จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 868 กลุ่มพันธมิตรสวรรค์ถูกไล่ลา

เวาลานี้ผู้อาวุโสเฮยเฉอกำลังโกรธจัด แม้ว่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์หลายสิบคนของพันธมิตรสวรรค์จะรวมตัวกันและร่วมกันสังหารสัตว์ร้ายไปจำนวนมาก แต่พวกเขาก็สูญเสียคนไปถึงแปดคน

สิ่งที่ทำให้เขาโกรธจนหายใจไม่ออกที่สุดคือ พวกเขาปะทะกับคนของตระกูลลั่ว เป็นผลให้สมาชิกรุ่นเยาว์ของตระกูลลั่วโจมตีพวกเขาราวกับผีบ้า และทำให้พวกเขาเสียสมาชิกไปอีกหกคนภายในระยะเวลาสั้น ๆ เพียงห้าถึงหกวัน

“เฮยเฉอ เราต้องหาที่ปลอดภัยและวางกับดัก ไม่อย่างนั้นหากพวกมันยังคงฆ่าเราต่อไป ความสูญเสียของเราจะเพิ่มมากไปกว่านี้” ต้วนลี่หรงกล่าวด้วยสีหน้าย่ำแย่

“จะวางกับดักยังไงล่ะ? หญิงบ้านั่นเจ้าเล่ห์อย่างกับจิ้งจอก พอคนของเราจับได้เท่านั้นแหละ เธอก็โจมตีทันที และฉันก็ไม่รู้ว่าเธอใช้วิธีไหน ความพยายามหลายครั้งของเราที่จะจัดการให้แต่ละคนลงมือคนเดียวและพยายามล่อเธอออกมา ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเดาทุกอย่างได้แล้ว” ผู้อาวุโสเฮยเฉอกล่าวด้วยความโกรธ

“ฉันสงสัยว่าเธอมีสมบัติบางอย่างอยู่กับตัว” ต้วนลี่หรงกล่าว

“หมายถึง… สมบัติปกปิด หรือไม่ก็สมบัติการรับรู้น่ะเหรอ?” ผู้อาวุโสเฮยเฉอถามด้วยความประหลาดใจ

“ถูกต้อง ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่สามารถตรวจจับกับดักของเราได้ทุกครั้ง นับประสาอะไรกับการหลบเลี่ยงพวกเราไปได้ทุกครั้ง”

“ถ้าเธอมีสมบัติแบบนั้นจริง ๆ พวกเราจะลำบากมากกว่านี้” ผู้อาวุโสชุดแดงอีกคนกล่าว

“ใช้ค่ายกลสิ” เฮยเฉอเสนอแนะ

“ใครรู้วิธีจัดตั้งค่ายกลบ้าง?” ต้วนลี่หรงถาม

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็ส่ายหัว

ผู้อาวุโสเฮยเฉอหายใจเข้าลึก สายตาของเขากวาดไปเหนือฝูงชนอย่างช้า ๆ และพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ฉันสามารถจัดค่ายกลสังหารได้ แต่ฉันมีเงื่อนไข หลังจากฆ่าผู้หญิงบ้าคนนั้นแล้ว ถ้าเธอมีสมบัติจริง ๆ ละก็ มันจะต้องเป็นของฉัน”

“ทำไมต้องให้นายด้วย นายสำคัญขนาดนั้นเลย?” ผู้อาวุโสชุดแดงเย้ยหยัน

“ไป้เทียนอิง นายหมายความว่ายังไง?” ผู้อาวุโสเฮยเฉอถาม

“ใคร ๆ ก็รู้ว่าสมบัติเป็นของดี ทุกคนที่มีส่วนร่วมควรได้รับส่วนแบ่ง ถ้าอยากผูกขาดสมบัติก็ต้องจ่ายชดเชยให้เราสิ” ผู้อาวุโสในชุดแดง ไป้เทียนอิงเย้ยหยัน

“เป็นไปไม่ได้ การสร้างค่ายกลต้องใช้ทรัพยากรมาก” ผู้อาวุโสเฮยเฉอหยิบธงสีดำสามธงออกมาจากอกเสื้อ ซึ่งยังคงส่งกลิ่นเหม็นจาง ๆ “ธงทั้งสามนี้ได้มาในราคาสูงมาก เมื่อใช้แล้วจะถูกทำลาย การเดิมพันว่าหญิงบ้าคลั่งนั่นมีสมบัติหรือไม่นั้นย่อมคำนึงถึงผลประโยชน์ของทุกคนอยู่แล้ว”

เมื่อเห็นธงดำทั้งสาม ทุกคนก็มองหน้ากัน

พวกเขาก็จำธงดำเหล่านี้ได้ทันที

ธงพิษโลหิต

มันโชกไปด้วยเลือดมนุษย์ อาบคาถา หล่อเลี้ยงด้วยพลังหยิน และเสริมด้วยวิญญาณไร้ชีวิต

นี่เป็นสิ่งของที่เป็นอันตรายอย่างยิ่ง ยิ่งธงนี้มีพลังมากเท่าไหร่ก็ต้องแช่เลือดมนุษย์ อาบพลังหยิน และใช้วิญญาณคนเป็นมากขึ้นเท่านั้น

ทุกคนมองไปที่ธงพิษโลหิตทั้งสามในมือของผู้อาวุโสเฮยเฉอ ร่องรอยของความกลัวเกิดขึ้นในใจของพวกเขา หากไม่มีเลือดของคนนับพัน คงเป็นไปไม่ได้ที่จะผลิตสิ่งของประเภทนี้

“ตอบฉันมาตรง ๆ ถ้าตกลง ฉันจะใช้ธงพิษโลหิต แต่ถ้าไม่ เราจะคิดวิธีอื่น” ผู้อาวุโสเฮยเฉอกล่าวอย่างเฉยเมย

“ฉันเห็นด้วย” ต้วนลี่หรงพูดขึ้น

“เห็นด้วย!”

“อืม!”

คนอื่น ๆ ก็แสดงท่าทียินยอม

พวกเขาทั้งหมดเกลียดผู้หญิงจากตระกูลลั่วคนนั้น เพราะเพื่อนและญาติของพวกเขาถูกเธอฆ่า การฆ่าเธอจะขจัดความแค้นครั้งใหญ่ไปได้

“ไปกันเถอะ เข้าไปในหุบเขา” ผู้อาวุโสเฮยเฉอเปลี่ยนทิศทางและรีบวิ่งลงไป

ครู่ต่อมา

ในพุ่มไม้ห่างจากจุดที่พวกเขาสนทนากันเพียงไม่กี่ร้อยเมตร โจวอี้ที่กลั้นหายใจอยู่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เขาเฝ้าดูคนเหล่านั้นรีบเข้าไปในหุบเขา สัมผัสได้ถึงความแปลกประหลาดบางอย่าง

เขาจำได้ว่าคนเหล่านี้เป็นสมาชิกของพันธมิตรสวรรค์

แต่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมีสตรีที่ทรงพลังเช่นนี้ในตระกูลลั่ว ซึ่งสามารถทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์กว่ายี่สิบคนเหล่านี้ปวดหัวได้

“หญิงบ้าที่พวกเขาพูดถึง แม้ว่าเธอจะไม่ได้อยู่ในระดับผสานเต๋า แต่พลังการต่อสู้ของเธอก็คงร้ายกาจมาก”

มีคนที่เก่งกว่าเราเสมอ เราต้องไม่โอหังเกินไป!

เราอาจได้พบคนที่ดูธรรมดาแต่ก็แข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ

“…”

โจวอี้ครุ่นคิดในใจ จากนั้นก็ถอยกลับไปอย่างเงียบ ๆ เตรียมที่จะรวมตัวกับจ้านเฟิงและคนอื่น ๆ

ทันใดนั้น!

ใบหน้าของเขาแข็งค้าง

เพราะเขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดดำกำลังนั่งเงียบ ๆ บนกิ่งไม้ห่างออกไปไม่กี่สิบเมตร ในมือถือดาบ สวมหน้ากากสีดำ ผมสีขาวของเธอสยายออก หากเขาไม่มองเธอตรง ๆ ก็คงไม่สังเกตเห็น

เธอมาอยู่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?

นี่คือหญิงบ้าที่ผู้อาวุโสเฮยเฉอและคนอื่น ๆ พูดถึง?

บุคคลที่ทรงพลังจากตระกูลลั่วแห่งทะเลใต้?

โจวอี้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เผยรอยยิ้มอันขมขื่น เขาก้าวไปข้างหน้าและปรากฏตัวอยู่ใต้ต้นไม้

“ผมไม่ได้อยู่กับคนของพันธมิตรสวรรค์ ผมเพิ่งบังเอิญเจอพวกเขาที่นี่ ถ้าคุณต้องการที่จะฆ่าพวกเขาต่อก็เอาเลยครับ” โจวอี้กล่าวพร้อมกับผสานมือ

“นายเป็นเจ้าสำนักของสำนักโอสถเหรอ?” หญิงในชุดดำถามอย่างเฉยเมย

“เปล่าครับ นั่นอาจารย์ผม” โจวอี้กล่าว

“ศิษย์ของหัวหน้าสำนักโอสถคงจะไม่อยู่ร่วมกับกลุ่มโสโครกนั้น แต่ถึงอย่างนั้นสุสานมังกรก็ไม่ใช่สถานที่สำหรับการมานั่งพัก แนะนำว่าให้หยิบบางอย่างจากสุสานมังกรโบราณนั้นมา แล้วรีบออกไปซะ เร็วเข้า”

“อืม ผมตั้งใจจะทำอย่างนั้น…เดี๋ยวนะ!”

ความประหลาดใจปรากฏขึ้นในแววตาของโจวอี้

สุสานมังกรโบราณ?

เธอหมายความว่าอย่างไร?

“คุณรู้ไหมว่าสุสานมังกรโบราณที่เปิดอยู่น่ะอยู่ที่ไหน?” โจวอี้ถามอย่างจริงจัง

“80 กิโลเมตรไปทางตะวันออกเฉียงเหนือจากที่นี่ เมื่อนายเข้าไปใกล้ นายจะสังเกตเห็นความผิดปกติเอง” หญิงในชุดดำกล่าว จากนั้นร่างของเธอก็หายไป

ถูกต้อง!

เธอหายตัวไปราวกับล่องหนได้ ไม่มีร่องรอยของความผันผวนในลมหายใจ และมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าอีกต่อไป

โจวอี้ปลดปล่อยสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาทันที ในที่สุดก็ตรวจพบความผันผวนของกระแสลมเล็กน้อยซึ่งมุ่งหน้าไปยังทิศทางของหุบเขา

เธอมีสมบัติพิเศษจริง ๆ

แต่เธอรู้ได้ยังไงว่าสุสานมังกรโบราณที่เปิดอยู่นั้นอยู่ที่ไหน?

แล้วเธอจะบอกที่อยู่ของมันทำไม?

เธอแค่พูดถึงมันโดยไม่ตั้งใจ หรือว่าเธอมีจุดประสงค์อื่น?

“…”

โจวอี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตัดสินใจหันไปทางที่จ้านเฟิงและคนอื่น ๆ อยู่

ในไม่ช้าเขาก็มาอยู่ต่อหน้าทุกคน

“โจวอี้ สถานการณ์เป็นไงบ้าง?” จ้านเฟิงถาม

“ผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์กว่ายี่สิบคนจากพันธมิตรสวรรค์กำลังถูกตามล่าโดยผู้หญิงคนหนึ่งจากตระกูลลั่วแห่งทะเลใต้…” โจวอี้เล่าสิ่งที่เกิดขึ้น และในที่สุดก็พูดว่า “เธอบอกตำแหน่งของสุสานมังกรโบราณที่ถูกเปิดออก แต่ผมไม่รับประกันว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือว่าเธอมีเจตนาร้ายแอบแฝง”

“ทำไมเราไม่ไปลองดูล่ะ?” จ้านเฟิงกล่าว

“ผมคิดว่าเราควรรออีกหน่อย”

“รอ? รออะไร?”

“รอให้การต่อสู้ของเธอกับพันธมิตรสวรรค์สิ้นสุดลง จากนั้นรอดูว่าเธอจะไปที่นั่นไหม” โจวอี้กล่าว