คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 414 เขายังเต็มใจที่จะเชื่อเขา

บทที่ 414 เขายังเต็มใจที่จะเชื่อเขา

เสิ่นจงเฉินยอมรับผิดอย่างจริงจังและจริงใจ พร้อมทั้งขอโทษอย่างจริงใจ ทำให้เสิ่นจงเฉิงรู้สึกโล่งอก

“ไม่เป็นไรพี่ใหญ่ไม่มีอะไรหรอก”

น้ำเสียงที่เคยดุดันของเขาอ่อนลง แล้วถอนหายใจยาว

“ผมรู้ว่าพี่ก็เป็นห่วงเมิ่งเมิ่ง ถึงได้ไม่ได้พิจารณาอย่างละเอียด ผมเข้าใจ”

“แต่มันก็เป็นความผิดของผม เพราะผมฟังข้างเดียวและเชื่อข้างเดียว ถึงได้ทำให้คุณเข้าใจเมิ่งเมิ่งผิด คุณคงดุเด็กไปไม่น้อยสินะ”

เสิ่นจงเฉินยิ่งรู้สึกขอโทษ เขาตบหน้าผากตัวเองทีหนึ่ง

“โธ่! ผิดผมเอง! แก่แล้วสมองเสื่อม! ได้ยินอะไรก็เชื่อไปหมด! ทำให้เมิ่งเมิ่งเดือดร้อนเลย!”

กลยุทธ์ทำร้ายตัวเองนี้ควรใช้อย่างพอเหมาะ ท้ายที่สุด เขาก็เข้าใจน้องชายของตัวเองดี น้องชายในใจยังเต็มใจที่จะเชื่อเขา ถ้าเขาเต็มใจที่จะแต่งเรื่องขึ้นมา แล้วแสดงท่าทีขอโทษอย่างจริงใจ น้องชายจะต้องเชื่อแน่นอน และจะไม่มีความสงสัยแม้แต่น้อย!

แน่นอน พอได้ยินเสียงเขาตบหน้าผากตัวเอง เสิ่นจงเฉิงที่อยู่ปลายสายก็รีบพูด

“พี่ใหญ่พี่กำลังทำอะไรน่ะ? ผมบอกแล้วไงว่าผมเข้าใจ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร!”

“คุณบอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยเหรอ? แล้วเด็กคนนั้นจะไม่รู้สึกน้อยใจหรือ? ผมใส่ร้ายเด็กคนนั้น ทำให้เมิ่งเมิ่งต้องมาโดนดุเปล่า ๆ !”

เสิ่นจงเฉินถอนหายใจ พูดเสียงทุ้ม

“ผมแก่แล้วสมองเสื่อม ได้ยินอะไรก็เชื่อไปหมด ไม่เคยคิดเลยว่า เมิ่งเมิ่งเป็นเด็กดีขนาดนั้น ต้องมีคนอยากเป็นเพื่อนกับเธอไม่น้อย เธอกับอวิ๋นโม่เทียนอาจจะแค่เป็นเพื่อนกันก็ได้!”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและหนักอึ้ง เต็มไปด้วยการตำหนิตัวเอง

“เมิ่งเมิ่งก็มีอคติกับผมอยู่แล้ว คราวนี้ดีเลย เกรงว่าในใจเธอจะยิ่งเกลียดผมหนักกว่าเดิม!”

“พี่ใหญ่พี่พูดแบบนี้เหมือนพี่ถือสาหาความนะ! ระหว่างญาติพี่น้องจะมีความแค้นอะไรมากมาย!”

เสิ่นจงเฉิงฟังไม่ได้แล้ว รีบพูดต่อ

“อีกอย่าง ผมไม่ได้บอกเมิ่งเมิ่งเลยว่าเป็นพี่ที่ให้ข้อมูลมา เธอไม่รู้หรอกว่าเป็นพี่ที่ให้ข่าวมา แล้วจะไปเกลียดพี่ได้ยังไง?”

“อะไรนะ? น้องรอง คุณไม่ได้บอกเหรอ?”

เสิ่นจงเฉินรู้สึกเหมือนมีดอกไม้ไฟระเบิดในใจทีละดอก ๆ ความดีใจที่มาอย่างกะทันหันทำให้เขาเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา แต่สิ่งที่เขาดีใจไม่ใช่เพราะเสิ่นเมิ่งไม่รู้ว่าคนที่ฟ้องคือตัวเขา ความจริงแล้ว ด้วยสมองของเสิ่นเมิ่งแม้แต่เดาด้วยนิ้วเท้าก็คงเดาได้ว่าคนที่ฟ้องเสิ่นจงเฉิงต้องเป็นเขาแน่นอน

สิ่งที่เขาดีใจจริง ๆ คือเขาสามารถยืนยันได้ว่า น้องรองยังเชื่อเขาอยู่

พูดให้ชัดเจนก็คือ เขายังเต็มใจที่จะเชื่อเขา เพราะน้องรองเชื่อเขา เขาถึงไม่อยากจะเปิดเผยตัวเขา!

ตามสไตล์ของเสิ่นเมิ่งเธอจะต้องใช้ช่องโหว่พวกนี้มาหักล้างความจริง แล้วร้องไห้บอกความน้อยใจ สุดท้ายก็บีบให้น้องรองเปิดเผยตัวเขา แล้วค้นหาจุดน่าสงสัยบนตัวเขา โจมตีกลับมาที่เขาอีกที!

แต่เพราะน้องรองไม่ได้เปิดเผยตัวเขา การโจมตีกลับของเธอจึงไม่ได้ผลตามที่คาดหวัง นี่เกือบจะเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว

“เมิ่งเมิ่งยังเด็ก โดนขัดใจนิดหน่อยก็ทนไม่ไหวแล้ว พวกเด็ก ๆ พวกนี้ กำลังอยู่ในช่วงที่มีความเป็นตัวของตัวเองสูง ถ้าผมเปิดเผยว่าเป็นพี่ อคติที่เธอมีต่อพี่ก็จะยิ่งลึกกว่าเดิม”

เสิ่นจงเฉิงพูดช้า ๆ ด้วยความรู้สึกสะท้อนใจ

“แต่พวกเราเป็นญาติกัน เป็นครอบครัวเดียวกัน ผมไม่อยากให้มีความขัดแย้งระหว่างญาติพี่น้อง มาวุ่นวายไปมาแบบนี้ เหนื่อยเกินไป ผมเลยไม่ได้พูดอะไร เรื่องนี้ก็ปิดตั้งแต่ตอนนี้เลย ได้ไหม?”

“ได้!” เสิ่นจงเฉินแทบจะไม่ต้องคิดก็ตอบตกลงทันที

เขาไม่มีเหตุผลที่จะไม่ตกลง เพราะเรื่องนี้ชัดเจนว่าน้องรองกำลังปกป้องเขา!

หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความดีใจอย่างล้นหลาม จนไม่ได้รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าและความจนใจในน้ำเสียงของเสิ่นจงเฉิงเลย

“ดี งั้นเรื่องนี้ก็จบแค่นี้” เสิ่นจงเฉิงพูดเบา ๆ

“พี่ใหญ่ดึกแล้ว ผมรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย พี่ก็พักผ่อนเร็ว ๆ นะ!”