จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 851 ปะทะกันโดยไม่ทันตั้งตัว

บทที่ 851 ปะทะกันโดยไม่ทันตั้งตัว

โจวอี้ไม่ได้ติดต่อคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง แต่ขึ้นเครื่องบินเดินทางไปหาเฉินซานในเมือง ตกดึกพวกเขาทั้งคู่ก็มาถึงเมืองกุ้ย

ด้านนอกท่าอากาศยาน

โจวอี้หยิบโทรศัพท์ต่อสายหาใครบางคน ไม่นานชายกำยำหนวดเฟิ้มคนหนึ่งก็มาปรากฏตัวต่อหน้าเขา

“รถล่ะ?”

“จอดอยู่ที่ลานจอดรถครับ! เป็นรถออฟโร้ดสำหรับขึ้นเขา น้ำมันเต็มถังอย่างที่สั่งมาเลย พอวิ่งได้สักห้าหกร้อยกิโลครับ” อีกฝ่ายบอก

“อืม” โจวอี้พยักหน้า

ไม่นานเขาก็เห็นรถออฟโร้ดสีดำคันหนึ่ง มันเป็นรถมือสองสภาพดีเกือบใหม่ โจวอี้ตรวจดูและโอนเงินให้อีกฝ่าย

“โอนเงินงวดสุดท้ายสี่แสนหยวนให้แล้วนะ ต่อไปนี้รถคันนี้เป็นของผม หวังว่าจะไม่หลอกกัน ไม่อย่างนั้นจะไม่ใช่แค่คุณ แต่บริษัทเช่ารถของคุณก็จะพังไปด้วย” โจวอี้เอ่ยเสียงเย็น

“ครับ ๆ ผมไม่กล้าหลอกคุณหรอก รถคันนี้พร้อมใช้แน่นอนครับ” ชายร่างกำยำบอกด้วยรอยยิ้ม

“ดีมาก!” โจวอี้พยักหน้าและขึ้นรถไปพร้อมกับเฉินซานก่อนจะขับออกไปทันที

เมืองกุ้ยอยู่ห่างจากเมืองเจียปี้เพียงสองชั่วโมง ระหว่างทาง โจวอี้ได้ติดต่อคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงและรู้พิกัดของสุสานมังกร

สองทุ่ม

รถออฟโร้ดจอดสนิทที่ตีนเขาใกล้เขตสุ่ยซิ่ว มณฑลเว่ย

พื้นดินที่นี่ค่อนข้างเรียบ รถหลายคันแวะจอดที่นี่ รวมถึงเฮลิคอปเตอร์หลายลำที่อยู่บนฟ้า พ้นทางแยกไปเป็นทางเดินขึ้นเขา มีทหารติดอาวุธประจำการอยู่หลายคน

“ในนั้นเกิดอะไรขึ้น?” โจวอี้ถามชายวัยกลางคนในเครื่องแบบทหาร

“ผมเองก็ไม่มั่นใจ” อีกฝ่ายตอบ “แสดงเอกสารระบุตัวตนหรือผู้ฝึกยุทธ์ของคุณด้วยครับ”

“นี่ครับ!” โจวอี้หยิบเอกสารที่ได้จากคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงออกมายื่นให้อีกฝ่ายดู

ทันใดนั้น ท่าทีเฉยชาก็หายไป อีกฝ่ายคำนับให้และเอ่ยอย่างนอบน้อม “มีกลุ่มจากคณะกรรมการเข้าไปในเขาสองกลุ่มแล้ว ผู้ฝึกยุทธ์หลายคนก็เข้าไปแล้วด้วยครับ ส่วนเกิดอะไรขึ้นข้างในนั้น เราเองก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ”

“ไม่เป็นไรครับ เข้าไปดูข้างในกันเถอะ” โจวอี้ยิ้ม

ทันใดนั้น!

เขากับเฉินซานก็มุ่งหน้าขึ้นเขาไปตามเส้นทางขรุขระบนเขา

ภูเขาแถบนี้กว้างขวางมาก พื้นที่กว่าร้อยละ 95 เป็นเทือกเขาลาดชัน ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘แปดขุนเขา หนึ่งสายน้ำ หนึ่งผืนดิน’

ส่วนที่โจวอี้และเฉินซานขึ้นไปนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่ภูเขา แต่เป็นเทือกเขาที่ทอดยาวสลับไปมา

หุบเขายิ่งลึกมากเท่าไหร่ คนก็ยิ่งน้อยลงเรื่อย ๆ

หลังจากเดินขึ้นเขามากว่าครึ่งชั่วโมง ทั้งสองก็รับรู้ได้ถึงพลังงานบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ห่างออกไปพันเมตรทางตะวันตกเฉียงใต้

“อาจารย์ลุงน้อย น่าจะมีคนสู้กันอยู่ อย่างน้อยน่าจะเจ็ดคน” เฉินซานพูดขึ้น

“อืม ผมเองก็รู้สึกเหมือนกัน เราไปแอบดูสถานการณ์เงียบ ๆ กันเถอะ” โจวอี้รวบรวมพลังวิญญาณแล้วพุ่งตัวไปทางตะวันตกเฉียงเหนือทันที

เขาและเฉินซานทำตัวเหมือนลิงภูเขา เมื่อมาถึงในระยะไม่กี่ร้อยเมตรก็ปีนขึ้นต้นไม้และยืนบนกิ่งไม้ของต้นไม้ที่สูงมากกว่าสิบเมตร ขณะมองไปยังทิศทางที่เกิดการต่อสู้กัน

ต้นไม้ใหญ่สามต้นถูกโค่นลง ในขณะที่ส่วนใหญ่ถูกฟันจนเหลือเท่าระดับเท่าเอว

ผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดแปดคนที่แบ่งเป็นสองฝ่ายกำลังต่อสู้กันชุลมุน บนพื้นมีศพมากกว่าสิบนอนจมกองเลือดอยู่

“อาจารย์ลุงน้อย พวกนั้นเป็นคนของนิกายอเวจีโลหิตกับนิกายเร้นลับ” เฉินซานกระซิบบอก

“แปลกจัง ทำไมพวกเขาถึงได้สู้กัน?” โจวอี้งุนงง

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นเงียบ ๆ ก่อนจะกระซิบบอกเมื่อมาอยู่บนต้นไม้ด้านหลังโจวอี้และเฉินซาน “อาณาเขตของนิกายอเวจีโลหิตอยู่ต่างประเทศ คนของนิกายเร้นลับส่วนใหญ่ก็อยู่ต่างประเทศด้วย พวกเขาบาดหมางกันมาก่อนหน้านี้แล้ว เจอหน้ากันก็สู้กันเป็นธรรมดา”

โจวอี้และเฉินซานถึงกับหน้าเปลี่ยนสี

พวกเขาหันไปมองและเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นชายแก่ในชุดสีดำ ทว่าใบหน้าและสายตาดูใจดีราวกับเทวดา

ชายแก่ชุดดำคนนี้แข็งแกร่งมาก อย่างน้อยต้องเป็นผู้แข็งแกร่งในระดับผสานเต๋า ไม่อย่างนั้นคงไม่มาอยู่ข้างหลังได้โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด

โจวอี้มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา เขาอยากถามว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่เพราะไม่รู้จะสื่อสารอย่างไรจึงได้แต่ยืนบนกิ่งไม้และประสานมือคำนับชายชรา

“แล้วอีกอย่างสุสานมังกรก็เปิดแล้วด้วย เลี่ยงการสู้กันไม่ได้หรอก ถ้าพวกเขาสู้กันที่นี่ก็จะมีคนเข้าไปถึงสุสานมังกรได้น้อยลง” ชายแก่พูดต่อ

โจวอี้และเฉินซานจึงเข้าใจ

พวกเขาหันไปมองการต่อสู้และพบว่าฝ่ายนิกายอเวจีโลหิตเสียเปรียบ ในขณะที่สมาชิกนิกายเร้นลับสามคนต่างเป็นผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์ ซึ่งมีการโจมตีที่รุนแรงกว่าฝ่ายตรงข้ามมาก เพียงไม่นานชายสองคนจากนิกายอเวจีโลหิตก็ถูกฆ่าตาย

“แยกกันหนี!”

สมาชิกนิกายอเวจีโลหิตอีกสองคนรู้ตัวว่าต้องหนี คนหนึ่งเหาะไปทางเทือกเขา ในขณะที่อีกคนวิ่งมาทางที่โจวอี้กับเฉินซานยืนอยู่

ทันใดนั้น เขาก็เห็นโจวอี้และเฉินซาน รวมถึงชายชราชุดดำบนต้นไม้อีกต้น

“ทุกคน! ถ้าช่วยฉันฆ่าพวกมัน ฉันจะตบรางวัลให้อย่างงามเลย!” ผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์จากนิกายอเวจีโลหิตตะโกนบอก

โจวอี้กับเฉินซานไม่ได้ลงมือ

สมาชิกนิกายเร้นลับสองคนที่ไล่ตามมาฆ่าอีกฝ่ายต่างเป็นผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์เหมือนกัน และหนึ่งในนั้นยังอยู่ขั้นปลายแล้วด้วย แม้แต่โจวอี้ยังไม่มั่นใจว่าจะสู้ได้หรือไม่

ยิ่งไปกว่านั้น บุคคลปริศนาอีกคนยังอยู่ในระดับผสานเต๋า

“เหอะ!”

ชายแก่ในชุดดำพลันเคลื่อนไหวทันที

ร่างเขากลายเป็นลำแสง ถุงมือสีดำมันเลื่อมข้างขวากระซวกแทงอกของผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์คนนั้น ขณะที่หมัดอีกข้างกระแทกเข้ากับศีรษะคู่ต่อสู้จนตายคาที่

ผู้แข็งแกร่งสองคนจากนิกายเร้นลับที่ไล่ตามมาชะงักไปทันที

พวกเขามองชายชราในชุดดำที่เพิ่งฆ่าคนจากนิกายอเวจีโลหิตด้วยความทึ่งระคนสับสนและระแวดระวัง

“พอดีฉันไม่ค่อยถูกชะตากับพวกอเวจีโลหิตเท่าไหร่น่ะ” ชายชราในชุดดำบอกพลางคลี่ยิ้ม

“ขอบคุณมากครับที่ช่วย ขอถามได้ไหมว่าคุณมาจากสำนักไหน?” สมาชิกระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นปลายของนิกายเร้นลับถามขณะประสานมือทักทาย

“อยากรู้จริงเหรอ?” อีกฝ่ายถามกลับ

“ครับ”

“ฉันชื่อบรามี่ เป็นผู้ฝึกยุทธ์ไร้สังกัดที่ร่อนเร่เอาตัวรอดในโลกนี้ไปวัน ๆ” ชายชราหัวเราะ

บรามี่เหรอ?

ทำไมถึงไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนกันนะ?

ผู้แข็งแกร่งจากนิกายเร้นลับทั้งสองคนสบตากันและส่ายหน้า

ฟิ้ว!

ชั่วขณะนั้น ชายชราพลันกลายร่างเป็นศรคมกริบโฉบไปปรากฏตรงหน้าสมาชิกนิกายเร้นลับ ปราณดำมืดพวยพุ่งออกมาโอบล้อมทั้งสองเอาไว้ทันที

“สังเวยเรือนจำอสุรภูมิสัมบูรณ์!” ชายแก่ชุดดำตะโกนพลางปล่อยพลังปราณแก่นแท้ เส้นสีดำราวกับหมึกพันรอบกายทั้งสองคน ฝ่ามือในถุงมือสีดำตัดผ่านลำคอพวกเขาไปขณะทั้งคู่อยู่ในสภาพทุรนทุราย

สองศีรษะกระเด็นหลุดออกไป

เมื่อเลือดเจอกับไอสีดำก็ไม่ต่างน้ำมันเจอกับไฟ มันลุกไหม้ในทันที ภายในไม่กี่อึดใจทั้งร่างก็ถูกเผาเป็นธุลี

สายตาของโจวอี้วูบไหวและรีบคว้าไหล่เฉินซานพลางรีบถอย ในขณะนั้นก็หยิบโอสถล้างพิษเม็ดหนึ่งยัดใส่ปากเฉินซาน ส่วนตัวเขาเองก็กินอีกเม็ด

“เหอะ ๆ ไอ้เด็กสำนักโอสถหัวไวดีนี่ แต่ว่าพิษวูดูของฉันจะรักษาง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ” ชายแก่ชุดดำหันมามองโจวอี้และเฉินซานด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาด