จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 860 สู้กับสัตว์ประหลาด

บทที่ 860 สู้กับสัตว์ประหลาด

เขาหินดำเป็นเหมือนเขตแดนของสุสานมังกร

สายลมพัดโชยเรียบเรื่อย ในขณะที่โครงกระดูกกระจัดกระจายอยู่ด้านหลัง

มีทั้งโครงกระดูกของมนุษย์ สัตว์ประหลาด และสิ่งมีชีวิตแปลก ๆ มากมาย ทว่ากลับไม่มีโครงกระดูกของมังกรโบราณ

พื้นดินราบเรียบถูกแทนที่ด้วยขุนเขาและผืนป่า

ต้นไม้แน่นขนัดจนไม่อาจแยกจากกันได้ มีตั้งแต่สูงสิบเมตรไปจนถึงร้อยเมตร รวมถึงดอกไม้และพืชพรรณนานาชนิดที่ยากจะพบเห็นในโลกภายนอก

ขุนเขาตั้งตระหง่าน ยิ่งเดินทางลึกเข้าไปก็ยิ่งสูงชัน

ภูเขาที่นี่ลาดชันมาก หากคนทั่วไปมาที่นี่คงไม่สามารถเดินหน้าต่อไปได้ตามปกติ

พวกเขาทั้งเจ็ดก้าวไปข้างหน้าและได้พบกับซากศพมนุษย์เป็นระยะ ดูท่าแล้วคงเพิ่งตายได้ไม่นาน

“น่าตื่นตาตื่นใจจัง!”

โจวอี้กับพรรคพวกหยุดอยู่บนยอดเขาสูงหลายร้อยเมตร

ห่างออกไปเป็นภูเขาที่สูงกว่าและอยู่เรียงรายซ้อนกันไป โดยยอดเขาที่สูงที่สุดถือได้ว่าเสียดฟ้า

แสงดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าสาดส่องยอดเขา น้ำตกไหลลงไปเบื้องล่างหลายร้อยเมตร

ทิวทัศน์งดงามนี้ถือได้ว่าเกินบรรยายสำหรับพวกเขา

“โจวอี้ ฉันมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี” จ้านเฟิงนิ่วหน้าบอก

“อะไรเหรอครับ?”

“อย่างที่ฉันเคยบอก ที่นี่สงบเกินไป ไม่มีสิ่งมีชีวิตสักตัว มันเงียบสงัด ดูไม่สมกับเป็นเขตแดนลับเลย” จ้านเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจและเอ่ยต่อ “แล้วจากที่มีการบันทึกเอาไว้ก็มีเหตุรุนแรงเกิดขึ้นในสุสานมังกรค่อนข้างเยอะ แต่ว่าเราดันมาถึงที่นี่กันได้โดยที่ไม่เจอกับอันตรายเลย นอกจากการสู้กันของพวกผู้ฝึกยุทธ์”

จริงด้วย!

พวกเขายังไม่พบเจออันตรายสักครั้ง

ที่นี่ชักจะไม่ปลอดภัยขึ้นมาเสียแล้ว

โจวอี้รู้สึกตงิดใจเช่นกัน ทว่าในโลกที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้ เขาไม่สามารถคาดเดาอะไรได้ ทำได้เพียงเดินทางไปเรื่อย ๆ ราวกับแมลงวันหัวกุด เดินหน้าลึกเข้าไปเรื่อย ๆ เพื่อค้นหาเบาะแสของความผิดปกตินี้

“ท่าอาจ้าน สุสานมังกรจะเปิดนานเท่าไหร่ครับ?” โจวอี้ถาม

“จากที่เคยมีการบันทึกเอาไว้ก็น่าจะ 81 วัน”

81 วันหรือ?

โจวอี้ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดว่า “ผมว่าที่บันทึกไว้อาจจะไม่ถูกก็ได้ รีบสำรวจที่นี่คร่าว ๆ แล้วออกไปกันเถอะครับ”

“ไม่สำรวจด้านในเหรอ?” จ้านเฟิงถาม

“งั้นถ้าเข้าไปอีกไม่กี่ร้อยเมตรแล้วยังเป็นเหมือนเดิมอีกก็กลับกันเถอะครับ”

“อืม!”

ทุกคนพยักหน้ารับ

พวกเขามาที่นี่เพื่อหาสมบัติ แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือหน้าที่ในการปกป้องโจวอี้

ไม่กี่นาทีต่อมา พวกเขาก็รีบเดินลงเขา เมื่อใกล้ถึงเชิงเขาในระยะสิบเมตรก็สัมผัสได้ถึงปราการอากาศที่ขวางกั้นเอาไว้

ทันใดนั้น ทุกคนต่างเบิกตากว้างและมองภาพตรงหน้าด้วยท่าทีเหลือเชื่อ

“เตรียมสู้!”

ดาบดาราหนึ่งตะโกนบอก

ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง!

ดาบยาวถูกชักออกจากฝักและยกปลายดาบคมขึ้น

พวกเขาเห็นผู้ฝึกยุทธ์นับร้อยคนจากโลกผู้ฝึกยุทธ์ รวมไปถึงสัตว์ประหลาดนับไม่ถ้วน

ใช่แล้ว!

มันคล้ายกับสัตว์ประหลาดในหนังไซไฟชื่อดัง ตัวเล็กสุดสูงเท่าคนสองคน ในขณะที่ลิงตัวใหญ่ที่สุดสูงมากกว่าสี่สิบเมตร

ผู้ฝึกยุทธ์นับร้อยคนจากโลกผู้ฝึกยุทธ์กำลังต่อสู้กับพวกมันอย่างดุเดือด ฝูงนกจำนวนมากบินวนไปมาบนฟ้า หลายตัวโฉบลงมาโจมตีมนุษย์ที่เข้ามาในบริเวณนี้

หากเป็นคนใจเสาะ คงได้กลัวจนหนีไปแล้ว

“มีคนมาเพิ่มแล้ว รออะไรอยู่ล่ะ ฆ่ามันสิ!” เสียงชายชราดังมาจากระยะไกล สภาพอีกฝ่ายดูสะบักสะบอม เสื้อผ้าขาดวิ่นชุ่มเลือด

ทุกครั้งที่เจ้าตัวยกดาบ ปราณดาบสี่ห้าเมตรก็พลันสาดส่องพุ่งตรงไปกำจัดสัตว์ประหลาดที่อยู่รอบตัว

โจวอี้เห็นปราณที่ส่งออกมาก็ทราบว่าฝ่ายนั้นเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ และสัตว์ประหลาดหลายตัวที่ถูกเล่นงานก็แข็งแกร่งเท่าระดับปรมาจารย์

“ลุยเลย!”

โจวอี้ตะโกนบอกและรีบพุ่งเข้าไปบริเวณใกล้ ๆ ชายชรา เขาสะบัดไม้เท้าหัวมังกรฆ่าสัตว์ประหลาดแต่ละตัวทันที

จ้านเฟิง เกาหาน รวมถึงผู้ใช้ดาบดาราทั้งสี่ต่างบุกจู่โจมสัตว์ประหลาดแถว ๆ นั้นเช่นกัน ดาบของพวกเขาส่องประกาย ภายในไม่กี่นาที สัตว์ประหลาดทุกตัวในรัศมีราวหนึ่งกิโลเมตรก็ถูกฆ่าตายจนหมด

“ผู้อาวุโส เกิดอะไรขึ้นที่นี่ครับ?” โจวอี้ถามชายชรา

“ที่นี่ถูกทิ้งร้าง สิ่งมีชีวิตที่เติบโตในสุสานมังกรมารวมตัวกันที่นี่ เราบังเอิญบุกเข้ามาและถูกสัตว์ประหลาดพวกนี้ทำร้าย” อีกฝ่ายเช็ดเลือดบนหน้าและยิ้มให้ “นายโชคดีที่มาถึงช้า คนที่มาถึงก่อนหน้านี้ตายไปเยอะเลยล่ะ”

“มีสัตว์ประหลาดเยอะขนาดนี้แล้วทำไมไม่ถอยครับ?” โจวอี้ถามด้วยความงุนงง

“ถอยเหรอ ได้ลองถอยหรือยังล่ะ?” ชายชราบอกทั้งน้ำตาระคนเสียงหัวเราะ

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ถอยไม่ได้หรอกหรือ?

โจวอี้มาปรากฏตัวหน้ากำแพงอากาศที่เดินผ่านมาก่อนหน้านี้ก่อนจะยื่นมือผลัก

ผลักไม่ออก!

เขาขมวดคิ้วและออกแรงมากขึ้น

หมัดของเขาถูกสกัดกั้น มวลอากาศคล้ายคลื่นน้ำโผล่ขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว มันแผ่ไปทั่วบริเวณที่ถูกหมัดโจมตีทุกสารทิศ

โจวอี้นิ่วหน้าทันที

อยากจะออกไปหรือ?

มีทางเดียว… นั่นคือเอาชนะให้ได้!

โจวอี้หันไปมองสัตว์ประหลาดที่กระจัดกระจายอยู่บนเขา รวม ๆ แล้วมากกว่าหมื่นตัว ขณะที่ฝูงนกซึ่งยังบินอยู่บนฟ้ามีอย่างน้อยหลายพันตัว

เขาพลันนึกถึงตอนที่ขึ้นสู่บันไดสวรรค์ที่คุนหลุนขึ้นมา

หรือว่าสัตว์ประหลาดมหาศาลและนกพวกนี้จะเป็นเพียงภาพลวงตา?

ตอนนั้นเขาฆ่าพวกมันอย่างไร้ความปรานี

“โจวอี้ นายต้องทำความคุ้นเคยกับมัน” จ้านเฟิงบอก

“ทำความคุ้นเคยอะไรครับ?”

“กับการฆ่าสัตว์ประหลาดพวกนี้ไง ในโลกตงเทียน เราเรียกพวกมันว่าสัตว์ประหลาดต่างโลก”

“พวกมันเหมือนกันเหรอครับ?” โจวอี้ถามด้วยความสงสัย

“ก็เกือบเหมือน แค่มีสายพันธุ์กับจำนวนที่มากกว่า แล้วก็ยังมีพวกที่ก่อเรื่องอยู่เรื่อยด้วย” จ้านเฟิงอธิบาย

โจวอี้ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ เขาเห็นจำนวนสัตว์ประหลาดที่มากขึ้น… ไม่สิ ต้องเป็นสัตว์ประหลาดต่างโลก พวกมันพุ่งมาหาเขา เขาจึงเอ่ยพลางกัดฟันกรอด “งั้นก็มาทำความคุ้นเคยและฆ่ามันกันเถอะ”

“ลุย!”

พวกเขากระจายตัวอยู่ห่างกันมากกว่าสิบเมตร และจัดการสัตว์ประหลาดต่างโลกที่กรูกันเข้ามา

โจวอี้แข็งแกร่งมาก ทว่าความเร็วในการฆ่าพวกมันของเขานั้นยังเทียบกับจ้านเฟิงและเกาหานไม่ได้

ความแข็งแกร่งของผู้อาวุโสทั้งสองไม่ได้สูงมากนัก แต่สามารถฆ่าสัตว์ประหลาดที่กำลังเผชิญหน้าได้อย่างอยู่หมัด

“โจวอี้ สัตว์ประหลาดต่างโลกพวกนี้มีเยอะเกินไป พยายามควบคุมพลังการจู่โจมและฆ่าพวกมันโดยประหยัดแรงให้มากที่สุด ไม่อย่างนั้นถ้าการต่อสู้ยืดเยื้อ เราจะล้าและเสียพลังการจู่โจม สุดท้ายเดี๋ยวจะหมดแรงเอาได้” จ้านเฟิงบอกเสียงเข้ม

“เข้าใจแล้วครับ!”

โจวอี้ใช้ไม้เท้าหัวมังกรฟาดหัวสัตว์ประหลาดต่างโลก ก่อนจะเหวี่ยงไล่อีกสองตัวออกไป จากนั้นจึงควบคุมพลังการจู่โจม ต่อสู้ และหาช่องทางเอาตัวรอดโดยใช้กำลังให้น้อยที่สุด