คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 384 มีอะไรที่คอของเธอ

บทที่ 384 มีอะไรที่คอของเธอ

รุ่งเช้าวันถัดมา ยามเช้าในเดือนสิบสอง อากาศเย็นเหน็บ เสิ่นเมิ่งยืนอยู่ที่หน้าต่าง หรี่ตาลงเล็กน้อย เพลิดเพลินกับความเย็นแห้ง ๆ สายตาของเธอมองไปไกล ในใจอดสงสัยไม่ได้

เมื่อเธอตื่นขึ้นมาตอนเช้า อวิ๋นโม่เทียนหายไปแล้ว ไม่รู้ว่าผู้ชายน่ารำคาญคนนั้นออกไปทางไหน

เขากระโดดลงไปทางระเบียงหน้าต่างหรือเปล่า ที่นี่เป็นชั้นสอง เขากระโดดลงไปจะไม่บาดเจ็บหรือ มีคนเห็นเขาตอนออกไปไหม แล้วเขาจะมาอีกไหม

“ไอ้บ้า! เสิ่นเมิ่งสมองเธอโดนน้ำในอ่างอาบน้ำเมื่อคืนแช่จนเสียหรือไง? ผู้ชายน่ารำคาญคนนั้นมาครั้งเดียวก็น่าตื่นเต้นพอแล้ว เธอยังกล้าให้เขามาอีกครั้งเหรอ? เธอบ้าไปแล้วหรือโง่ไปแล้ว?”

พอความคิดสุดท้ายผุดขึ้นมา เสิ่นเมิ่งก็รีบถ่มน้ำลายสองที ราวกับว่าการทำแบบนั้นจะช่วยขับไล่ความคิดในหัวออกไปได้

เธอใช้ฝ่ามือตบหน้าตัวเองแรง ๆ แล้วหมุนตัวเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นก็ออกจากห้องลงไปกินข้าว

พอเดินออกมาจากบันได เสิ่นเมิ่งก็สังเกตเห็นว่ามีคนสองคนนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร เธอมองดูอย่างตั้งใจ ในใจก็พลันรู้สึกดีใจ รีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปอย่างตื่นเต้น

“พ่อ เมื่อคืนพ่อกลับมาด้วยเหรอ?”

“อืม”

เสิ่นจงเฉิงที่นั่งอยู่ที่โต๊ะกำลังกินแพนเค้กต้นหอม ได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง น้ำเสียงเรียบเฉย

นี่เป็นการตอบสนองที่ดีที่สุดที่เขาจะให้ได้แล้ว

แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอเห็นหน้าเสิ่นเมิ่งเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธ ภาพถ่ายเมื่อวานผุดขึ้นมาในหัวทันที น้ำเสียงจึงไม่ค่อยดี

“นอนเร็วตื่นเร็วถึงจะมีสุขภาพดีและกระปรี้กระเปร่า เธอยังเด็กแท้ ๆ ทำไมตอนเช้ายังขี้เซาอยู่อีก ตื่นช้ากว่าทั้งพ่อและแม่ มันเข้าท่าที่ไหน?”

“ค่ะ พ่อสอนถูกแล้ว”

เพิ่งตื่นมาก็โดนพ่อดุ ความดีใจเมื่อครู่ของ เสิ่นเมิ่งลดลงครึ่งหนึ่ง เธออธิบาย

“เมื่อคืนมีธุระนิดหน่อย หนูเลยนอนดึกไป เลยตื่นสาย พ่อวางใจได้ ต่อไปหนูจะระวัง”

เธอพูดแบบนั้น แต่ในใจกลับด่า อวิ๋นโม่เทียนหลายรอบ เมื่อคืนเป็นเพราะเขาทั้งนั้น! ถ้าไม่ใช่เพราะเขารังแกเธอ วันนี้เธอจะตื่นสายได้ยังไง

“ฮึ!”

เสิ่นจงเฉิงอารมณ์ไม่ดี จึงแค่นเสียงฮึในจมูก

สายตาของเขากวาดผ่านใบหน้าของเสิ่นเมิ่งกำลังจะพูด แต่สายตากลับถูกดึงดูดด้วยรอยแดงที่คอของเธอ จึงถามเสียงดังด้วยสายตาคม

“ที่คอเธอนั่นมันอะไร?”

“หา? อะไรเหรอ?”

เสิ่นเมิ่งงงไปชั่วขณะ แต่พอมองตามสายตาพ่อ ใบหน้าก็พลันตกใจ นั่นเป็นรอยจูบที่อวิ๋นโม่เทียนทิ้งไว้บนคอเธอเมื่อคืน เมื่อคืนเธอยังคิดว่าวันนี้จะใส่เสื้อคอสูงปิดไว้ ไม่นึกว่าเช้านี้เธอจะลืมเรื่องนี้ไปเลย

ตอนนี้พ่อเห็นรอยจูบแล้ว ถ้าถามเรื่อง อวิ๋นโม่เทียนจะทำยังไงดี?

“เฮ้อ นั่นก็แค่ตอนขัดตัวขัดแรงไป พลาดถลอกนิดหน่อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ทำไมต้องตื่นเต้นด้วย?”

ในตอนนั้น หลู่ผิงก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ

“แต่เช้าอากาศหนาวขนาดนี้ ทำไมใส่เสื้อไหมพรมคอเปิดลงมา ไม่กลัวคอหนาวเหรอ”

เธอลุกขึ้น ถอดผ้าพันคอบางของตัวเองออกมา พันให้เสิ่นเมิ่งปิดรอยแดงนั้นไว้ แล้วผลักเธอให้นั่งลงที่เก้าอี้

“เอาล่ะ รีบนั่งกินข้าวเถอะ”

การกระทำของหลู่ผิงดูเป็นธรรมชาติมาก แต่ตอนที่พันผ้าพันคอให้เสิ่นเมิ่งเธอขยิบตาให้

เสิ่นเมิ่งเข้าใจทันทีว่าแม่ตั้งใจช่วยปกปิดให้ หัวใจเธออบอุ่น แต่ใบหน้ากลับอดร้อนผ่าวไม่ได้ แม่แค่รู้ว่าเธอมีแฟน แต่ไม่รู้ว่าเธอคบกับอวิ๋นโม่เทียนถ้าเธอรู้ความจริง ไม่รู้ว่าจะมีปฏิกิริยายังไง