เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่ - บทที่ 438 ความเคยชินทางความคิด

บทที่ 438 ความเคยชินทางความคิด

ลู่จินกู้มองเห็นพลังของตัวเอง

เมื่อเทียบกับตอนแรกที่มีน้ำอยู่ก้นบ่อแค่ชั้นบาง ๆ ตอนนี้พลังจิตของเธอเหมือนมหาสมุทร เพียงแต่ว่าสีของ ‘น้ำทะเล’ มีเส้นสีเทาขาวแทรกอยู่ ดูแล้วรู้สึกไม่สบายตา

ดูเหมือนว่าพลังจิตที่ถูกกลืนกลายเกือบสมบูรณ์จากการปลดปล่อยข้อจำกัดทั้งหมดครั้งที่แล้ว คงไม่สามารถกลับคืนสู่สภาพเดิมได้แล้ว

แต่ก็ดีที่หลังจากพลังของมายาถูกกดไว้ พลังจิตของเธอนอกจากสีที่ดูแปลกไปบ้าง ก็ไม่มีปัญหาอื่นใด

“พลังจิตที่ถูกฝังอยู่น่าจะอยู่ในตำแหน่งที่ซ่อนเร้นมาก มันจมลึกลงไปในทะเลจิตของคุณ เมื่อคุณเห็นสิ่งที่ดูไม่กลมกลืน นั่นน่าจะเป็นพลังของมายา”

เธอนึกถึงคำพูดของกงซุนฉือ แล้วจินตนาการว่าตัวเองดำดิ่งลงไปใน ‘น้ำทะเล’

เย็น

นี่คือความรู้สึกแรกของเธอ

ต่างจากพลังอันเย็นเยียบของกู้ตั๋ว พลังจิตของเธอเหมือนน้ำแข็งนับหมื่นปี แม้จะไหลเวียนเหมือนน้ำ แต่เมื่อดำลึกลงไป กลับรู้สึกเหมือนกำลังเคลื่อนที่ผ่านก้อนน้ำแข็ง

โชคดีที่นี่เป็นพลังของเธอเอง จึงไม่มีทางทำร้ายตัวเองได้ ดังนั้นแม้จะหนาวมาก เธอก็ดำลงไปถึงก้นทะเลได้อย่างราบรื่น

แม้จะใช้คำว่าทะเลจิตเพื่ออธิบายพลังระดับ 3S แต่ที่นี่ก็ไม่มีทางมีสิ่งมีชีวิตมากมายเหมือนโลกใต้ทะเลจริง ๆ ก้นทะเลเป็นเพียงพื้นราบเงียบสงัด

เธอมองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นอะไรเลยในระยะสายตา

“ตอนที่มองดูโลกของพลังจิต อย่าจำกัดความคิดของตัวเองด้วยมุมมองของมนุษย์ โลกนั้นก็คือตัวคุณเอง ที่ไหนที่ความคิดไปถึง ที่นั่นก็จะปรากฏขึ้น”

เธอนึกถึงคำพูดของกงซุนฉือ แล้วลองจินตนาการว่าสายตากวาดมองไปทั่วทะเลจิต

ในวินาถัดมา เธอรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นหนึ่งเดียวกับทะเลจิต มองเห็นทุกซอกทุกมุมอย่างชัดเจน

รวมถึงส่วนที่ถูกซ่อนไว้ด้วย

เธอสังเกตเห็นความผิดปกติในทันที

ก้นทะเลที่ดูราบเรียบนั้น ยังมีสิ่งอื่นอยู่

‘ฉันต้องทะลุผ่านไป’

เธอบอกกับตัวเองในจิตใจ

สายตามืดลงชั่วครู่ ก่อนจะมีแสงสลัว ๆ ปรากฏขึ้น

ในความมืด ‘ปลาหมึกยักษ์’ สีเทาขาวกำลังหดหนวดรอบตัว ร่างกายขยับขึ้นลงราวกับกำลังหลับใหล

เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่ใช่ว่ามายาไม่มีรูปร่างและตัวตนหรอกเหรอ ทำไมในสมองของเธอถึงเป็นรูปร่างแบบนี้

ใครจะอยากให้มีของน่าเกลียดแบบนี้อยู่ในสมองกันล่ะ!

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนใจเรื่องรูปลักษณ์ เธอค่อย ๆ เข้าใกล้แก่นพลังมายาสวรรค์ และพบว่ามันดูเหมือนจะหลับจริง ๆ แม้เธอจะ ‘สัมผัส’ อีกฝ่ายในจิตใจ ปลาหมึกยักษ์ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ เลย

ไม่น่าจะเป็นแบบนี้ กงซุนฉือเคยบอกว่า การกินคือสัญชาตญาณที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างหนึ่งของเผ่าพันธุ์มายา พลังระดับ 3S เป็นเหมือนอาหารเลิศรสสำหรับมัน หากรู้สึกถึงพลังระดับนี้ แก่นพลังมายาสวรรค์จะต้องมีปฏิกิริยาตอบสนองแน่นอน

แต่ตอนนี้ เธอจิ้มผิวของปลาหมึกยักษ์จนบุ๋มลงไปแล้ว แต่มันก็ยังคงนอนหลับสนิท ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาเลย

เธอรู้สึกงุนงง อารมณ์เหมือนกับตั้งใจมาท้าประลอง แต่อีกฝ่ายกลับไม่รับคำท้าเลย

ถอยออกไปปรึกษากงซุนฉือก่อนแล้วค่อยกลับมาดีไหม?

ตอนนี้คงต้องทำแบบนั้นแหละ

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ขณะที่กำลังจะถอยออกไป สายตาก็เลื่อนผ่านด้านบนโดยไม่ตั้งใจ

เธอทะลุผ่านก้นทะเลแห่งทะเลจิตมาถึงที่ซ่อนของพลังมายา แต่จริง ๆ แล้ว ก้นทะเลเป็นเพียง ‘ความเคยชินทางความคิด’ นั่นคือในจินตนาการของเธอ ทะเลย่อมต้องมีก้น

แต่ความจริงถ้าเธอสามารถก้าวข้ามความเข้าใจแบบทั่วไปนี้ได้ ก็จะพบว่าพลังจิตเป็นเพียงก้อนพลังงานที่ไม่มีบนล่างซ้ายขวา

และการทะลุผ่านก้นทะเลก็เป็นเพียงภาพลวงตาของเธอ

ดังนั้นตอนนี้เมื่อมองขึ้นไป เธอควรจะเห็นพลังจิตของตัวเองโดยตรง

แต่สิ่งที่ปรากฏในสายตาเธอกลับเป็นโดมที่เปล่งแสงสีทอง

ดูคุ้นตามาก

เธอหยุดชั่วครู่ แล้วลองเรียกระบบพาราไดซ์

หน้าจอระบบปรากฏขึ้นมา

“นี่เป็นพลังของคุณใช่ไหม? เพราะฉันอยู่ในเขตพาราไดซ์เคลื่อนที่ แก่นพลังมายาสวรรค์ถึงถูกคุณจำกัดใช่ไหม?”

ภาพโฮโลแกรมของต้นไม้ใหญ่สั่นไหวเบา ๆ ราวกับกำลังตอบว่า ‘ใช่’

“ยกเลิกการป้องกันนี้ชั่วคราวได้ไหม?” ความอบอุ่นแผ่ซ่านในใจเธอ “ตอนนี้ฉันต้องการพลังของมายา”

กิ่งก้านที่กำลังสั่นไหวหยุดนิ่งทันที ข้อความเตือนจากระบบปรากฏขึ้น

[การยกเลิกการป้องกันเป็นอันตรายอย่างมากต่อโฮสต์ ไม่แนะนำให้โฮสต์ทำเช่นนั้น]

“แต่ตอนนี้พวกเราทำอะไรไม่ได้เลยกับสิ่งที่เกิดขึ้นบนดาวศูนย์กลาง มีแค่วิธีนี้เท่านั้น คุณช่วยฉันหน่อยได้ไหม?”

ครั้งนี้เธอไม่ได้พูดมากมายด้วยคำพูดน่ารำคาญ เพียงแค่ขอร้องด้วยน้ำเสียงจริงใจ

ระบบพาราไดซ์ไม่ตอบสนองเป็นเวลานาน แต่โดมแสงสีทองที่สะท้อนในดวงตาเธอค่อย ๆ จางลง

ในวินาทีที่โดมแสงหายไป หมึกยักษ์ที่หลับใหลอยู่ก็เริ่มมีปฏิกิริยา

เธอยิ้มบาง ๆ พูดคำว่า “ขอบคุณ” อย่างรวดเร็ว แล้วหมุนตัววิ่งออกไป

ฉิว—-

หนวดของมันไล่ตามเธอไม่ลดละ บรรยากาศอันหนาวเหน็บแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว

“พลังจิตของราชวงศ์แห่งเผ่าพันธุ์มายาจะต้องมีความแข็งแกร่งมาก ตามที่ผมคาดการณ์ เมื่อพลังถึงระดับหนึ่งจะเกิดการเปลี่ยนแปลงทางคุณภาพ ก่อนถึงจุดนั้นคุณต้องอดทนไว้ ถ้าสูญเสียสติสัมปชัญญะไปหมดก็จะเสียแรงเปล่า”

เสียงของกงซุนฉือดังขึ้นข้างหู เธอหมุนตัวอย่างรวดเร็วในทะเลจิต หลบหลีกการโจมตีของหนวด

ผืนน้ำที่เคยสงบนิ่งบัดนี้ปั่นป่วนราวกับน้ำเดือด ทุกที่ที่แก่นพลังมายาสวรรค์ผ่านไป สีเทาขาวก็แผ่ขยายออกไป

เมื่อทะเลจิตเกือบทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีเทาขาว เธอรู้สึกได้ชัดเจนว่า ‘พื้นที่ของทะเล’ ขยายใหญ่ขึ้น

การไล่ล่ายังคงดำเนินต่อไป แก่นพลังมายาสวรรค์ต้องการจะกลืนกินเธอให้สิ้นซากตามสัญชาตญาณ เพื่อกลายเป็นเจ้าของทะเลจิตนี้อย่างแท้จริง

หลังจากหลบหลีกการโจมตีของหนวดอย่างหวุดหวิดหลายครั้ง เธอก็รู้ว่าแบบนี้ไม่ไหวแล้ว

เมื่อพลังจิตถูกมายากลืนกลืน หนวดของมันก็ยิ่งเพิ่มจำนวนมากขึ้น การเคลื่อนไหวของเธอต้องเร็วและคล่องแคล่วกว่านี้

ทันใดนั้นเธอก็นึกถึง ‘ความเคยชินทางความคิด’ การเคลื่อนไหวของเธอชะงักเล็กน้อย

ในการไล่ล่าที่ตึงเครียดนี้ การหยุดชะงักเพียงชั่วขณะก็อาจเป็นเรื่องถึงตาย

หนวดนับไม่ถ้วนพุ่งเข้ามาพร้อมกัน หมายจะกลืนกินเธอให้สิ้น

วินาทีถัดมา ร่างที่คล่องแคล่วร่างหนึ่งก็มุดผ่านช่องว่างแคบ ๆ ออกไปได้

จิตสำนึกของเธอแปรเปลี่ยนเป็นร่างของชาวมนุษย์เงือก

ในมหาสมุทร จะมีอะไรที่ได้เปรียบมากกว่าชาวมนุษย์เงือก?

เธอนึกถึงท่าทางการเคลื่อนไหวของชาวมนุษย์เงือกอย่างเซนาอินและเซอร์ ครีบหางที่แข็งแรงของเธอแค่กระดิกเบา ๆ ก็สามารถพาร่างแหวกว่ายไปได้ไกล

รูปร่างของชาวมนุษย์เงือกนั้นคล่องแคล่วจริง ๆ แม้จะมีหนวดมากมายไล่ล่าเธอ แต่เธอก็สามารถหลบหนีได้อย่างหวุดหวิดด้วยท่าทางที่เหลือเชื่อ จากตำแหน่งที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้

ในระหว่างนี้ พลังจิตของเธอก็ยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เธอรู้สึกว่าตอนนี้ พลังจิตของเธอได้เกินระดับ 3S ที่สหพันธ์กำหนดไว้แล้ว

แต่โอกาสที่จะวิวัฒนาการเป็นราชวงศ์ก็ยังไม่ปรากฏ นั่นหมายความว่าเธอต้องต่อสู้ต่อไป

ในขณะนี้ที่ป้อมลอยฟ้า ทั้งในและนอกจอภาพ กงซุนฉือและอีธานต่างจ้องมองลู่จินกู้ที่หลับตาสนิทด้วยความกังวล ผ่านไปยี่สิบนาทีแล้ว พลังของเธอยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แรงกดดันที่แผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัวก็น่าหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน