จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 858 เอาชนะ

บทที่ 858 เอาชนะ

ความโกรธลุกลามราวกับไฟลามทุ่งหญ้า แผดเผาอย่างรุนแรงอยู่ภายในใจของลี่ไห่รุ่ย

เขาเป็นบุคคลที่ทรงพลังในระดับบรรพจารย์ยุทธ์ เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในโลกผู้ฝึกยุทธ์มาแล้วห้าหรือหกทศวรรษ มีศัตรูนับไม่ถ้วนตายไปด้วยน้ำมือของเขา

ทว่าโจวอี้ที่อายุยังน้อยกล้าที่จะท้าทายเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่อหน้าทุกคน ยามนี้เขาจึงปรารถนาที่จะฉีกโจวอี้ออกเป็นชิ้น ๆ

ตอนนี้เขายังไม่ลงมือโจมตีโจวอี้ เพราะการประกาศท้าทายโจวอี้ก่อนหน้านี้ทำให้เขาเสียหน้าไปแล้ว หากเขาเป็นคนแรกที่ลงมือ แม้ว่าเขาจะสามารถฆ่าโจวอี้ได้ แต่ชื่อเสียงของเขาในโลกผู้ฝึกยุทธ์ก็อาจจะถูกทำลายจนป่นปี้

“แกท้าทายฉันก่อน แต่ตอนนี้แกไม่กล้าที่จะลงมือเนี่ยนะ?” โจวอี้หัวเราะเยาะ

ชายหนุ่มเน้นคำว่า ‘แกท้าทายฉัน’ ออกมาเป็นพิเศษ

ลี่ไห่รุ่ยและทุกคนเข้าใจความหมายของโจวอี้

นอกจากนี้ การท้าทายคู่ต่อสู้ที่อายุน้อยกว่า ย่อมถูกมองว่ารังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า

จู่ ๆ ลี่ไห่รุ่ยก็รู้สึกเหมือนอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เห็นได้ชัดว่าลี่ไห่รุ่ยไม่เต็มใจที่จะเริ่มลงมือก่อน แม้ว่าเขาจะเกลียดโจวอี้เข้ากระดูกดำและต้องฆ่าอีกฝ่ายในขณะที่เขามีโอกาส

ดังนั้น เขาจึงมีทางเลือกเพียงทางเดียว นั่นคือต้องลงมือก่อน

แต่ชื่อเสียงของเขา…

ช่างเถอะ เขาได้รับการขนานนามว่าเป็นผู้ฝึกยุทธ์ชั่วร้าย และตอนนี้เขาก็เลิกที่จะสนใจชื่อเสียงหรือภาพลักษณ์

“ฆ่า!” ดาบของเขาชี้ขึ้นฟ้า

ลี่ไห่รุ่ยปล่อยกลิ่นอายกดดันที่น่าสะพรึงกลัวออกมา เขาขับปราณแก่นแท้ในร่างกายเข้าไปในดาบอย่างบ้าคลั่ง ปราณดาบพุ่งออกมาถึงหน้าโจวอี้ทันที

“ฮึ…”

โจวอี้เปิดใช้งานอักขระแห่งสวรรค์ โดยใช้อักขระ ‘เพิ่ม’ และ ‘กำจัด’ ในเวลาเดียวกัน เขาโคจรพลังแห่งดวงดาวภายในร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นร่างกายของเขาก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

จากไม้เท้าหัวมังกรกลายเป็นมังกรยักษ์ลวงตาพุ่งออกมาทันที

เขาใช้อักขระ ‘รวม’ และในชั่วพริบตา ปราณวิญญาณฟ้าดินและพลังดาราทั่วท้องฟ้าก็พุ่งเข้าหามังกรยักษ์ลวงตาราวกับกระแสน้ำ ทำให้มันควบแน่นเป็นตัวตนทางกายภาพขึ้นมาทันที

“กรร!…”

เสียงคำรามของมังกรยักษ์ดังขึ้นท่ามกลางรัศมีที่เปล่งประกายเจิดจ้า

ฟันและกรงเล็บของมันคล้ายกับกำลังเริงระบำ มันขยับกรงเล็บไปยังแสงดาบที่พุ่งเข้ามาในขณะที่บินไปมาอย่างคล่องแคล่ว

ทันใดนั้น กรงเล็บของมังกรก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ และแสงดาบก็สลายไปเช่นกัน

หนึ่งกรงเล็บแลกกับหนึ่งดาบ

ความเร็วของมังกรไม่ได้ลดลง มันพุ่งไปด้านหน้าลี่ไห่รุ่ยทันที

“หนองน้ำไร้สิ้นสุด”

โจวอี้ใช้อักขระ ‘ยากเข็ญ’ ทันที

ขณะนี้ลี่ไห่รุ่ยซึ่งกำลังเตรียมที่จะต้านทานการโจมตีของมังกร จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในอากาศรอบตัว

เขารู้สึกราวกับว่าได้ตกลงไปในโคลน และแม้ว่าเขาจะใช้กำลังทั้งหมด แต่ความรู้สึกที่ถูกกดทับก็ยังทำให้เขารู้สึกอึดอัดมาก

และการโจมตีที่ทรงพลังที่สุดของเขาสามารถใช้ได้เพียงเจ็ดสิบถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้นในเวลานี้

อย่างไรก็ตาม… เขารู้สึกว่าการทำลายมังกรตัวนี้ก็ไม่ได้ยากเกินความสามารถ

ทันใดนั้น ร่างของโจวอี้ที่อยู่กลางอากาศก็เริ่มพุ่งเข้าหาลี่ไห่รุ่ย และปรากฏกายอยู่เหนือหัวของลี่ไห่รุ่ยทันที

เข็มเงินสามเล่มเรียงกันเป็นแถว ก่อนจะถูกยิงออกไปที่หัวของลี่ไห่รุ่ย

ไม้เท้าหัวมังกรของโจวอี้กลายเป็นเงาของไม้เท้าที่ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ บดบังท้องฟ้า จากนั้นก็ระดมยิงใส่ลี่ไห่รุ่ยโดยไม่ยั้ง

“เวรเอ๊ย!”

ลี่ไห่รุ่ยคำรามด้วยความโกรธ เขาเหวี่ยงดาบเพื่อแยกร่างของมังกร กริชที่คมกริบถูกดึงออกมาทันทีเพื่อปัดป้องเข็มเงินสามเล่มที่พุ่งเข้ามา

ร่างของเขากำลังถอยหลังอย่างรวดเร็วไปทางด้านหลัง โดยหวังว่าจะหลีกเลี่ยงเงาของไม้เท้าที่กำลังโจมตีเข้ามา

ทว่าน่าเสียดาย!

เขาประเมินความเร็วในการโจมตีของโจวอี้ผิดไป

แม้ว่าจะหลบเลี่ยงเงาของไม้เท้าเหล่านั้นได้ แต่สุดท้ายความเร็วของเขาก็ยังไม่เพียงพอ เสื้อคลุมคุ้มกันระดับกลางของเขาถูกโจวอี้ทำลาย หน้าอกของเขาถูกกระแทกหลายสิบครั้งในเวลาเพียงไม่นาน

จนกระทั่งซี่โครงของเขาแตกหัก!

กระดูกซี่โครงเจาะทะลุปอด!

และในขณะนี้ เข็มเงินอีกเล่มได้พุ่งมาจากโจวอี้อีกครั้ง มันแทงเข้าที่หน้าผากของลี่ไห่รุ่ยที่กำลังป้องกันเงาของไม้เท้าอย่างสิ้นหวัง

ทะเลวิญญาณของเขาถูกทำลาย

พลังจิตของเขารั่วไหลออกมาทันที

ความรู้สึกเหลือเชื่อปรากฏขึ้นผ่านแววตาของลี่ไห่รุ่ย เขายกมือขึ้นกุมหน้าผาก แต่ก็ไม่เป็นผล ในขณะที่โจวอี้ซึ่งถือไม้เท้าหัวมังกรยังคงโจมตีเข้ามาอย่างรุนแรงราวกับพายุ

คนอื่น ๆ ที่เหลือประมาณสี่สิบถึงห้าสิบคนจากกลุ่มต่าง ๆ ของโลกผู้ฝึกยุทธ์จ้องมองฉากต่อสู้ตรงหน้าด้วยสีหน้าตกตะลึง

พวกเขาเห็นว่าความเร็วและความแข็งแกร่งของโจวอี้เหนือกว่าลี่ไห่รุ่ย และการโจมตีของโจวอี้ ยังทำให้ลี่ไห่รุ่ยไร้ความสามารถที่จะสู้กลับ

“ฉันรู้สึกเหมือนกำลังฝันไปเลย เด็กแซ่โจวคนนั้นอายุเท่าไหร่กัน ไม่น่าจะเกินยี่สิบห้าปีด้วยซ้ำ แต่สามารถเอาชนะลี่ไห่รุ่ยที่อายุเกินร้อยปีได้โดยไม่มีโอกาสสู้กลับ เป็นไปได้ยังไง”

“บ้าไปแล้ว! แม้ว่าโจวอี้จะได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในกลุ่มคนรุ่นเยาว์ แต่เขาก็อายุน้อยเกินไป จะเอาชนะลี่ไห่รุ่ยที่อยู่ในระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นสูง ๆ แบบนั้นได้ยังไง?”

“ลี่ไห่รุ่ยกำลังทำอะไรอยู่? เขาจงใจจะยอมง่าย ๆ เหรอ?”

“ฉันคิดว่าลี่ไห่รุ่ยน่าจะกำลังอ่อนข้อให้ แต่ว่า… ความเร็วและพละกำลังของเขาจะแย่กว่าโจวอี้ขนาดนั้นได้ยังไงกันนะ?”

“ไม้เท้าหัวมังกร สัญลักษณ์ของสำนักโอสถอยู่ในมือของโจวอี้ จริง ๆ แล้วเขาเป็นผู้สืบทอดของสำนักโอสถ!”

“พลังโจมตีของโจวอี้เพิ่มขึ้นอย่างน้อยสามสิบเปอร์เซ็นต์เพราะอาวุธศักดิ์สิทธิ์อย่างไม้เท้าหัวมังกร”

“ถึงจะมีปราณวิญญาณฟ้าดินมาช่วย แต่จะเร็วขนาดนั้นได้ยังไง? แข็งแกร่งเกินไปแล้ว”

“สุดยอด!”

“…”

จ้านเฟิงและเกาหานมองหน้ากัน พวกเขาไม่คิดว่าความแข็งแกร่งของโจวอี้จะน่ากลัวมากมายปานนี้ คู่ต่อสู้คือผู้ฝึกยุทธ์อายุร้อยปีที่อยู่จุดสูงสุดของระดับบรรพจารย์ยุทธ์เชียวนะ! พวกเขารู้สึกว่ามันเหลือเชื่อ แต่ความจริงตรงหน้าก็ถือว่าเป็นเครื่องพิสูจน์ที่ดีที่สุด

พวกเขาทั้งคู่รู้สึกหมดหนทาง เพราะพวกเขาได้รับคำสั่งให้มาปกป้องโจวอี้ แต่เมื่อพวกเขาเปรียบเทียบความแข็งแกร่งของตัวเองกับของโจวอี้ก็พบว่าแม้พวกเขาจะต่อสู้กับโจวอี้อย่างเต็มกำลัง ทว่าพวกเขาก็คงไม่มีโอกาสชนะ

รุนแรงเกินไป! น่าเกรงขามเกินไป!

ผู้ใช้ดาบทั้งสี่คนจากตำหนักเทียนจีเก่าจ้องมองฉากตรงหน้าอยู่เช่นกัน

พวกเขาได้รับคำสั่งให้มาปกป้องโจวอี้

แต่นี่มันอะไรกัน?

โจวอี้แข็งแกร่งขนาดนี้ ยังต้องการการปกป้องจากพวกเขาอีกเหรอ?

พวกเขาทั้งสี่คิดว่า หากพวกเขาร่วมมือกันก็อาจจะสามารถสู้กับโจวอี้ได้ ทว่าหากพวกเขาต่อสู้เพียงลำพัง คงจะไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของโจวอี้ได้เลย

โจวอี้ไม่รู้ว่าคนอื่น ๆ กำลังคิดอะไรอยู่ และไม่ได้ยินการสนทนาของพวกเขาเหล่านั้น

พลังจิตของเขามีความเข้มข้นสูง แม้จะรู้ว่าสุดท้ายลี่ไห่รุ่ยต้องพบกับชะตากรรมอย่างไร แต่เขาก็ไม่คิดจะประมาทแม้แต่น้อย ยังคงมุ่งโจมตีต่อไป

ฆ่า!

ฆ่า!

ฆ่า!

เขาต้องการใช้ประโยชน์จากทะเลวิญญาณที่แตกสลายของลี่ไห่รุ่ย เพื่อทำให้อีกฝ่ายได้พบกับความเจ็บปวดอย่างใหญ่หลวงก่อนที่จะสิ้นใจไป

ใช่!

ลี่ไห่รุ่ยเจ็บปวดอย่างมาก

แต่ความเจ็บปวดทางร่างกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความหวาดกลัวในจิตใจ

เขาไม่เคยคิดว่าโจวอี้จะแข็งแกร่งมากเช่นนี้ แข็งแกร่งมากจนเขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะหลบหนี

เขาจำไม้เท้าหัวมังกรได้ แต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนตกลงไปในโคลน มันทำให้เขาใช้พละกำลังได้เพียงเจ็ดสิบถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น

สิ้นหวังจนแทบคลั่ง!

ร่างกายของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส

เขาตัดสินใจควักเอาบอลโลหะสีดำออกจากอกเสื้อทันที ปราณแก่นแท้ของเขาฉีดเข้าไปในนั้น

“ฉันอยู่มาหลายร้อยปี ต่อให้ตายวันนี้ก็คุ้มแล้ว แต่แกน่ะยังเด็ก สุดท้ายก็ต้องถูกฝังอยู่กับฉัน! ฮ่า ๆๆ…”