เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่ - บทที่ 422 ประกาศกฎใหม่

บทที่ 422 ประกาศกฎใหม่

ต้องยอมรับว่าตระกูลแบล็กเข้าใจจิตใจมนุษย์อย่างลึกซึ้ง

มลพิษในจักรวาลเป็นปัญหาที่น่าปวดหัวที่สุดของสหพันธ์มาโดยตลอด หมอกพิษและอสูรทมิฬที่เกิดจากมลพิษล้วนคุกคามความปลอดภัยของสหพันธ์อย่างร้ายแรง และทำให้พื้นที่การใช้ชีวิตของคนทั่วไปแคบลง

แม้สหพันธ์จะครอบครองดาวเคราะห์กว่าเจ็ดพันดวง แต่ตั้งแต่มลพิษเริ่มปรากฏขึ้น สหพันธ์ก็เพิ่มรายชื่อดาวเคราะห์ที่ ‘ไม่แนะนำให้เดินทาง’ มากขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อความปลอดภัยในชีวิต ทำให้คนทั่วไปไม่สามารถย่างกรายเข้าไปในหลายพื้นที่ได้

แต่ตระกูลแบล็กได้แสดงให้เห็นอนาคตที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

ถ้าหมอกพิษไม่ใช่อุปสรรคอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นแรงสนับสนุนล่ะ?

ในวันนั้น มีผู้คนมากมายเริ่มถกเถียงกันในประเด็นนี้

“คนที่ลังเลใจอีกกลุ่มหนึ่งคงจะหันไปเข้าข้างตระกูลแบล็กแน่” ลู่จินกู้กล่าวด้วยความกังวล

สีหน้าของอีธานและคนอื่น ๆ ก็ไม่ดีเช่นกัน โดยเฉพาะเผ่าเอลฟ์และเผ่าจระเข้โบราณ เผ่าพันธุ์ของพวกเขาล้วนมีประวัติศาสตร์ถูกเผ่ามายารุกราน และถูกมนุษย์รังแก แม้ว่าตอนนี้จะเข้าร่วมสหพันธ์และถือว่าลบล้างอดีตไปแล้ว แต่เมื่อเห็นสองเผ่าพันธุ์ที่เคยนำความทุกข์ทรมานมาให้พวกเขากลับมาร่วมมือกัน พวกเขาจะดีใจได้อย่างไร?

เผ่าเอลฟ์ที่ก่อนหน้านี้แยกตัวออกจากสังคม ย่อมไม่มีความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธ์ จึงตอบสนองรุนแรงกว่า “พวกเขากำลังหาทางตายให้ตัวเอง!”

“ใช่ ร่วมมือกับเสือเพื่อเอาหนัง*[1] มายาไม่ใช่เผ่าพันธุ์ที่เป็นมิตรเลย”

“มายาเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีพลังจิต แม้จะดูเหมือนสูญพันธุ์ไปแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะกลับมาอีก มนุษย์ไม่คิดจะกำจัดภัยแฝงนี้ ยังจะช่วยเหลือพวกมันอีก ช่างเป็น… ฮึ”

ลู่จินกู้และอีธานรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เพราะพวกเขาทั้งสองก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน แต่เหล่าเอลฟ์ที่กำลังโมโหกลับไม่ทันสังเกตจุดนี้ ยังคงผลัดกันประณามการกระทำที่เหมือนอยากตายของมนุษย์

อย่างไรก็ตาม ถึงพวกเขาจะโกรธแค้นเพียงใด ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงความรู้สึกของผู้คนได้ ช่วงก่อนหน้านี้สถานการณ์ในเขตพาราไดซ์เพิ่งจะสงบลง แต่หลังจากที่วิดีโอนี้ปรากฏขึ้นไม่นาน เหอผิงก็รายงานว่ามีคนอีกกลุ่มออกมาประท้วง เรียกร้องให้เขตพาราไดซ์เปิดรับจุดผ่าตัดของตระกูลแบล็ก

ลู่จินกู้ฟังรายงานจากเหอผิงโดยไม่ได้หลบเลี่ยงคนอื่น ดังนั้นเมื่ออีกฝ่ายพูดจบ ผู้คนรอบข้างก็แสดงความโกรธออกมาทันที

นักรบเผ่าจระเข้โบราณตะโกนก้อง “ไล่พวกอกตัญญูพวกนี้ออกไป!”

ในความคิดอันเรียบง่ายของพวกเขา หากมีแค้นต้องชำระ มีบุญคุณก็ต้องทดแทน และการที่ลู่จินกู้มอบที่อยู่อาศัยที่ปลอดภัยจากมลพิษให้ผู้คน นั่นคือบุญคุณอันยิ่งใหญ่ แต่คนพวกนี้กลับคิดจะทำลายเธอ จึงเป็นการเนรคุณอย่างชัดเจน

เธอไม่พูดอะไร แต่ในใจก็คิดว่าคนพวกนี้สมองมีปัญหาหรือเปล่า

เหอผิงแสดงสีหน้ากังวล “คุณจิน วิดีโอของตระกูลแบล็กมีพลังในการปลุกระดมมาก ฉันกังวลว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้ อาจเกิดความขัดแย้งภายในเขตพาราไดซ์ได้”

เธอรู้ว่าความกังวลของอีกฝ่ายถูกต้อง หากเกิดเหตุการณ์นองเลือดขึ้น บารมีของบริษัทพาราไดซ์กรุ๊ปที่กำลังสั่นคลอนอยู่แล้วจะได้รับความเสียหายอย่างหนัก

และเธอก็ไม่สามารถใช้วิธีปราบปรามอย่างเด็ดขาดได้ พูดตรง ๆ คือ เธอเป็นเพียงวิญญาณที่มาจากประเทศที่สงบสุข ถึงแม้ตอนนี้จะมีความสามารถบางอย่าง แต่สิ่งที่อยู่ในจิตใจก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ท่ามกลางสายตากังวลของทุกคน เธอพูดเบา ๆ ว่า “ถ้าอย่างนั้น ก็ประกาศกฎการบริหารใหม่แล้วกัน…”

เมื่อเหอผิงจดบันทึกเสร็จ การสนทนาครั้งนี้ก็สามารถจบลงได้แล้ว แต่หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คนที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกส่วนตัวในเรื่องงานคนนี้ กลับแสดงความกังวลออกมาอย่างหาได้ยาก “ขอคุณอย่าเสียใจกับคนพวกนั้นเลย มีคนบางกลุ่มที่ถูกปลุกระดมได้ง่าย มันไม่ใช่ความผิดของคุณ”

เธอชะงักเล็กน้อย ครู่ต่อมาก็ยิ้มพลางพยักหน้า “ฉันรู้ ไม่ต้องกังวลหรอก”

แววตาของเหอผิงยังคงเต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็ยอมพยักหน้า “ค่ะ”

หลังจบการสนทนา เธอก้มหน้าจมอยู่กับความคิด

อีธานแสดงความกังวลเช่นกัน “คุณลู่ คุณกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?”

“ฉันกำลังคิดว่าตระกูลแบล็กต้องการทำอะไรกันแน่”

เธอไม่ได้เศร้าโศกเสียใจเรื่องเขตพาราไดซ์อย่างที่พวกเขากังวล แต่กลับกำลังครุ่นคิดถึงปัญหานี้อย่างจริงจัง

“ตระกูลใหญ่ที่นำโดยแบล็กนั้น แม้ภายนอกจะดูสุภาพมาก แต่ทุกคนก็รู้ว่าในใจพวกเขาดูถูกคนธรรมดา ถ้าสมมติพวกเขาเชื่อจริง ๆ ว่าโลกใหม่คือทิศทางการพัฒนาของมนุษยชาติ พวกเขาจะคำนึงถึงคนธรรมดาเป็นอันดับแรกไหม?”

อีธานส่ายหน้าทันที

“นายก็คิดว่าไม่ใช่ไหมล่ะ? แต่ตอนนี้การกระทำของพวกเขากลับพยายามดึงดูดคนธรรมดา มันไม่ขัดกับแนวทางปกติของพวกเขาหรอกเหรอ?” เธอค่อย ๆ วิเคราะห์พลางจัดระเบียบความคิด “พวกเขาไม่มีทางทำอะไรไร้จุดหมาย การกระทำนี้ต้องมีความหมายแน่นอน ถ้าสมมติว่าเป้าหมายของพวกเขาคือการสร้างโลกใหม่ แล้วคนธรรมดาจะมีบทบาทอะไรในเรื่องนี้?”

ไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้ แต่หลังจากการวิเคราะห์นี้ ทุกคนต่างเกิดความสงสัยในใจ

ไม่นานหลังจากนั้น บริษัทพาราไดซ์กรุ๊ปได้ประกาศนโยบายใหม่ โดยระบุชัดเจนว่าเนื่องจากผู้อยู่อาศัยบางส่วนในเขตพาราไดซ์มีแนวคิดการใช้ชีวิตที่ขัดแย้งกับเขตพาราไดซ์ เพื่อไม่เป็นการละเมิดเสรีภาพส่วนบุคคล คำสั่งปิดเขตพาราไดซ์จะมีการปรับเปลี่ยนเล็กน้อย โดยทุกวันจันทร์จะเปิดให้สิทธิ์ ‘ออก’ สองชั่วโมง ผู้ที่ต้องการออกจากเขตพาราไดซ์สามารถออกได้อย่างอิสระในช่วงเวลานี้ ส่วนเวลาอื่นยังคงใช้นโยบายปิดเช่นเดิม ผู้ที่ฝ่าฝืนบุกรุกจะถือว่าก่อกวนความสงบ จะถูกจำคุกตั้งแต่สามเดือนถึงสิบปีตามความเสียหายที่ก่อ

นอกจากนี้ เขตพาราไดซ์ยังคงใช้นโยบายอนุญาตให้ออกแต่ไม่อนุญาตให้เข้า เมื่อออกไปแล้ว ขออภัย เขตพาราไดซ์จะไม่ต้อนรับคุณอีก

หากผู้ที่ได้สถานะผู้อยู่อาศัยในเขตพาราไดซ์จากการซื้อที่อยู่อาศัยต้องการออกไป บริษัทพาราไดซ์กรุ๊ปจะรับซื้อบ้านคืนในราคาตลาด พร้อมยกเลิกสถานะผู้อยู่อาศัยและจะไม่มีการให้สถานะนี้อีกตลอดไป

เมื่อประกาศออกมาใหม่ ๆ คนเหล่านั้นยังคงประท้วง บอกว่า “ทำไมต้องเป็นพวกเราที่ต้องไป? พวกเราไม่ไป พวกเราต้องการให้เขตพาราไดซ์นำจุดผ่าตัดเข้ามา นี่เป็นสิทธิของพวกเรา”

อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้บริษัทพาราไดซ์กรุ๊ปไม่ได้ใจดีเหมือนเดิมแล้ว พูดให้ถึงที่สุด แต่ละเขตพาราไดซ์ล้วนเป็นทรัพย์สินส่วนตัว แม้แต่สหพันธ์ก็ไม่สามารถบังคับให้เขตพาราไดซ์ทำอย่างโน้นอย่างนี้ได้ คนพวกนี้คิดว่าตัวเองสำคัญเกินไปแล้ว

พวกเขาต้องการจะได้ทั้งปลาและอุ้งหมี แต่ก็ต้องดูว่าลู่จินกู้จะยอมร่วมมือหรือไม่

เห็นได้ชัดว่า เธอไม่ยินยอม

ดังนั้นสถานการณ์จึงชะงักงันทันที

คนที่เข้าร่วมเรียกร้องและประท้วงก่อนหน้านี้ บางคนก็แค่อารมณ์ชั่ววูบ บางคนก็ถูกปลุกปั่น พอตอนนี้บริษัทพาราไดซ์กรุ๊ปแสดงท่าทีแข็งกร้าว ก็เหมือนสาดน้ำเย็นใส่หัวพวกเขา

ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง คนประท้วงก็ลดลงครึ่งหนึ่งอย่างน่าประหลาด

ส่วนที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งก็เสียงเบาลงมาก ท่าทีแบบฟ้าร้องแต่ฝนไม่ตกเช่นนี้ ทำให้การประท้วงกลายเป็นเรื่องตลกในทันที

กลุ่มผู้สนับสนุนเขตพาราไดซ์ที่นำโดยเปาหยวนซานก็ออกมาเยาะเย้ยคนพวกนี้ในตอนนี้ พูดจาคล่องปากว่า “ไอ้คนอกตัญญู” “ลืมบุญคุณ” “กินในชาม มองในหม้อ”*[2]

ต้องยอมรับว่าการศึกษาวัฒนธรรมดั้งเดิมที่บริษัทพาราไดซ์กรุ๊ปจัดขึ้นนั้นได้ผลดีทีเดียว ทุกคนสามารถพูดสำนวนโวหารและคำคมต่าง ๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว

[1] ร่วมมือกับเสือเพื่อเอาหนัง (与虎谋皮) เป็นสำนวนจีน หมายถึง การร่วมมือกับคนที่มีอำนาจหรือคนชั่ว โดยหวังผลประโยชน์จากพวกเขา แต่สุดท้ายมักจะถูกหักหลังหรือเดือดร้อนเอง

[2] กินในชาม มองในหม้อ (吃着碗里的看着锅里的) เป็นสำนวนจีน หมายถึง โลภมาก ไม่รู้จักพอ