คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 455 คนที่คุณฆ่า

“ไอ้เลว ฉันบอกแล้วว่าแกมันไร้ยางอาย หน้าตาน่าต่อยชะมัด!”

เสี่ยวป้าร้องตะโกนอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่ พร้อมกับโบกกำปั้นใหญ่เท่าถุงทรายจะทุบเข้าใส่ แต่ก่อนที่กำปั้นของเขาจะถึงตัวจ้าวหมิง ตำรวจสองนายก็รีบเข้ามาห้ามไว้อย่างแน่นหนา

จ้าวหมิงรีบตะโกนเสียงดังขึ้นทันที

“คุณตำรวจดูสิครับ คนนี้ยังจะทำร้ายผม เขาต้องการฆ่าผมแน่ ๆ ! นี่แหละหลักฐาน นี่แหละเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น!”

“พอแล้ว ฉันเข้าใจแล้ว!”

สารวัตรซุนขมวดคิ้วแน่น จ้องมองจ้าวหมิงด้วยสายตาเตือน

“เมื่อพวกเรายังอยู่ที่นี่ คุณปลอดภัย แต่ขอให้ใจเย็น ๆ อย่าตื่นเต้นมากนัก ทางตำรวจจะสืบสวนเรื่องนี้ให้กระจ่างเอง!”

“คุณอวิ๋น เรื่องที่เกิดขึ้นจริง ๆ แล้วเป็นอย่างไรกันแน่?”

สารวัตรซุนไม่ได้ฟังแค่คำพูดของจ้าวหมิงเพียงคนเดียว เขาหันไปมองอวิ๋นโม่เทียนแล้วถามต่อ

“คนนี้ถูกพวกคุณวางยาพิษจนตายจริงหรือ?”

บรรยากาศเงียบงันไปชั่วขณะ อวิ๋นโม่เทียนมองดูสารวัตรซุนผู้มีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาตรงหน้าอย่างสงบ จู่ ๆ ก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม

“สมแล้วที่สารวัตรซุนเป็นหัวหน้าทีม ไม่ได้ฟังความข้างเดียว”

เขาก้มลงมองศพที่ถูกล้อมไว้แวบหนึ่ง ยิ้มบาง ๆ

“ถูกต้อง คนนั้นตายที่นี่จริง และเขาก็ถูกวางยาพิษจริง แต่คนที่ลงมือไม่ใช่พวกเรา”

“คุณพูดอะไร? ทำไมจะไม่ใช่พวกคุณวางยาพิษ? พี่ชายผมตายเพราะดื่มเหล้าของพวกคุณ!” จ้าวหมิงได้ยินแล้วร้อนรน รีบเบิกตากว้างตะโกนขึ้นมา

“มีตำรวจมาแล้วพวกคุณยังกล้าปฏิเสธอีก!”

“ฉันไม่ได้ถามคุณ ปิดปากไว้ อย่าแทรกพูดส่งเดช!”

สารวัตรซุนหันไปจ้องจ้าวหมิงอย่างไม่พอใจ แล้วพยักหน้าให้อวิ๋นโม่เทียนพูดต่อ

“คุณอวิ๋น เชิญพูดต่อ”

“ถ้าผมเดาไม่ผิด คนนั้นตายเพราะพิษโพแทสเซียมไซยาไนด์ แต่เครื่องดื่มในร้านเราไม่มีสารชนิดนี้เลย อีกอย่าง ถ้าเราเป็นคนวางยา คุณจ้าวกับพี่ชายของเขาก็ควรจะได้รับพิษพร้อมกัน แล้วทำไมเขาถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะ?”

อวิ๋นโม่เทียนพูดอย่างใจเย็น

“ดังนั้น สารวัตร ผมมีเหตุผลที่จะสงสัยว่าคนที่วางยาพิษก็คือคุณจ้าวที่ดื่มเหล้ากับผู้ตายนี่แหละ”

เรื่องนี้เป็นแผนที่อีกฝ่ายวางไว้เพื่อมาก่อเรื่อง ดังนั้นคนนี้ไม่มีทางตายเพราะเครื่องดื่มของพวกเขาแน่ แต่ในห้องไม่มีคนอื่น คนที่ลงมือจึงต้องเป็นจ้าวหมิงคนนี้เท่านั้น

ตอนที่อวิ๋นโม่เทียนเพิ่งเข้าห้องมา เขาได้กลิ่นอัลมอนด์จาง ๆ เมื่อรวมกับสภาพศพ เขาสามารถบอกได้ด้วยตาเปล่าว่าอีกฝ่ายเสียชีวิตจากพิษโพแทสเซียมไซยาไนด์ ซึ่งออกฤทธิ์เร็วมาก ดังนั้นคนนี้ต้องวางยาตอนที่ไม่มีใครอยู่ในห้องแน่นอน

ไม่มีคน ก็หมายความว่าไม่มีพยานบุคคล

แน่นอน เมื่อสารวัตรซุนฟังจบ สีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้น และพูดเสียงหนักแน่น

“คุณอวิ๋น คุณมีหลักฐานอะไรที่จะพิสูจน์ข้อสงสัยของคุณ? ตามหลักแล้ว พวกคุณก็น่าสงสัยเหมือนกันไม่ใช่หรือ?”

นิ้วมือของลู่หมิงค่อย ๆ กำแน่นขึ้น ฝ่ามือชื้นเหงื่อ

จนถึงตอนนี้ เขายังไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ใหญ่ถึงทำแบบนี้

“ใช่! ทำไมถึงบอกว่าผมเป็นคนวางยา นี่มันพี่ชายแท้ ๆ ของผม! ทำไมผมต้องทำร้ายเขา!”

จ้าวหมิงที่ถูกห้ามไม่ให้แทรกพูดก็ตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง “พวกคุณวางยาฆ่าพี่ชายผม แล้วยังกล้าโยนความผิดมาให้ผม! ผมก็ดื่มเหล้าจริง แต่ที่ผมไม่เป็นพิษเพราะในแก้วผมไม่มียา พวกคุณใส่ยาในแก้วของพี่ชายผมต่างหาก!”

“ไอ้เวรเอ๊ย ยังกล้าโกหกอีก ฉันจะฆ่าแก!”

เสี่ยวป้าทนไม่ไหวอีกครั้ง แต่ก็ถูกกดตัวไว้อีกครั้ง

“พี่ใหญ่ใจเย็น ๆ เรื่องนี้ผมมั่นใจ”

อวิ๋นโม่เทียนกำชับเสี่ยวป้าเบา ๆ แล้วหันไปมองจ้าวหมิง ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มประหลาด

“คุณพูดถูก ยาพิษถูกใส่ในแก้วจริง แต่คนที่วางยาคือคุณ ไม่ใช่พวกเรา คุณฉวยโอกาสตอนที่พี่ชายไปห้องน้ำวางยาเขา พอดื่มเหล้าหมดแก้วก็เอาชีวิตเขา จ้าวหมิง เมื่อกี้คุณยังบอกว่าพวกคุณเป็นพี่น้องแท้ ๆ คุณโหดร้ายกับพี่ชายแท้ ๆ ขนาดนี้ ช่างน่าทึ่งจริง ๆ !”