จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 828 หลี่ชิงเฉิงล้มเหลว

บทที่ 828 หลี่ชิงเฉิงล้มเหลว

ณ เชิงเขาลูกแรก บริเวณหน้าแผ่นศิลา

การทดสอบกำลังจะสิ้นสุดลง แต่การรวมตัวกันของผู้คนที่นี่กลับเพิ่มมากขึ้น แม้แต่อัจฉริยะผู้ฝึกยุทธ์ที่เคยล้มเหลวในการทดสอบมาก่อนและผู้อาวุโสของพวกเขาก็ยังไม่กลับไป

ผู้คนเกือบแปดร้อยคนทำให้บริเวณนี้ดูแน่นขนัด

“ไข่มุกเรืองแสงบนศิลาแผ่นที่เจ็ดสว่างแล้ว!” เสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นดังไปทั่วฝูงชนทันที ดึงดูดสายตาทุกคนไปยังศิลาแผ่นที่เจ็ด

พวกเขาเห็นประกายไข่มุกสว่างวาบขึ้น

“ต้องเป็นหลี่ชิงเฉิงแน่ เธอเป็นคนแรกที่ผ่านบันไดสวรรค์ลูกที่หกของภูเขาลูกที่หก เพราะงั้นบันไดสวรรค์ลูกที่เจ็ดของภูเขาลูกที่เจ็ดนี้ก็ต้องเป็นความสำเร็จของเธอเหมือนกัน”

“ความสำเร็จในอนาคตของหลี่ชิงเฉิง ฉันไม่กล้าจินตนาการเลยนะเนี่ย”

“เก่งเกินไปแล้ว อันดับหนึ่งของคนรุ่นใหม่ในโลกผู้ฝึกยุทธ์!”

“เก่งขนาดนี้ ตระกูลหลี่จะต้องเจริญรุ่งเรืองมากแน่”

“คู่ควรกับเทพธิดาในสายตาของทุกคนจริง ๆ เธอท้าทายสวรรค์ถึงขีดสุดอย่างแท้จริง”

“น่าอิจฉาจัง!”

“…”

เมื่อเสียงสรรเสริญและเสียงอุทานดังขึ้น ใบหน้าของใครบางคนก็ปรากฏออกมาจากแสงของไข่มุกที่ส่องแสงเป็นประกาย

ทุกคนแทบกลายเป็นหินทันที!

สีหน้าพวกเขาดูประหลาดใจและว่างเปล่า

มีเสียง ‘ม้า’ นับไม่ถ้วนวิ่งอยู่ในใจของพวกเขา

อะไรเนี่ย?

ทำไมไม่เป็นหลี่ชิงเฉิง?

โจวอี้เหรอ! จะเป็นไปได้อย่างไร?

ไข่มุกเรืองแสงบนแผ่นหินนี้มีปัญหาหรือไม่?

“ฮ่าฮ่าฮ่า สมกับเป็นพี่ใหญ่ของเรา พี่ใหญ่สุดยอดมาก บันไดสวรรค์ลูกที่เจ็ดของภูเขาลูกที่เจ็ด พี่ก็ผ่านมาง่าย ๆ ขนาดนั้นเลยเหรอ รอพี่ออกมาก่อนนะ ผมจะคุกเข่าให้ ฮ่าฮ่าฮ่า… ” จูเก่อฉิวระเบิดเสียงหัวเราะท่ามกลางฝูงชน ทำให้คนจำนวนมากเริ่มไม่พอใจ

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ฝูงชนก็เดือดดาลด้วยความโกลาหล

“ฉันนี่มันมีตาแต่ไม่มีแวว… น่าละอายดีแท้!”

“โธ่เอ๊ย ฉันจะยกย่องหลี่ชิงเฉิงเพื่ออะไรเนี่ย โจวอี้เป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยากจริง ๆ!”

“ไม่ใช่หลี่ชิงเฉิงสินะ ฉันนี่มันตาบอดไปเอง”

“หนุ่มรูปงามที่ไม่ได้มีชื่ออยู่ในทำเนียบรายชื่อวีรบุรุษ แต่เป็นคนแรกที่ไปถึงภูเขาลูกที่เจ็ด! สุดยอดมาก!”

“โจวอี้เหรอ? ไม่น่าเชื่อเลยว่าก่อนหน้านี้ฉันกล้าที่จะไปท้าทายเขา”

“ท้าทายสวรรค์ถึงเพียงนี้ การยอมรับว่าเป็นพี่ใหญ่ก็ดูเหมือนจะไม่เสียหน้าเลย!”

“อัศจรรย์จริง ๆ”

“…”

หลันเสวียนยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน เธอจ้องมองอย่างว่างเปล่าไปที่ไข่มุกเรืองแสงบนแผ่นหิน

โจวอี้?

เป็นไปได้ยังไง?

เขามีพลังมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

พวกผู้อาวุโสในระดับผสานเต๋าเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ว่าใครก็ตามที่สามารถผ่านบันไดสวรรค์ขั้นที่เจ็ดของภูเขาลูกที่เจ็ดได้จะเป็นบุคคลหมายเลขหนึ่งที่ใกล้เข้าสู่ระดับผสานเต๋ามากที่สุด!

โจวอี้ เขา…

ใช้ได้!

ของเขาดีจริง ๆ

ฉันนี่เลือกผู้ชายได้ดีจริง ๆ

จ้านหลิงอวิ๋นผู้เย็นชาอยู่เสมอถึงกับตะลึงงัน

เขามองไปไข่มุกที่ส่องแสงบนแผ่นหิน อยากจะบินขึ้นไปบนท้องฟ้าตอนนี้ ยืนอยู่สูงหลายสิบเมตรในอากาศ และประกาศให้คนที่อยู่เบื้องล่างรู้ว่าเขาคือท่านลุงของโจวอี้ โจวอี้เป็นอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้และโดดเด่นที่สุดในสำนักโอสถของเขา

การมีคนรุ่นเยาว์เก่งกาจเช่นนี้ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง!

“พี่หลิงอวิ๋น พี่มีแผนสำหรับการแต่งงานไหม?” เยว่หลี่เซินเหม่ยถามขึ้นมา

แต่งงาน?

แต่งงานอะไร?

“ฉันขอโทษ ตอนนี้ฉันยังไม่คิดเรื่องนี้” จ้านหลิงอวิ๋นส่ายหัว

“พี่หลิงอวิ๋น พี่ไม่เด็กแล้วนะ” เยว่หลี่เซินเหม่ยกล่าว

จ้านหลิงอวิ๋นไม่ชอบคำพูดดังกล่าว แต่ที่นี่คือคุนหลุนซึ่งเป็นดินแดนของตระกูลเยว่หลี่ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงตอบกลับด้วยการหัวเราะอย่างเย็นชา

เยว่หลี่เซินเหม่ยตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติหลังจากที่เธอพูดออกไป

อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอเห็นการท่าทีของจ้านหลิงอวิ๋นก็รู้สึกผิดหวังอย่างมาก จึงหันหลังกลับและหายเข้าไปในป่าที่ห่างไกล

จ้านหลิงอวิ๋นเฝ้าดูทิศทางที่เธอหายตัวไป ภาพบางอย่างที่สวยงามพลันปรากฏขึ้นมาในใจ

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว

เขาไม่เคยมีความรัก ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหน

เขาควรจะปักหลัก?

และคนเดียวที่ทำให้เขาใจสั่นได้ก็คือเธอ

เธอแต่งงานแล้วหรือยัง?

และถ้าไม่ใช่เธอ เขาจะยอมไหม?

ชั่วขณะหนึ่ง จิตใจของจ้านหลิงอวิ๋นตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย

ณ ยอดเขาลูกที่เจ็ด

โจวอี้นั่งขัดสมาธิฟื้นฟูพลังดวงดาวที่ถูกเผาผลาญขณะเฝ้าดูหลี่ชิงเฉิงบนบันไดสวรรค์

เขาพบว่าความเร็วของหลี่ชิงเฉิงช้าลงเรื่อย ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงสิบนาทีสุดท้าย เธอแทบไม่สามารถก้าวขึ้นมาสู่บันไดขั้นถัดไปได้

โจวอี้รู้สึกว่าเธออาจจะต้องใช้เวลาอีกอย่างน้อยเจ็ดถึงแปดชั่วโมงจึงจะไปถึงยอดเขาได้สำเร็จและผ่านการทดสอบบันไดสวรรค์ของภูเขาลูกที่เจ็ด

แต่เธอจะทำสำเร็จหรือไม่?

สองชั่วโมงต่อมา

โจวอี้เฝ้าดูขณะที่หลี่ชิงเฉิงถอยหลังอย่างรวดเร็ว จากนั้นภาพตรงหน้าก็ราวกับนกกระเรียนสีขาวโฉบลงไปตามขั้นบันได เธอร่วงลงไปจนสุดทางที่เชิงเขานอกบันไดสวรรค์โดยที่แทบจะไม่สามารถทรงตัวได้

เธอล้มเหลวหรือ?

โจวอี้รู้สึกถึงอารมณ์แปลก ๆ ที่พรั่งพรูอยู่ภายใน

แม้แต่หลี่ชิงเฉิงก็ล้มเหลว ดังนั้นคนเดียวที่ผ่านบันไดสวรรค์ที่เจ็ดของภูเขาที่เจ็ดก็คือตัวเขาเอง?

หมายความว่าเขากลายเป็นยอดฝีมือของคนรุ่นใหม่ไปแล้วหรือ?

แม้ว่าทำเนียบวีรบุรุษจะถูกจัดอันดับใหม่ แต่คราวนี้เขาก็น่าจะอยู่อันดับหนึ่งใช่ไหม?

ที่หนึ่ง?

น่าสนใจ

โจวอี้ยิ้ม แม้ว่าผิวของเขาจะค่อนข้างซีด แต่รอยยิ้มของเขาก็ดูเปล่งประกายเป็นพิเศษ

ทางด้านเยว่หลี่จงเซียงนั้นยังอยู่ที่เดิม เขาเอามือไพล่หลัง เฝ้าดูหลี่ชิงเฉิงร่วงลงมาจากด้านบน เธอดูค่อนข้างแย่ แต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีเยาะเย้ย

สายตาของเขาจับจ้องไปที่หลี่ชิงเฉิงเพียงสองสามวินาทีก่อนจะมองกลับขึ้นไปบนยอดเขา

เจ็ดร้อยก้าว

สำหรับสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังในระดับของเขา นี่ไม่ใช่ระยะทางที่สำคัญ ปกติแล้วเขาจะใช้เวลาเพียงไม่กี่ก้าวในการพุ่งผ่านมันไป

แต่ในขณะนี้ เขาอยู่ห่างจากโจวอี้เพียงเจ็ดร้อยก้าว ทว่าเขารู้สึกเหมือนถูกแยกออกไปด้วยระยะทางที่กว้างใหญ่ไกลเกินเอื้อม

“ฉันล้มเหลว”

หลี่ชิงเฉิงก้มหน้าลง แต่เธอไม่แสดงอาการผิดหวังใด ๆ

เธอทำดีที่สุดแล้ว

แค่มาไกลถึงเพียงนี้ในการทดสอบ เธอก็รู้สึกว่าได้แสดงผลงานที่น่าพอใจแล้ว

อย่างไรก็ตาม…สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจก็คือเธอไม่ได้รับคำตอบจากเยว่หลี่จงเซียง

หลี่ชิงเฉิงเงยหน้าขึ้นมองเยว่หลี่จงเซียงและพบว่าเขากำลังมองขึ้นไปบนยอดเขาโดยที่เอามือไพล่หลัง

มันอาจจะเป็น…

เมื่อเธอเห็นร่างสูง ๆ ของใครบางคนบนยอดเขา เธอก็ถึงกับเผยแววตาเหลือเชื่อ

โจวอี้?

เขาขึ้นไปถึงจุดสูงสุดแล้วจริงหรือ?

เป็นไปได้อย่างไร?

ความแข็งแกร่งของเขาเหนือกว่าของเธองั้นหรือ?

เมื่อเธอเห็นโจวอี้อยู่บนนั้น ความรู้สึกผิดหวังก็เริ่มก่อตัวขึ้นมาในใจ

เธอเคยภูมิใจเสมอ ครั้งหนึ่งเธอไม่สนใจทำเนียบวีรบุรุษในโลกผู้ฝึกยุทธ์ซึ่งวางเธอไว้ข้างหลังเยว่หลี่จงเซียง

แต่ตอนนี้ เมื่อเผชิญกับความจริงอันโหดร้าย เธอไม่สามารถที่จะภูมิใจได้อีกต่อไป

มีท้องฟ้าที่สูงกว่าและผู้คนที่แข็งแกร่งกว่าเสมอ

ในที่สุดเธอก็ไม่ได้เป็นสุดยอดของคนรุ่นใหม่!

ทันใดนั้น เธอและเยว่หลี่จงเซียงก็เห็นโจวอี้บนยอดเขาโบกมือให้พวกเขาแล้วหายตัวไป

“เขาหมายความว่ายังไง? เป็นไปได้ไหมว่าเขาต้องการที่จะ… ” ดวงตาของเยว่หลี่จงเซียงเบิกกว้างทันที

“ใช่ เขาต้องการท้าทายภูเขาลูกที่แปด” แววตาของหลี่ชิงเฉิงเป็นประกายขณะมองไปยังจุดที่โจวอี้หายตัวไป