เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่ - บทที่ 482 ขอให้ปลอดภัย

บทที่ 482 ขอให้ปลอดภัย

การที่กรีนลีฟมาที่เขตพาราไดซ์หนึ่งในวันนี้เป็นเพียงความบังเอิญ หลังจากที่เผ่าเอลฟ์ได้สร้างบ้านเกิดขึ้นใหม่ ในที่สุดก็มีเอลฟ์รุ่นใหม่ถือกำเนิดขึ้น

เขาตัดสินใจที่จะเตรียมของขวัญให้กับเด็ก ๆ รุ่นแรก แต่ไม่ว่าจะเป็นงานฝีมือแบบดั้งเดิมของเผ่าเอลฟ์หรือของเล่น ลุงป้าน้าอาชาวเอลฟ์ทุกคนก็มีกันอยู่แล้ว เขารู้สึกว่ามันยังไม่มีเอกลักษณ์พอ

ดังนั้นเขาจึงมาที่เขตพาราไดซ์หนึ่งที่มีร้านค้าครบครันที่สุด เพื่อหาของขวัญที่เข้ากับรสนิยมของเผ่าเอลฟ์และมีความแปลกใหม่

ในฐานะที่เป็นหนึ่งในผู้ติดตามของลู่จินกู้ เขามีสิทธิ์พิเศษเพียงพอในทุกเขตพาราไดซ์ และได้รับความสำคัญมากพอ ดังนั้นหลังจากเพิ่งเดินดูได้ไม่นาน เหอผิงก็ได้รับข่าว

แต่ถ้าไม่มีเรื่องอะไรสำคัญ รองประธานบริษัทพาราไดซ์กรุ๊ปคนนี้ก็จะไม่มารบกวนความสนุกของเขา

แต่ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ

กรีนลีฟเพิ่งดูงานปักสามมิติที่สวยงามเสร็จ กำลังชื่นชมฝีมือการทำ จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงพลังจิตที่คุ้นเคยแผ่ซ่านอย่างรุนแรง และกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ตัวเขาอย่างรวดเร็ว เขาหันไปมองด้วยความสงสัย ก็เห็นสีหน้าตื่นตระหนกของเหอผิง

“กรุณาตามฉันมาค่ะ!”

แม้จะตื่นตระหนก แต่เหอผิงยังคงรักษาสติ ไม่ได้พูดอะไรต่อหน้าผู้คน

กรีนลีฟก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติแล้ว จึงตามไปโดยไม่พูดอะไร

เหอผิงพาเขาไปที่คุกของเขตพาราไดซ์หนึ่ง

สำหรับอาชญากรสงครามที่ก่อสงครามและทำให้ผู้บริสุทธิ์มากมายต้องตาย หลังจากการอภิปรายแล้ว รัฐบาลใหม่เห็นพ้องต้องกันว่าการขังพวกเขาไว้ในคุกของเขตพาราไดซ์เป็นทางเลือกที่เหมาะสมที่สุด

ส่วนจะขังไว้ที่เขตพาราไดซ์ไหนนั้น พวกเขาคิดว่าหมายเลขหนึ่งเหมาะสมที่สุด

ประชาชนสามารถเห็นเหล่าอาชญากรสงครามเหล่านี้ได้ และยังสามารถใช้ข่มขู่ผู้ที่อาจซ่อนตัวอยู่ได้อีกด้วย

ดังนั้นจึงรวมถึงโจ แบล็กด้วย เกือบทุกคนที่เป็นอาชญากรสงครามถูกขังอยู่ในคุกของเขตพาราไดซ์หนึ่ง

พวกเขาต้องทำงานเพื่อปรับปรุงตัวทุกวัน นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีใครตั้งใจทรมานพวกเขา

แต่ตอนนี้พวกนักโทษกลับล้มลงกับพื้นทั้งหมด

พลังจิตของพวกเขากำลังลดลงอย่างรวดเร็ว คนที่มีพลังน้อยกว่าถึงกับน้ำลายฟูมปาก ดูท่าจะไม่รอด

กรีนลีฟมีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก

ในฐานะคนที่รู้เรื่องทั้งหมด เขามองออกทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

เหอผิงก็เป็นคนที่รู้เรื่องเช่นกัน จึงมีสีหน้าแย่มาก “คุณอาจินเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า? ตอนนี้พวกเราควรทำยังไงดี?”

“ปิดข่าว อย่าให้ประชาชนทั่วไปรู้…” กรีนลีฟตอบอย่างไม่ลังเล

หลังจากลอยเคว้งคว้างอยู่ในสหพันธ์มาหลายปี เขาก็แตกต่างจากชนเผ่าที่บริสุทธิ์ไปมากแล้ว จึงตอบสนองได้ทันทีว่าถ้าเรื่องแบบนี้แพร่ออกไป จะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของลู่จินกู้อย่างมาก

โชคดีที่คุกของเขตพาราไดซ์มหัศจรรย์พอ ไม่จำเป็นต้องมียามเฝ้ามากนัก จึงแค่ส่งกองกำลังจากทหารเขตพาราไดซ์มายืนอยู่ด้านนอก และตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาอาหาร พวกเขาค้นพบเร็ว สถานการณ์ในคุกจึงไม่ได้แพร่ออกไปข้างนอก

เหอผิงพยักหน้า “ฉันปล่อยข่าวว่ามีคนพยายามแหกคุกออกไปแล้ว ให้ทหารเขตพาราไดซ์ปิดล้อมพื้นที่นี้ไว้”

“ทำได้ดี” ดวงตาสีเขียวมรกตฉายแววลึกล้ำ เขาจัดการอะไรบางอย่างบนอุปกรณ์สื่อสาร

การติดต่อกับลู่จินกู้และกู้ตั๋วอยู่ในสถานะที่ไม่สามารถเชื่อมต่อได้ เขาจึงรีบติดต่อคนอื่น ๆ อย่างรวดเร็ว

ห้องประชุมเสมือนจริงที่ไม่ได้ใช้มานานหลังสงครามจบลงถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง ทุกคนรีบมาถึงอย่างรวดเร็ว ขณะที่กรีนลีฟกำลังจะพูด มีคนหนึ่งเข้ามาในห้องประชุม ทำให้ทุกคนประหลาดใจมาก

กู้หลี่ที่ตอนนี้ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาว่างก็มาด้วย

เขาไม่มีเวลามาเสียเวลา หลังจากพยักหน้าให้กรีนลีฟ เขาก็พูดขึ้นก่อน “อาตั๋วอาจจะเกิดเรื่องแล้ว”

กรีนลีฟมีสีหน้าตึงเครียดราวกับน้ำนิ่ง หัวใจดิ่งลงเหมือนตกเหว

เขาไม่สงสัยในคำพูดของกู้หลี่เลยแม้แต่น้อย คิดว่าตระกูลกู้คงมีวิธีบางอย่างที่สามารถตรวจสอบความปลอดภัยของคนในตระกูลที่อยู่ข้างนอกได้ และพวกเขาทุกคนรู้ว่าคนทั้งสองอยู่ด้วยกัน ดังนั้นลู่จินกู้ก็อาจจะเกิดเรื่องด้วย

กู้หลี่พูดเพียงประโยคนั้นแล้วก็มองกรีนลีฟ

เขารีบเล่าสถานการณ์ทั้งหมดอีกครั้ง ก่อนจะพูดตอนท้ายว่า “คุณอาจินเคยพูดไว้ว่า ถ้าพลังของราชวงศ์แข็งแกร่งเกินไป มันจะไม่สามารถควบคุมได้และนำไปสู่การแตกสลาย ดังนั้นเธอจะไม่ดูดกลืนพลังของคนพวกนั้นโดยไม่มีเหตุผล จะต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นที่ทำให้เธอจำเป็นต้องทำแบบนั้น…”

“อุปกรณ์สื่อสารส่งสัญญาณครั้งสุดท้ายมาจากเขตมลพิษ” กงซุนฉือจัดการกับอุปกรณ์สื่อสารอย่างรวดเร็ว “พิกัดแน่ชัดอยู่ตรงนี้…”

“แน่ใจเหรอ?”

“ครับ นี่ไม่ใช่สัญญาณจากอุปกรณ์สื่อสารของพวกเขา แต่เป็นสัญญาณจากตัวอย่างการทดลองก่อนหน้านี้ ตัวอย่างนี้มีอยู่แค่สองชิ้นในจักรวาล ชิ้นหนึ่งอยู่ในห้องทดลองของผม อีกชิ้นอยู่กับพวกเขา”

“พวกเราจะรีบไปกันเดี๋ยวนี้”

ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที พวกเขาก็ยืนยันรายชื่อผู้เข้าร่วมเรียบร้อยแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงกรีนลีฟ เขาคือผู้ติดตามคนแรก

ที่เหลือคือว่านฉีหยา เซอร์ และหนีเอ้อ ทุกคนล้วนเป็นผู้ติดตามที่ไม่อาจปฏิเสธได้

แต่ไม่มีใครคาดคิดว่ากงซุนฉือจะรีบมาทันที พร้อมกับหุ่นยนต์ที่แบกกล่องใบใหญ่มาด้วย

“ของในกล่องนี้อาจจะช่วยได้”

เขาอธิบายเพียงแค่นั้น คนอื่น ๆ ก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม

ทุกคนรู้ดีว่ากงซุนฉือเป็นอัจฉริยะ การที่เขาสมัครใจมาด้วยย่อมเป็นเรื่องดี

กรีนลีฟวางแผนจะไปดาวเคราะห์หมายเลข 7132 ก่อน

เพราะที่นั่นมีท่าอากาศยานที่อยู่ใกล้เขตมลพิษมากที่สุด

แต่กงซุนฉือบอกว่าไม่จำเป็น พวกเขาเข้าไปในเขตมลพิษได้เลย

ทุกคนสงสัย แต่ก็เลือกที่จะเชื่อเขา

พวกเขาปรากฏตัวที่เขตพาราไดซ์ซึ่งอยู่ใกล้พิกัดนั้นมากที่สุด

แม้จะบอกว่า ‘ใกล้’ แต่ความจริงแล้วถ้าให้ยานบินด้วยความเร็วเต็มที่ก็ยังต้องใช้เวลาเดินทางหลายวัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเดินทางด้วยกำลังคนเลย

ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี?

ทุกคนต่างมองไปที่กงซุนฉือ

เห็นเขารีบเปิดกล่องโลหะ อุ้มชิ้นส่วนมากมายออกมา จากนั้นก็ประกอบมันด้วยความเร็วสูงจนกลายเป็นสิ่งที่ดูคล้ายกิ่งไม้จำนวนมาก

เขาติดต่อไปหาผู้ดูแลเก่า อีกฝ่ายดูเหมือนจะเตรียมพร้อมไว้แล้ว รับสายทันที

กงซุนฉือพูดเพียงสามคำว่า “เริ่มได้เลย”

สิบวินาทีต่อมา ‘กิ่งไม้’ เริ่มเรืองแสง ลำแสงนับไม่ถ้วนพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า สะท้อนเป็นดวงแสงขนาดใหญ่บนท้องฟ้าอันไกลโพ้น

ผ่านไปอีกไม่กี่วินาที เงาดำค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในดวงแสงนั้น ทุกคนเห็นว่ามันคือรูปร่างของยานอวกาศ

ประมาณห้านาทีต่อมา ยานอวกาศความเร็วสูงรุ่นเหินเงาก็ปรากฏเหนือศีรษะของทุกคน

กงซุนฉือแนะนำสั้น ๆ “เทคโนโลยีการเคลื่อนย้ายผ่านหลุมหนอนที่พึ่งพัฒนาขึ้น ตอนนี้สามารถเคลื่อนย้ายได้เฉพาะวัตถุที่ไม่มีชีวิตอย่างปลอดภัยเท่านั้น”

ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม อย่างน้อยมันก็ช่วยประหยัดเวลาของพวกเขาได้มาก

ไม่นานทุกคนก็ย้ายขึ้นยาน หลังจากป้อนพิกัดเสร็จ ยานเหินเงาก็ออกเดินทางทันที

ในระหว่างกระบวนการนี้ พวกเขาก็ไม่เคยละทิ้งการติดต่อกับทั้งสองคน

แต่ผลลัพธ์กลับไม่น่ายินดีนัก

อุปกรณ์สื่อสารของทั้งสองคนเปลี่ยนจาก ‘ไม่สามารถติดต่อได้ชั่วคราว’ กลายเป็น ‘อุปกรณ์สื่อสารไม่มีอยู่ กรุณาตรวจสอบแล้วลองใหม่อีกครั้ง’

การที่ได้รับการตอบสนองแบบนี้ มีความเป็นไปได้เพียงกรณีเดียว นั่นคือ อุปกรณ์สื่อสารของพวกเขาเสียหาย และเป็นความเสียหายที่ไม่สามารถซ่อมแซมได้

ในที่สุดกรีนลีฟก็หยุดการพยายามติดต่อสื่อสารที่ทำอย่างต่อเนื่อง มองออกไปยังดาวเคราะห์ที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างภาวนาในใจ

‘ขอให้พวกคุณปลอดภัยด้วยเถอะ’