไม่สนใจ” หลิวสุยเฟิงส่ายหัว

“ถ้านายสังเกตสักนิดจะรู้ว่าถังหว่าน ซูเปอร์สตาร์ชื่อดังในวงการบันเทิงคนนั้นก็คือภรรยาของโจวอี้ และลูก ๆ ของพวกเขาก็อายุห้าหกขวบแล้วด้วย” ถังหลินเฟิงกล่าว

ถังหว่าน?

ชื่อนี้ฟังดูคุ้น ๆ นะ!

“ถังหว่านแสดงหนังเรื่องไหน?”

“ไม่ ๆ เธอเป็นนักร้อง” ถังหลินเฟิงกล่าว

นักร้อง?

ภาพของความงามที่เยือกเย็นปรากฏขึ้นในหัวของหลิวสุยเฟิงทันที

ตอนนี้เขาจำได้แล้ว

เพลงโปรดของเขาหลายเพลงนั้นเป็นผลงานการร้องของถังหว่าน!

แท้จริงแล้วผู้หญิงคนนั้นงดงามจนแทบหยุดหายใจ

ครั้นถังหลินเฟิงมองสีหน้าตกตะลึงของลูกพี่ลูกน้อง เขาก็ตบไหล่อีกฝ่ายแล้วพูดด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น “นายควรหยุดคิดถึงผู้หญิงของเขาซะ ถึงแม้จะไม่ได้รับการสนับสนุนจากสำนักโอสถ แต่ความแข็งแกร่งและเสน่ห์ของเขาควบคู่ไปกับความสามารถผู้หญิงของเขาก็คงสร้างกองกำลังสำคัญได้ เราไม่ควรทำให้เขาขุ่นเคือง”

“เสน่ห์?” หลิวสุยเฟิงพึมพำ

เขาคิดว่าลูกพี่ลูกน้องของเขากำลังพูดถึงความสามารถของโจวอี้ในการหว่านเสน่ห์ใส่ผู้หญิง

ทว่าคำพูดต่อไปของถังหลินเฟิงกลับทำให้เขารู้สึกระแวง

“นายเคยสงสัยไหมว่าทำไมจูเก่อฉิว ชายตัวเล็กจ้ำม่ำที่อยู่ในระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นต้นถึงยอมรับและเรียกโจวอี้ว่าพี่แบบไร้ยางอาย? โจวอี้มีดีอะไรที่จะทำให้เขาต้องเลียแข้งเลียขา?”

“นายเคยสงสัยไหมว่าทำไมอู๋ซานซิ่งและเสี่ยวไป๋จากตำหนักเทียนจีที่มักจะรักสงบและไม่เผชิญหน้ากับใคร แต่กลับยืนหยัดเพื่อโจวอี้ ถึงขนาดเต็มใจที่จะตัดความสัมพันธ์กับนายและสำนักสดับลมเพื่อเห็นแก่โจวอี้ ขอบอกไว้เลยว่าการกระทำของพวกเขาน่ะเป็นตัวแทนของตำหนักเทียนจีที่แสดงต่อโจวอี้”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลิวสุยเฟิงก็ถึงกับตัวสั่น

เขาไม่ได้สนใจผู้ฝึกยุทธ์อิสระอย่างจูเก่อฉิวมากนัก แม้ว่าอาจารย์ของจูเก่อฉิวจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งในระดับผสานเต๋าก็ตาม

ทว่าอู๋ซานซิ่งและเสี่ยวไป๋จากตำหนักเทียนจีนั้น ทำให้เขาระมัดระวังมากขึ้น

ทำไมพวกเขาถึงต้อง…

ณ เชิงเขาลูกที่ห้า

โจวอี้จ้องมองกลับไปที่บันไดสวรรค์ชั้นที่ห้าและถามขึ้นว่า “มีกี่คนที่เคยผ่านบันไดสวรรค์ชั้นที่ห้า?”

“สามคน” จูเก่อฉิวตอบ

“พวกเขาเป็นใคร?” โจวอี้ถามต่อ

“หลี่ชิงเฉิง เยว่ลิ่วจงเซียง จางไห่โม่”

“นอกจากสามคนนี้แล้ว มีใครอีกบ้างที่เคยอยู่บนบันไดสวรรค์ชั้นที่ห้า?”

“มีห้าคน อู๋ซินจากวัดจินชาน หนิงอู๋เหินจากนิกายเร้นลับ หวงจื้อหยวนจากคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง โม่หลี่โฉวจากนิกายอเวจีโลหิต และฉู่มู่เฟิงจากสำนักเต๋าตงจี” จูเก่อฉิวตอบ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ โจวยี่ก็พยักหน้าเล็กน้อย

นอกจากโม่หลี่โฉวจากนิกายอเวจีโลหิตแล้ว อีกสี่คนล้วนมีพรสวรรค์พิเศษที่ติดอันดับหนึ่งในสิบอันดับแรกของทำเนียบ

“ตอนนี้ทุกคนเป็นยังไงบ้าง พักหน่อยไหม? ใครจะผ่านบันไดสวรรค์ที่ห้าของภูเขาลูกที่ห้าก่อนกัน?” โจวอี้ถามด้วยรอยยิ้ม

“เราไม่คิดจะเดิมพันกันหน่อยเหรอ?” เสียงเย็นชาดังขึ้นจากฝูงชน

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็หันมามองผู้พูดพร้อมกัน

มันคือหลิวกวนเฟิง!

อัจฉริยะจากตระกูลหลิวทางตะวันออกเฉียงเหนือ