หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 68 เปิดฉาก

ณ จวนเสนาบดีไป๋

“เรียนนายท่าน หลี่ต้าคือหลานชายของหลี่กังที่เคย

สอบได้จอหงวนผู้นั้น และเมื่อสิบปีก่อนนายท่านเคยให้ใต้

เท้าจ้งยืมคนไปทำร้ายเขากับครอบครัวขอรับ”

เพล๊ง!!~

หลังจากทหารรายงานจบ ถ้วยชาก็ถูกขว้างลงพื้น

อย่างแรง เสียงดังลั่นไปทั่วห้องโถง

“ข้าคิดไว้แล้วว่ามันดูแปลกๆ เจ้าพวกนั้นตั้งใจจะเล่น

งานข้าจริงๆ!!”

เสนาบดีไป๋เอ่ยขึ้นด้วยความเกรี้ยวกราด หลายเดือน

ที่ผ่านมา จู่ๆ เครือข่ายของเขาค่อยๆ หายไปทีละเล็กทีละ

น้อยทำให้เขาอดรู้สึกสงสัยหลี่ต้าขึ้นมาไม่ได้ เมื่อส่งคนไป

สืบถึงได้รู้ว่าคนครอบครัวนั้นมีความแค้นกับเขา

รู้เช่นนี้แล้วจะให้เขาอยู่เฉยๆ รอตั้งรับได้อย่างไร

ดังนั้นเมื่อความโกรธลดลง เสนาบดีไป๋ก็ใช้ความคิดอยู่พัก

หนึ่ง ก่อนจะให้คนไปตามใต้เท้าฟ่งมาหา

เมื่อใต้เท้าฟ่งมาถึงทั้งสองก็เริ่มหารือกันทันที

“ท่านเสนาบดี มีสิ่งใดให้ข้าทำงั้นหรือ”

“ข้าอยากให้ท่านช่วยจัดการคนผู้หนึ่ง”

แล้วทั้งสองก็พูดคุยกันเกี่ยวกับเป้าหมายทั้งยัง

วิธีการที่ใช้ ก่อนจะเริ่มลงมือทันที

———–

“คุณหนูเจ้าคะแย่แล้ว มีทหารมาล้อมเต็มหน้าจวน

ของเราเลยเจ้าค่ะ”

สาวใช้คนสนิทของเป่าเปาวิ่งมาด้วยความเหนื่อย

หอบ เป่าเปาที่ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วนิดนึงก่อนจะหยิบ

เสื้อคลุม สวมทับชุดด้านในแล้วออกไปดูเหตุการณ์หน้า

จวน

ตอนนี้เพิ่งเข้าสู่ยามเหม่า ฟ้ายังไม่สว่างดี แต่กลับมี

ทหารมาล้อมอยู่หน้าจวน เรื่องนี้อาจไม่ธรรมดาเสียแล้ว

“ทหารทุกท่าน เหตุใดถึงมายืนล้อมจวนตระกูลหลี่ไว้

เช่นนี้หรือเจ้าคะ?”

เป่าเปาออกมาถึงหน้าจวนก่อนเป็นคนแรก ห้องของ

นางอยู่ติดกับทางออกจวนมากที่สุด เหตุเพราะนางมี

ภารกิจที่ต้องออกไปกลางดึกบ่อยๆ ทำให้นางขอห้องที่อยู่

ใกล้ทางออก จึงทำให้นางเป็นคนแรกที่ออกมา

“คุณหนูหลี่ เรื่องของผู้ใหญ่ท่านไม่จำเป็นต้องรู้ รีบ

ไปตามใต้เท้าหลี่มาเถอะ”

ทหารผู้หนึ่งเอ่ยตอบอย่างหยิ่งผยอง แม้สตรีเบื้อง

หน้าจะเป็นน้องสาวขุนนางในวัง แต่ก็เป็นขุนนางหน้าใหม่

ที่ยังไม่ได้มีอำนาจและบารมีมากมายนัก ดังนั้นเขาจึงไม่

เกรงใจอีกฝ่าย

เป่าเปาที่ได้ยินนั้นก็หรี่ตามองอีกฝ่ายนิดหนึ่งก่อนจะ

เอ่ยขึ้นว่า

“ข้าเองก็เป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งของตระกูลแล้วเหตุใดถึง

บอกข้าไม่ได้?”

ทหารคนอื่นๆ มองไปที่สตรีที่ยืนทำหน้าตาขึงขัง

ก่อนจะพากันหัวเราะเยาะ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างหยาบโลนว่า

“คุณหนู ท่านจะพิสูจน์อย่างไรดีว่าท่านเป็นผู้ใหญ่

แล้ว หรือท่านจะแสดงเรือนร่างของท่านต่อหน้าพวกเรา??”

เป่าเปาไม่ได้แสดงความเกรี้ยวกราดออกมา ทั้งยัง

เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบขึ้นว่า

“ท่านแน่ใจหรือว่าอยากจะดูเรือนร่างข้า? ไม่ใช่ท่าน

จะดูเรือนร่างของบุรุษมากกว่าหรือ?”

“จ…เจ้าพูดอะไรของเจ้า!!”

“ถ้าอยากรู้คงต้องถามท่านทหารแซ่เซียว ใช่หรือไม่”

“นี่เจ้า!!”

ทหารรอบด้านที่ได้ยินต่างขยับตัวออกห่างจากคนผู้

นั้น ทั้งยังมองไปทางทหารที่ถูกพาดพิงถึงด้วยสายตา

เคลือบแคลงใจ มีแต่ผู้นำทหารครั้งนี้ที่ไม่ได้สนใจคำพูด

ของเป่าเปาทั้งยังเอ่ยว่า

“ใครจะไปสนใจคำพูดไร้สาระแบบนี้กัน”

“หืม ท่านว่าข้าพูดจาไร้สาระหรือ…เช่นนั้นท่านคงไม่

อยากรู้เรื่องคนที่ท่านกำลังสืบหาอยู่กระมัง”

“!!”

ประโยคหลังเป่าเปาใช้วิธีพูดให้ได้ยินเพียงสองคน

ทำให้ทหารผู้นั้นตัวแข็งค้างนิ่งงันไปชั่วขณะ ปกติเรื่องของ

ลูกค้าที่มาซื้อขายข่าวที่โรงน้ำชาเป็นความลับสูงสุด เรื่องที่

เป่าเปาเป็นเจ้าของกิจการโรงน้ำชาตัวจริง จึงมีคนรู้เพียง

ไม่กี่คนเท่านั้น ดังนั้นคนที่รู้เรื่องการจ้างวานของเขา หาก

ไม่ใช่คนใหญ่คนโตในโรงน้ำชา ก็เป็นผู้รับงานเท่านั้น เรื่อง

คนที่เขาตามสืบเป็นคนที่คาดว่าจะเป็นชู้กับภรรยาซึ่งมัน

ไม่ใช่เรื่องที่ควรเผยแพร่ออกไปเขาจึงไม่กล้าเอ่ยวาจาไม่ดี

กับสตรีตรงหน้าอีก แต่เลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องแทน

“คุณหนูหลี่ เห็นว่ามีคนมาร้องเรียนใต้เท้าหลี่ที่ศาล

เมื่อวานนี้ ใต้เท้าฟ่งแห่งศาลใหญ่จึงให้พวกเรามาเชิญใต้

เท้าหลี่ไปที่ศาลขอรับ”

คำพูดของผู้นำทหารนั้นนอบน้อมลงอย่างช่วยไม่ได้

เพราะกลัวจะทำให้สตรีตรงหน้าไม่พอใจแล้วเอ่ยเรื่องของ

เขาออกมา

“เชิญงั้นหรือ นี่พวกท่านแน่ใจรึว่านี่เรียกว่าเชิญ!!อีก

อย่างการจะเชิญพี่ชายข้าไปที่ศาลพวกท่านมีหมายศาล

หรือไม่? แล้วมีเรื่องด่วนอะไรถึงต้องกระทำการเช่นนี้?”

ทหารมายืนล้อมหน้าจวนขนาดนี้จะเรียกว่าเชิญได้

อย่างไร ดูก็รู้ว่าคนสั่งการต้องการให้ชื่อเสียงของพี่ชายต้อง

มัวหมอง แต่ไม่มีวันเสียหรอก

“พวกเรารีบเร่งทำตามคำสั่งใต้เท้าฟ่งจึงไม่ได้นำ

หมายศาลมาด้วย ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรเช่นกันขอรับ”

ยังไม่ทันที่เป่าเปาจะเอ่ยโต้ตอบ หลี่ต้าพี่ชายคนโต

และหลี่ซานพี่ชายสามก็ออกมาถึงด้านหน้าจวนพอดี

“น้องเล็กเกิดอะไรขึ้น??”

“พี่ใหญ่มาทันเวลาพอดีเลยเจ้าค่ะ คนเหล่านี้จะมา

พาตัวท่านไปศาลแต่กลับไม่มีหมายศาล ทั้งไม่บอกต้นสาย

ปลายเหตุ ดูเหมือนพี่ใหญ่น่าจะต้องตรวจสอบการทำงาน

ของศาลเสียหน่อยแล้ว ว่าเจ้าหน้าที่บกพร่องไม่เหมาะสม

กับตำแหน่งหรือไม่”

เหล่าทหารที่ได้ยินต่างตกใจจนหน้าถอดสี ไม่เว้น

แม้แต่ผู้นำทหาร บางคนถึงกับคุกเข่าลงกับพื้น

“ข้าน้อยเพียงทำตามคำสั่งเท่านั้นขอรับ โปรดอย่าไล่

ข้าออกเลย”

เมื่อได้ยินคำว่าไล่ออก คนอื่นๆ ก็ยิ่งตกใจ ร้องขอ

ความเมตตา จนเป่าเปาได้แต่ส่ายหน้า นางแค่ขู่

เล็กๆน้อยๆ เหตุใดถึงได้ผลดีขนาดนี้ แม้พี่ชายของนางจะ

เป็นขุนนาง แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับศาลใหญ่ พวกนางไม่ได้

มีอำนาจจะไล่ใครออกได้เสียหน่อย

เหล่าทหารเองก็รู้ว่าหลี่ต้าไม่ใช่ขุนนางในศาลใหญ่

แต่เขาเป็นผู้ตรวจสอบการทำงานของเหล่าขุนนาง ตอน

แรกเห็นว่าเป็นขุนนางอายุน้อยจึงคิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไร

มาก เมื่อเจอคำข่มขู่ของเป่าเปา ทำให้พวกเขาเริ่มยืนไม่ติด

ที่

หลี่ต้าหลี่ตามองไปทางทหารเหล่านั้น ก่อนจะเอ่ย

ด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นว่า

“ข้าจะไม่เอาผิดคนที่รู้ว่าตัวเองผิดแล้วรู้จักแก้ไข

เช่นนั้นพวกเจ้าจงบอกจุดประสงค์ที่มา และความผิดของ

ตัวเองทั้งหมดให้ข้าและชาวบ้านได้ฟังให้ชัดเจน แล้วข้าจะ

ไม่ยุ่งกับพวกเจ้า!!”

“ข้าพูดเองๆ”

ผู้นำทหารเอ่ยขึ้นเสียงดังฟังชัด เขาเป็นคนรับคำสั่ง

และนำคนเหล่านี้มา ทุกอย่างต้องอยู่ในความรับผิดชอบ

ของเขา

“เรียนใต้เท้าหลี่ เป็นข้าที่สะเพร่าเอง เมื่อเช้านี้ใต้เท้า

ฟ่งสั่งให้ข้ามานำท่านไปที่ศาลโดยที่ข้าไม่ได้นำหมายศาล

ติดมือมาด้วย อีกทั้งยังไม่ถามเรื่องราวที่ต้องการพบท่าน

โดยละเอียดมาก่อน เป็นความผิดของข้าน้อยแต่เพียงผู้

เดียวขอรับ”

ผู้นำทหารคนนี้ยังพอมีความรับผิดชอบอยู่บ้าง

ดังนั้นเป่าเปาจึงเลิกสนใจเขาแล้วมุ่งเป้าไปที่คนสั่งการ

อย่างใต้เท้าฟ่งแทน ถ้าจำไม่ผิด คนผู้นี้ถือเป็นมือขวาคน

สำคัญของเสนาบดีไป๋ ดูเหมือนฝั่งนั้นน่าจะเริ่มรู้ตัวแล้วว่า

ถูกพวกนางมุ่งเป้าเล่นงาน

ถึงจะถูกรู้ตัวแล้วอย่างไร เป่าเปาเองก็ตั้งใจให้อีก

ฝ่ายรู้ตัวอยู่เหมือนกัน ยิ่งรู้ตัวยิ่งร้อนรน ทำให้นางสามารถ

หาเรื่องมาเล่นงานคนพวกนี้ได้มากขึ้น

“ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน พี่ทหารก็ขอโทษแล้ว

งั้นเราเข้าบ้านกันเถอะเจ้าค่ะ”

“เอ่อ…”

ไม่ทันที่ผู้นำเหล่าทหารจะได้พูดอะไรออกมา ผู้คน

ตระกูลหลี่ก็หันหลังกลับเข้าบ้านทันทีโดยไม่สนใจทหารที่

อยู่ข้างนอก เหล่าชาวบ้านที่เห็นว่าเรื่องสนุกจบลงแล้วก็

แยกย้ายเช่นกัน

เมื่อเข้ามาด้านในหลี่ต้าก็อดถามขึ้นไม่ได้ว่า

“เราไม่ไปที่ศาล มันจะดีหรือน้องเล็ก”

“หากเราไปก็กลายเป็นเหยื่อสิเจ้าคะ เราต้องล่อพวก

เขาให้มาเป็นเหยื่อของเราต่างหาก”

“แสดงว่ามีแผนแล้วสินะ”

“เจ้าค่ะ”

หลี่ต้าพยักหน้า ขณะที่หลี่ซานมองซ้ายทีขวาทีด้วย

ความงุนงง สองคนนั้นคุยอะไรกันล่ะเนี่ย