คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 453 แจ้งความ

“ตอนนี้มาขอร้องให้ฉันไว้ชีวิตคุณ คงสายเกินไปแล้วนะ!”

ไม่คาดคิดว่า คำขอร้องของจ้าวหมิงไม่อาจทำให้อวิ๋นโม่เทียนหวั่นไหวแม้แต่น้อย รอยยิ้มของเขาชั่วร้ายและเย้ายวนใจ เหมือนดอกไม้ปรโลกที่บานสะพรั่งอยู่ริมแม่น้ำนรก

สดใส เจิดจ้า

ในดวงตาของจ้าวหมิง ความหวาดกลัวยิ่งเข้มข้นขึ้น เขาเหมือนมองเห็นจุดจบของตัวเองแล้ว

อวิ๋นโม่เทียนเป็นคนระดับไหน เขาคือเจ้าพ่อชื่อดังของเมือง A เจ้าพ่อคนนี้ไม่ได้โด่งดังเพียงเพราะวิธีการและเล่ห์เหลี่ยม เขายังมีฝีมือการต่อสู้ที่ดี สามารถจัดการคนเป็นกลุ่มได้อย่างง่ายดาย

ถ้าเขาตั้งใจจะฆ่าตัวเอง นั่นคงเป็นเรื่องง่ายดายมากไม่ใช่หรือ?

“ไม่นะ!”

จ้าวหมิงปิดหูตัวเอง ย่อตัวลง บีบเสียงแหลมออกมาจากลำคอ ดวงตาปิดสนิท ร่างกายยอมแพ้ไม่ดิ้นรนหรือต่อต้านอีกต่อไป

ความสิ้นหวังโถมเข้าใส่ แต่ความเจ็บปวดที่คาดการณ์ไว้กลับไม่มาตามนัด จ้าวหมิงหลับตารอเป็นเวลานาน แต่ก็ยังไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด เขาอดไม่ได้ที่จะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ตรงหน้าเขา ชายร่างสูงใหญ่ราวกับเทพเจ้า มองลงมาที่เขาอย่างเหนือกว่า ดวงตาสีดำยาวเรียวเต็มไปด้วยความดูแคลน ชายที่เหมือนเทพเจ้าคนนั้นยกมุมปาก ยิ้มเย็นชา

“ที่แท้คุณก็กลัวตายนี่เอง ฉันนึกว่าคุณไม่กลัวอะไรเลยซะอีก น่าผิดหวังจริง ๆ !”

อวิ๋นโม่เทียนปล่อยมือออกทันที ปล่อยให้จ้าวหมิงทรุดลงกับพื้นเหมือนกองโคลน แล้วเอื้อมมือไปหยิบกระดาษเปียกบนโต๊ะมาเช็ดนิ้วมือตัวเอง พูดกับลู่หมิงเสียงเรียบ ๆ

“ลู่หมิงแจ้งตำรวจ”

“แจ้งตำรวจเหรอ?”

ลู่หมิงกำลังสนุกกับการดูเหตุการณ์ เขาไม่ได้เห็นพี่ใหญ่ลงมือต่อยคนมาหลายปีแล้ว วันนี้เห็นเขาต่อยจ้าวหมิงอย่างสะใจ สนุกมาก

อย่างไรก็ตาม เขาไม่คิดว่าพี่ใหญ่จะหยุดกลางคันและสั่งให้เขาแจ้งตำรวจ มันน่าผิดหวังเหลือเกิน เขายังดูไม่พอเลย!

ยิ่งไปกว่านั้น สภาพในห้องนี้ไม่ใช่สภาพธรรมดา ถ้าตำรวจมา เซียนจิ้งจะถูกข้อหาฆาตกรรมจริง ๆ พี่ใหญ่โกรธจนมืดบอดหรือไง? ทำไมถึงออกคำสั่งแบบนี้

เสี่ยวป้าที่อยู่ข้าง ๆ ก็ประหลาดใจเช่นกัน เขาเบิกตาเล็ก ๆ กลม ๆ ของเขา

“น้องอวิ๋น เกิดอะไรขึ้น ทำไมต้องแจ้งตำรวจด้วย? ถ้าเราแจ้งตำรวจ เราจะไม่ได้เปรียบนะ!”

“พี่เสี่ยวป้า อย่าตกใจไปเลย”

อวิ๋นโม่เทียนหันมายิ้มกว้าง โอบไหล่ของเสี่ยวป้า ก้มหน้าลงกระซิบบางอย่างที่หูของเขา สีหน้าของเสี่ยวป้าสว่างขึ้นทันที มองจ้าวหมิงที่นอนอยู่บนพื้นด้วยรอยยิ้ม

“พี่ใหญ่เมื่อกี้น้องห้ามไม่ให้คุณลงมือ คุณคงไม่พอใจ ก่อนตำรวจจะมาถึง ลงมือระบายความโกรธสักหน่อยไหม?”

อวิ๋นโม่เทียนยกมุมปากขึ้น มองจ้าวหมิงอย่างไม่ใส่ใจ พูดยิ้ม ๆ เขายังโบกมือเรียกลู่หมิง

“ลู่หมิงนายก็ไม่ได้ลงมือมานานแล้ว ฉันสังเกตเห็นว่านายก็คันมือเหมือนกันนะ!”

“ฮ่า ๆ ก็ใช่”

ลู่หมิงไม่ปิดบัง หัวเราะโง่ ๆ พยักหน้า เข้าใจความหมายของพี่ใหญ่แล้ว พับแขนเสื้อขึ้นอย่างเต็มใจ

จ้าวหมิงคนนี้สมควรโดนตี เขาอยากต่อยสักยก อวิ๋นโม่เทียนค่อย ๆ เดินออกไป ทิ้งคำพูดเรียบ ๆ ไว้เพียงประโยคเดียว

“ไอ้หมอนี่ทำพรมโต๊ะกาแฟและโซฟาของเราสกปรก หลังจากต่อยเสร็จแล้ว อย่าลืมให้มันจ่ายค่าเสียหายด้วย”

“ได้เลยพี่ใหญ่ไว้ใจผมได้!”

ลู่หมิงยิ้มกว้างเดินไปหาจ้าวหมิง แล้วเข้าร่วมการต่อสู้กับลาวป้า เริ่มรุมกระทืบจ้าวหมิงที่ปากเสียคนนี้อย่างบ้าคลั่ง

ในห้องดังเสียงหมัดที่กระแทกลงบนเนื้อหนังอย่างจัง พร้อมกับเสียงครางด้วยความเจ็บปวดของจ้าวหมิง รวมถึงเสียงหัวเราะด้วยความตื่นเต้นที่ดังขึ้นเป็นระยะจากลาวป้าและลู่หมิง

อวิ๋นโม่เทียนออกมาจากห้องส่วนตัว ปิดเสียงทั้งหมดไว้ข้างหลัง เขาค่อย ๆ เดินไปที่หน้าต่างปลายระเบียงทางเดิน แล้วจุดบุหรี่หนึ่งมวน

ควันบุหรี่ลอยขึ้นเป็นสาย แต่ในใจของเขากลับหนักอึ้ง

จ้าวหมิงคนนี้มาอย่างมีการเตรียมตัวจริง ๆ แต่สถานการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้ากลับง่ายกว่าที่เขาคิดไว้ระหว่างทางมาที่นี่มาก

หรือว่า อีกฝ่ายลงทุนลงแรงมากมายขนาดนี้ แค่เพื่อจะก่อเรื่องวุ่นวายแค่นี้?

หรือว่า ยังมีเรื่องวุ่นวายอื่นที่ยังไม่ได้ก่อขึ้น?