จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 853 แก้ไขวิกฤต

บทที่ 853 แก้ไขวิกฤต

โจวอี้ลอบสังเกตอย่างระมัดระวัง

เขาสังเกตได้ว่าเมื่ออีกฝ่ายรู้ว่าบราม่ายังมีชีวิต ก็คล้ายกับว่าท่าทีแข็งกร้าวนั้นจะอ่อนลงเล็กน้อย และมีร่องรอยของความคาดหวังในแววตา

“ผมอยากรู้ว่าคุณจะทำร้ายเธอหรือเปล่า?” โจวอี้ถามอย่างเคร่งขรึม

“ทำร้ายบ้าอะไรล่ะ! เธอเป็นศิษย์ของฉัน ฉันจะทำร้ายเธอทำไม!” อีกฝ่ายสบถ

“ผมควรเรียกคุณว่าอะไรดี ผู้อาวุโส?”โจวอี้ถาม

“ทำไมนายถามมากแบบนี้วะ! บอกฉันมาว่าเธออยู่ที่ไหน!” ชายแก่ชุดดำตอบกลับด้วยความโกรธ

“ผมต้องถามเธอก่อนว่าคุณไม่ได้ทำร้ายเธอ แล้วผมถึงจะบอกคุณได้ว่าเธออยู่ที่ไหน! ยังไงซะเธอก็อยู่ภายใต้คำสั่งของผมแล้ว” โจวอี้กล่าว

“นายไม่กลัวฉันจะฆ่านายตอนนี้เหรอ?” อีกฝ่ายถามอย่างเคร่งขรึม จิตสังหารของเขาแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

“ถึงคุณจะฆ่าผม ผมก็จะไม่เดิมพันด้วยชีวิตของผู้ใต้บังคับบัญชาของผมหรอก” โจวอี้ตอบพร้อมยกไม้เท้าหัวมังกรให้สูงขึ้น

ชายแก่ชุดดำยังคงจ้องมองโจวอี้

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งนาที จิตสังหารของเขาก็ค่อย ๆ จางหายไป และแทนที่ด้วยรอยยิ้มจางๆ

“ดี ดูเหมือนว่าศิษย์ที่ดื้อรั้นของฉันจะมีวิจารณญาณที่ดี ได้พบเจ้านายที่เหมาะสมแล้ว” บรามี่พูดเบา ๆ “ลองถามเธอดูสิ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ โจวอี้ก็กดต่อสายหาบราม่าทันที

“เจ้านาย คุณต้องการให้ฉันช่วยอะไร?” เสียงเศร้าหมองของบราม่าดังมาจากปลายสาย

“เธอรู้จักพ่อมดที่ชื่อบรามี่ไหม?”โจวอี้ถามเสียงเข้ม

“เขาเป็นอาจารย์ของฉันเอง เจ้านาย คุณรู้ได้ยังไง?” บราม่าถามด้วยความงงงวย

“ไม่จำเป็นต้องรู้ว่าฉันรู้ได้ยังไง แค่บอกมาว่าเขาเป็นมิตรหรือศัตรู? ถ้าเธอพบเขา เขาจะฆ่าเธอไหม?” โจวอี้ถาม

“ไม่ เขาไม่ทำ คนอื่นอาจจะฆ่าฉัน แต่เขาจะไม่ทำ” บราม่า ตอบ

“อืม!”

โจวอี้ตอบรับ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามอีกครั้ง “แล้วฉันล่ะ? ถ้าเขารู้เรื่องของเรา เขาจะฆ่าฉันไหม?”

“เจ้านาย ถึงแม้ว่าอาจารย์ของฉันจะคุ้มดีคุ้มร้ายและฆ่าคนโดยไม่ลังเล แต่เขาจะไม่ฆ่าคุณถ้าเขารู้ว่าคุณเป็นเจ้านายของฉัน เพราะ… เขาไม่ใช่แค่อาจารย์ของฉัน แต่เป็นพ่อของฉันด้วย” บราม่ากล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ โจวอี้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขามองไปที่ชายแก่ชุดดำอีกครั้งและพูดว่า “ผู้อาวุโสบรามี่ คุณอยากจะคุยกับบราม่าไหม?”

“แน่นอน!”

บรามี่คว้าโทรศัพท์ที่โจวอี้โยนมาให้

เวลานี้ชายแก่ผู้โหดเหี้ยมแสดงท่าทางตื่นเต้นและถามผ่านโทรศัพท์ว่า “บราม่า?”

“อาจารย์เหรอ?”

“ฉัน…”

เมื่อฟังเสียงที่คุ้นเคยจากโทรศัพท์ บรามี่ก็ตื่นเต้นยิ่งขึ้นและถามเสียงสั่นว่า “เธอยังไม่ตายเหรอ? เธอจะไม่ตายได้ยังไง? ไอ้สารเลวที่ทำร้ายเธอบอกฉันว่าเธอตายก่อนที่ฉันจะทันได้ฆ่าพวกมันทั้งหมด พวกมันแสดงของส่วนตัวของเธอให้ฉันดู”

“หนูไม่ได้ตาย หนูยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาโกหก หนูหนีจากพวกเขามาได้ แต่ถูกพันธมิตรแห่งแสงจับตัวไปขังหนูไว้ในแดนชำระขั้วโลกจนกระทั่งเมื่อครึ่งปีก่อน เจ้านายของหนู พาหนูออกมาค่ะ อาจารย์… เอ่อ คุณพ่อ สบายดีมั้ยคะ?” บราม่าสะอื้น

“พ่อสบายดี ดีมาก ลูกอยู่ที่ไหน? พ่ออยากเจอลูก” บรามี่หัวเราะทั้งน้ำตา

“พ่อคะ หนูอยู่บนเกาะ มันเป็นอาณาเขตของเจ้านาย ถ้าเขายินยอม เขาจะบอกพ่อเองว่ามันอยู่ที่ไหน” บราม่า กล่าว

บรามี่มองไปที่โจวอี้แล้วถามว่า “เธออยู่ที่ไหน? ฉันอยากเจอเธอ”

“ผมจะนัดเธอมาที่จีน”

“ดี!”

ร่างของบรามี่สั่นไหว ไม่นานเขาก็หายไปในจุดนั้น

“เฮ้ โทรศัพท์ผม!” โจวอี้ตะโกนขึ้น

เมื่อวิกฤตคลี่คลาย ชายหนุ่มก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าชายแก่ชุดดำผู้โหดเหี้ยมและคาดเดาใจได้ยากคนนี้จะเป็นพ่อของบราม่า เขาไม่ได้คาดหวังว่าวิกฤตครั้งใหญ่เช่นนี้จะได้รับการแก้ไขอย่างง่ายดาย

“เดี๋ยวคืนให้!”

เสียงของบรามี่ดังมาจากระยะไกล

โจวอี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

สิบนาทีต่อมา

บรามี่กลับมาหาโจวอี้และโยนโทรศัพท์ให้ ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มว่า “นายเก่งมาก ลูกสาวของฉันหยุดชมนายไม่ได้เลย นายคงค่อนข้างมีความสามารถสินะ”

“แล้วคุณจะไม่ฆ่าผมแล้วใช่ไหมผู้อาวุโส?” โจวอี้ถาม

“ตอนแรกฉันอยากจะฆ่านายเพราะคิดว่านายมีของดี แต่นายช่วยลูกสาวฉันไว้ และฉันไม่ใช่คนที่จะตอบแทนน้ำใจคนด้วยความอกตัญญู ดังนั้นฉันจะไม่ฆ่านาย” บรามี่พูดจบ จากนั้นก็กวักมือเรียกและพูดว่า “นายต้องให้โอสถชั้นยอดกับฉันใช่ไหมล่ะ เพราะท้ายที่สุดแล้ว ลูกสาวของฉันก็กำลังทำงานให้นาย”

โจวอี้สาปแช่งชายชราคนนี้ในใจว่าไร้ยางอาย แต่ด้วยวิกฤตชีวิตและความตายที่คลี่คลายลง และเมื่อพิจารณาถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับบราม่า เขาก็หยิบโอสถทลายขอบเขตออกมาและโยนให้บรามี่

“ดี นี่มันโอสถชั้นยอด”

บรามี่เก็บโอสถไป จากนั้นหยิบขวดหลากสีหลายขวดออกมาจากอกเสื้อแล้วโยนให้โจวอี้ “ยาพิษที่ลูกสาวของฉันสร้างน่ะไม่ได้ผลมากนัก ถ้านายจำเป็นต้องใช้มันในอนาคต ใช้ของฉันดีกว่า แม้แต่พวกระดับบรรพจารย์ยุทธ์ก็จะถูกวางยาอย่างเงียบ ๆ และยังสามารถฆ่าพวกเขาได้”

โจวอี้พูดไม่ออก เขาถือขวดสีสันสดใสเหล่านี้ไว้ด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ

คนชอบธรรมไม่ควรวางยาพิษผู้อื่น จริงไหม?

แต่!

การใช้มันเพื่อวางยาพิษคนจากนิกายเร้นลับ นิกายอสูรดำ และนิกายอเวจีโลหิตนั้นคงไม่มีปัญหา

ไม่มีสิ่งใดดีหรือชั่ว แต่อยู่ที่ตัวคนเท่านั้น

คนดีสามารถฆ่าคนเลวได้

โจวอี้ปรับอารมณ์ ก่อนจะถามขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “ผู้อาวุโส คุณมาที่นี่เพราะการเปิดสุสานมังกรใช่ไหม?”

“แน่นอน!” บรามี่กล่าว

“งั้นเราไปกันเลยไหมครับ? ในกรณีที่เราพบคนจากนิกายเร้นลับหรือนิกายอเวจีโลหิต ผมอาจจะช่วยคุณระหว่างทางได้!” โจวอี้หัวเราะ

“จริงเหรอ?” บรามี่เผยท่าทางแปลก ๆ ก่อนจะหัวเราะ “นายมีความแค้นกับนิกายเร้นลับและนิกายอเวจีโลหิตสินะ”

“ผู้อาวุโส คุณคิดมากเกินไป บราม่าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของผม ดังนั้นคุณจึงถือว่าเป็นหนึ่งในพวกเรา การช่วยคนของเราเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว” โจวอี้กล่าว

“’ช่วยคนอื่น’ ช่างดีอะไรอย่างนี้ จู่ ๆ ฉันก็ค่อนข้างชอบนายนะเจ้าหนู” บรามี่หัวเราะ แต่เมื่อเสียงหัวเราะจางหายไป เขาก็โบกมือแล้วพูดว่า “ถ้านายตามฉันมา นายจะถูกกองกำลังอื่น ๆ ดูถูก ดังนั้นต้องไปเอง! อย่าลืมให้ลูกสาวของฉันมาหาฉันด้วยหลังจากจัดการเรื่องที่นี่แล้ว ฉันอยากพบเธอ”

“ครับ!”

โจวอี้ทำความเคารพ จากนั้นหันกลับและวิ่งไปยังเทือกเขา

หลังจากเดินทางมาหลายกิโลเมตร เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาและกดหมายเลขของเฉินซาน

เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังล้างพิษอยู่ในถ้ำอย่างปลอดภัย เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และสั่งให้เฉินซานรอเขาอยู่ด้านนอกโดยที่ไม่ต้องเข้ามาอีก