จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 908 มีบางอย่างผิดปกติ

ณ ที่พำนักของสำนักโอสถ บริเวณลานสวนทางทิศตะวันออก

เหลียงติ้งเหว่ยกำลังอธิบายหน้าที่ของป้ายจารึกคุณูปการให้เพื่อนจากตำหนักหมื่นประดิษฐ์รับทราบ และเมื่อเห็นท่าทางตกตะลึงของเพื่อน เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขัน

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่ป้ายจารึกคุณูปการ

ป้ายจารึกคุณูปการนี้สูงแปดเมตรและกว้างสองเมตร หลังจากที่แสงสีแดงจาง ๆ ปรากฏขึ้น มันก็เผยข้อความบางอย่าง

[สมาชิกใหม่ ‘โจวอี้’ สำนักโอสถ แต้มคุณูปการ 0.2]

[เริ่มต้นได้ดี จงมุ่งมั่นต่อไปเพื่อสันติภาพและความรุ่งเรือง]

ข้อความสองบรรทัดนี้ปรากฏบนป้ายจารึกคุณูปการเป็นเวลาสิบวินาที ก่อนที่มันจะค่อย ๆ จางหายไป

โจวอี้?

เขามาที่โลกตงเทียนแล้วเหรอ?

และเขาได้ฆ่าสัตว์ต่างดาวไปแล้วสองตัว?

เหลียงติ้งเหว่ยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ตะโกนใส่กลุ่มชายหญิงที่คุยกันอยู่บริเวณนอกศาลา “พี่ฉางหมิง! พี่หลันฉิน โจวอี้มาที่นี่แล้ว!”

ประโยคนี้ดังก้องไปไกล ไม่เพียงแต่ชายหนุ่มและหญิงสาวหลายคนที่อยู่นอกศาลาเท่านั้นที่ได้ยิน แม้แต่คนที่เดินผ่านไปมาใกล้ลานสวน และผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่ใกล้เคียงก็ได้ยินเช่นกัน

ในเวลาเพียงครึ่งนาที สาวกจากสำนักโอสถหลายสิบคน และผู้ฝึกยุทธ์อีกสองสามคนก็รีบไปที่ป้ายจารึกคุณูปการ โดยมุ่งความสนใจไปที่เหลียงติ้งเหว่ย

“แน่ใจใช่ไหม?” อู๋ฉางหมิงถามเสียงเข้ม

“แน่ใจสิ ป้ายจารึกคุณูปการเพิ่งแสดง ‘สมาชิกใหม่ โจวอี้แห่งสำนักโอสถ’ และยังแสดงข้อมูลการฆ่าครั้งแรกด้วย” เหลียงติ้งเหว่ยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“เท่าไหร่?” หลันฉินถามอย่างกระตือรือร้น

“0.2”

“เขาฆ่าสัตว์ต่างดาวสองตัว?” หลันฉินเลิกคิ้ว

“ดูเหมือนว่าจะเป็นแบบนั้น!” เหลียงติ้งเหว่ยกล่าว

“ในที่สุดเขาก็มา ฉันรอเขามานานแล้ว หวังว่าเขาจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง” อู๋ฉางหมิงกำหมัดแน่น สีหน้าของเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้

“พี่ฉางหมิงทำแต้มคุณูปการไปแล้วสองร้อยแต้มใช่ไหม? จำได้ว่าพี่อยู่ในสามร้อยอันดับแรกในกลุ่มสาวกสำนักโอสถของเรา เขาคงต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะตามทันเลยนะนั่น” เหลียงติ้งเหว่ยกล่าว

“มีข่าวลือว่าเขาคืออัจฉริยะอันดับหนึ่งของคนรุ่นใหม่ที่ไร้เทียมทานในโลกผู้ฝึกยุทธ์ ฉันหวังว่าเขาจะตามทันฉันได้ทันและไปแข่งกับคนอื่น ๆ ด้วย” อู๋ฉางหมิงพูดเบา ๆ

“หมายถึงรุ่นพี่ไป่หลี่และคนอื่น ๆ ใช่ไหม? เป็นไปไม่ได้หรอก โจวอี้เริ่มช้าเกินไป คนพวกนั้นไปถึงแนวหน้าแล้วเมื่อสิบปีก่อน แต้มคุณูปการของพวกเขาก็เกิน 500 แล้ว โจวอี้ตามไม่ทันหรอก” เหลียงติ้งเหว่ยส่ายหัว

“ฮ่า ๆๆ”

ณ ตำหนักเจ้าสำนัก

ฉู่ชุนดูเนื้อหาในบันทึก รอยยิ้มปรากฏขึ้นมาผ่านแววตา

มันเริ่มต้นขึ้นแล้ว?

เขาเพิ่งมาถึงโลกตงเทียนเมื่อไม่กี่วันก่อน และยังไม่มีโอกาสทำความคุ้นเคยเลยแท้ ๆ แต่เขาก็เริ่มฆ่าสัตว์ต่างดาวแล้ว? ศิษย์น้องคนนี้ใจร้อนจริง ๆ!

ฉู่ชุนจดบันทึกและเข้าไปในอาคารหลัก เธอยืนอยู่ต่อหน้าฉู่เทียนฮุ่ยที่กำลังนั่งขัดสมาธิฝึกตนอยู่เงียบ ๆ

“เจ้าสำนักคะ มีข่าวเกี่ยวกับศิษย์น้องโจวค่ะ”

“อืม”

ฉู่เทียนฮุ่ยเอื้อมไปหยิบมาอ่านก่อนจะขมวดคิ้ว

“เขาออกจากที่พักตั้งแต่เมื่อไหร่?” ฉู่เทียนฮุ่ยถาม

“เขาไปกับผู้อาวุโสเหลียงและผู้อาวุโสเวิง ออกไปได้ไม่นานค่ะ” ฉู่ชุนตอบ

“สองคนนั้น… โจวอี้ยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องสำนักโอสถของเราเลย ทำไมพวกเขาถึงพาไปที่แนวหน้าเร็วขนาดนี้” ฉู่เทียนฮุ่ยกล่าวด้วยความโกรธ

ฉู่ชุนอดไม่ได้ที่จะยิ้มกับตัวเองเมื่อได้ยินสิ่งนี้ เธอสัมผัสได้ถึงความรักอันลึกซึ้งและความห่วงใยของฉู่เทียนฮุ่ยที่มีต่อโจวอี้จากคำพูดนี้

“เจ้าสำนัก มีผู้อาวุโสเหลียงและเวิงอยู่ที่นั่น ศิษย์น้องโจวจะต้องไม่เป็นอะไร” ฉู่ชุนมั่นใจ

“รู้อะไรไหม เด็กคนนั้น… เขาอารมณ์อ่อนไหวเกินไป และมักจะหุนหันพลันแล่น หากเขาพบกับสถานการณ์พิเศษในสนามรบ เขาอาจทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายได้” ฉู่เทียนฮุยพูด

เธอลุกขึ้นยืนและพูดต่อ “ทั้งสี่คน และผู้อาวุโสที่รับผิดชอบอยู่ที่นี่ จงจัดการเรื่องทั้งหมดด้วย ฉันจะไปที่แนวหน้าเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น”

เธอพูดจบก็หายไปจากอาคารหลักทันที

ณ สนามรบจองจำวิญญาณ

ภายในป่ามืด ร่างเจ็ดร่างเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างเงียบงัน

นับตั้งแต่ข้ามแม่น้ำเฟิงเป่า โจวอี้ก็เฝ้าสังเกตสภาพแวดล้อมของเขาอย่างระมัดระวัง เพื่อหลีกเลี่ยงเผ่าพันธุ์ต่างดาวหรือสัตว์ต่างดาวที่ซุ่มโจมตี

อย่างไรก็ตาม พวกเขาเดินทางหลายร้อยกิโลเมตรแต่ก็ไม่พบศัตรู ยกเว้นเพียงสัตว์ต่างดาวสองตัวนั้น พวกเขาก็ยังไม่พบสิ่งใด

“มีบางอย่างไม่ถูกต้อง” จู่ ๆ จ้านหลิงอวิ๋นก็พูดขึ้นเสียงเครียด

“ฉันเองก็รู้สึกเหมือนกัน เผ่าพันธุ์ต่างดาวมักจะสนใจพื้นที่ที่ถูกยึดครองมากนี่นา แต่พวกเขายึดครองพื้นที่นี้มาหลายวันแล้ว ตามทฤษฎีแล้วเราควรจะเจอศัตรูหลายกลุ่ม แต่จนถึงตอนนี้ เรายังไม่พบเผ่าพันธุ์ต่างดาวสักตัว นอกจากไอ้สองตัวที่ตายไปแล้วนั่น นี่มันผิดปกติมาก” หม่านเทียนหลงกล่าว

“ไม่ใช่แค่เราเท่านั้น ผู้อาวุโสเหลียงและคนอื่น ๆ ก็อาจไม่เจอด้วยเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นพวกเราคงรับรู้ได้แล้วว่าพวกเขากำลังต่อสู้” หลินเยียนจื่อกล่าว

“อาจจะเป็นกับดัก?” หม่านเทียนหลงขมวดคิ้ว

“เดี๋ยวเราก็จะรู้เองว่าใช่กับดักไหม” จ้านหลิงอวิ๋นกล่าวอย่างเย็นชา

“ยังไง?” หลินเยียนจื่อถาม

“โจวอี้ นายทำตัวเป็นเหยื่อล่อ และปล่อยกลิ่นอายของนายออกมา” จ้านหลิงอวิ๋นสั่ง

“ครับ!”

โจวอี้ตอบตกลง และไปปรากฏตัวบนก้อนหินขนาดใหญ่ที่ปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรในทันที จากนั้นเขาก็ปล่อยกลิ่นอายของเขา และแม้กระทั่งสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาที่เข้าปกคลุมพื้นที่ในรัศมีหลายร้อยเมตร

ทันใดนั้น เขาก็ ‘เห็น’ แมงมุมสีสันสดใส แมงป่องสีน้ำตาล งูพิษหลายสิบตัว นกหลายสิบตัว และสัตว์บางชนิดที่เขาไม่สามารถระบุได้ แต่เขาไม่ ‘เห็น’ เผ่าพันธุ์ต่างดาวหรือสัตว์ประหลาดเลยสักนิด

สภาพแวดล้อมเงียบสงบ

ขณะที่โจวอี้กำลังจะถอนสัมผัสศักดิ์สิทธิ์กลับมา สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไป

ภายในขอบเขตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขา เขาสังเกตเห็นรอยเลือดบนพุ่มไม้ ซึ่งคงจะมองเห็นด้วยตาเปล่าได้ยากมาก

โจวอี้ไปปรากฏตัวอย่างรวดเร็วในพุ่มไม้ห่างออกไปหนึ่งร้อยเมตร ดึงใบไม้ที่เปื้อนเลือดออกมาอย่างรวดเร็ว

เขาครุ่นคิดชั่วครู่ จากนั้นก็พุ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

ราว ๆ เจ็ดถึงแปดนาทีต่อมา

โจวอี้ก็ได้มาถึงอีกด้านหนึ่งของยอดเขาที่ห่างออกไปห้ากิโลเมตรแล้ว

เมื่อเขามองเข้าไปในหุบเขา รูม่านตาของเขาก็พลันหดตัว เขาถอนกลิ่นอายกลับมาทันที

เขาเห็นเต็นท์กลุ่มหนึ่งประมาณสี่สิบถึงห้าสิบหลัง เห็นได้ชัดว่านี่คือค่าย จำนวนเผ่าพันธุ์ต่างดาวที่เขาเห็นมีมากกว่าหนึ่งร้อย และรอบ ๆ ค่ายนั้นมีสัตว์ร้ายจำนวนมากกำลังแทะอาหารเปื้อนเลือด

นอกจากนี้ โจวอี้ยังเห็นขื่อไม้แถวหนึ่งซึ่งมีผู้ฝึกยุทธ์ร่างโชกเลือดถูกจับแขวนห้อยหัวลงมา

หนึ่งในนั้นถูกเฆี่ยนโดยเผ่าพันธุ์ต่างดาว และส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างต่อเนื่อง

ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงกรอบแกรบเบา ๆ จากพุ่มไม้ที่อยู่ข้างหลังเขาในระยะหนึ่งร้อยเมตร เขาจึงสรุปได้ว่าจ้านหลิงอวิ๋นและคนอื่น ๆ กำลังซ่อนตัวอยู่ที่นั่น

ชายหนุ่มหันกลับมามองที่ค่ายแห่งนั้นอีกครั้ง

แววตาของเขาดูเคียดแค้น

เขาไม่ได้พกปืนใหญ่มาในโลกนี้

หากมีมัน เขาจะตั้งปืนใหญ่ไว้ที่นี่ และกำจัดเผ่าพันธุ์ต่างดาวทั้งหมดแน่นอน