ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 429 สายเกินไปแล้ว! ................

บทที่ 429 สายเกินไปแล้ว!

…………….

บทที่ 429 สายเกินไปแล้ว!

ความตื่นตระหนกเพิ่งลดลงไปได้ไม่นานก็พุ่งขึ้นมาอีกครั้ง เจ้าเมืองของพวกเขาสิ้นใจในสนามรบโบราณจริงหรือ?

เป็นไปไม่ได้! แต่ละคนล้วนถือศาสตราวุธปราบปีศาจ แถมวิญญาณในศาสตราวุธเหล่านั้นก็เคยเป็นผู้แข็งแกร่งมาก่อน แม้จะถูกระเบิดด้วยกลไกหรือถูกทัณฑ์สวรรค์ขอบเขตพ้นโลกีย์ ก็น่าจะยังเหลือลมหายใจอยู่บ้างสิ?

เหล่าปรมาจารย์ที่กำลังฝ่าทัณฑ์สวรรค์เห็นดังนั้นก็พากันเลียนแบบ ก่อนจากไป พวกเขาขอกำจัดสัตว์อสูร เผ่าปีศาจ และพลังปีศาจเหล่านี้ด้วย!

การฟาดฟันครั้งนี้ไม่ดีเลย มีคนฟาดจนเกิดหลุมยักษ์ขึ้น สัตว์วิญญาณระดับต่ำถูกทำลายในพริบตา ส่วนสัตว์วิญญาณและสัตว์อสูรระดับสูงอาศัยพลังที่เหลือจากสายฟ้าไต่ออกมาจากหลุม แม้ร่างกายจะถูกสายฟ้าเผาจนดำก็ไม่สนใจ

กลิ่นเนื้อไหม้แพร่กระจายไปทั่ว กลิ่นเหม็นหลายอย่างผสมกับกลิ่นเนื้อหอม ๆ กลายเป็นกลิ่นที่บรรยายไม่ถูก

ลูกศิษย์บางคนอาเจียนทันที เมื่อพลังของทัณฑ์สวรรค์ขอบเขตพ้นโลกีย์ยิ่งแข็งแกร่งและแผ่ขยายไปไกลขึ้น มิติของโพรงหนอนก็ถูกฟาดจนเปิดออกมากขึ้น

ภาพนี้ช่างคล้ายกับตอนที่โม่จวินเจ๋อฝ่าทัณฑ์สวรรค์นัก ผู้ชมต่างอ้าปากค้าง ส่วนสนมปีศาจที่ซ่อนตัวอยู่ในโลกวิญญาณรู้สึกร้อนใจแต่ไม่มีวิธีแก้ไข

พวกนางรู้แผนการของมังกรปีศาจที่จะเปลี่ยนสองโลกให้เป็นเตาหลอมใหญ่และทำลายสิ่งมีชีวิตทั้งหมด ทั้งที่ช่วยเหลืออีกฝ่ายมาหลายปีแล้ว แต่การปรากฏของบ่อสวรรค์ทำให้พวกเขางงงัน

“ไม่ต้องตื่นตระหนกไป ผู้ที่ขึ้นไปฝ่าด่านไม่มีทางรอดชีวิตหรอก!”

มังกรปีศาจจ้องมองผู้บำเพ็ญที่กำลังฝ่าด่านอย่างเงียบงัน การทำลายมิติโพรงหนอนหอคอยกระดูกจะเป็นไร นางมีวิธีมากมายที่จะทำให้สิ่งมีชีวิตจากสองภพยินดีสละตนเพื่อปีศาจ!

รวมถึง…

มังกรปีศาจชำเลืองมองสนมปีศาจที่ยืนอยู่ข้างกายอย่างคลุมเครือ พวกนางก็อย่าหวังจะมีชีวิตรอด เพราะราชาปีศาจหรือท่านเทพปีศาจต้องเป็นของนางเพียงผู้เดียว!

สนมปีศาจที่สี่กำลังอารมณ์ดี แต่พอนึกถึงหัวใจมังกรที่ถูกแย่งไป สีหน้าของนางพลันหม่นหมองลง ช่างน่าสาปแช่งนัก!

ในเมื่อพวกเขากล้าขโมยหัวใจมังกรของนาง ก็อย่าโทษนางที่จะลงมือกับพวกพ้องเดียวกันเลย!

แม้สายเลือดของอิงหลงจะด้อยกว่า แต่ยังดีกว่าไม่มี!

จู่ ๆ ความหนาวเหน็บก็แล่นปราดไปทั่วร่างของอิงหลง นางรู้สึกถึงสายตาอันเยียบเย็นยิ่งที่จ้องมองนางอยู่ในที่มืด ราวกับมีกลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านไปทั่ว แต่ในวินาทีที่นางหันไป ความหนาวเหน็บนั้นก็หายวับไปเช่นกัน!

สัตว์เทพหรือสัตว์ปีศาจที่มีสายเลือดเหนือกว่าอิงหลงกำลังซ่อนตัวอยู่ในความมืด!

แรงกดดันจากสายเลือดนั้น ทั้งกิเลนไฟและเสวียนอู่ต่างรู้สึกได้ มีเพียงเด็กน้อยผมแดงที่ลอยอยู่เหนือศีรษะพวกเขาเท่านั้นที่ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

สายเลือดของอีกาสุริยันไม่ต่ำต้อยเลย!

“ข้าได้กลิ่นของหลิงเยว่” อีกาสุริยันตัวน้อยเอ่ยขึ้น ทำให้ทุกคนตกตะลึง

พวกเขาไม่ได้กลิ่นอะไรเลย

“มีกลิ่นของนางอยู่ในบ่อสวรรค์ และยังมีร่องรอยของ…” อีกาสุริยันตัวน้อยเอียงศีรษะ “คราบเลือด…”

ดูเหมือนว่าจะบาดเจ็บไม่เบา

ไม่สิ บ่อสวรรค์มีแม่ทัพปีศาจทั้งสิบสองคุมอยู่ แต่หลิงเยว่กลับเพียงแค่ใกล้ตายเท่านั้นเองหรือ?

อีกาสุริยันตัวน้อยรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง หรือว่านางจะได้พบโชคลาภครั้งใหญ่อีกแล้ว?

อ๋อ! ผู้สืบทอดต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เป็นหนึ่งในบุตรแห่งโชคลาภ จะไปที่ไหนก็มีแต่โชค ถือว่าเรื่องนี้ปกติแล้วละ!

อีกาสุริยันตัวน้อยที่พูดว่าปกติอยู่ตลอด ดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉาจนแทบจะล้นออกมา ทำไมตอนนั้นนางถึงได้ถูกสนมปีศาจหลอก จนเลือกที่จะทิ้งหลิงเยว่ไปนะ!

น่าโมโหจริง ๆ!

สัตว์เทพทั้งสามตัวมองไปยังอีกาสุริยันตัวน้อยด้วยความกังวล

“วางใจเถิด นางไม่ตายง่าย ๆ หรอก”

หากหลิงเยว่ตายไป ผู้ที่ทำสัญญากับนางคงตายไปด้วยแน่ แต่เหตุใดเจ้าตัวน้อยถึงยังอยู่บนฟ้า ด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาเต็มไปด้วยความริษยาเช่นนี้เล่า!

สายตากังวลของสัตว์เทพทั้งสามหายวับไป ใช่แล้ว! เจ้าตัวน้อยยังอยู่นี่ แสดงว่าหลิงเยว่ยังไม่ตาย!

ผนึกระหว่างโลกปีศาจและโลกวิญญาณกำลังคลายตัวเพราะการทะลวงของบ่อสวรรค์!

ประตูระหว่างสองโลกคงจะแตกในไม่ช้า เมื่อถึงเวลานั้นสงครามครั้งใหญ่ก็จะมาถึง

ชิงยวนและสยงฉีเลวี่ยมองไปยังบรรพจารย์เล่อเหอที่ถูกกลืนหายไปในคลื่นสายฟ้า ปรมาจารย์แห่งโลกวิญญาณทั้งหมดกำลังฝ่าทัณฑ์สวรรค์ และพลังของพวกเขาจะถูกลดทอนลง…

จะทำอย่างไรดี?

ทั้งสองสบตากันด้วยความกังวล

ผู้อาวุโสมู่ที่ฟื้นตัวแล้วตบไหล่สยงฉีเลวี่ย “วางใจเถิด สิ่งที่พวกเจ้าคิด พวกข้าก็คิดได้เช่นกัน”

ดังนั้นเขาจึงไม่เลือกที่จะฝ่าทัณฑ์สวรรค์ สำนักที่มีบรรพบุรุษจะต้องเหลือคนไว้หนึ่งคนเพื่อคุมสำนักและคุมโลกผู้บำเพ็ญ!

เล่อเหอมีทั้งความกล้าหาญและกลยุทธ์ พลังการต่อสู้ก็แข็งแกร่งกว่า หากให้เขานำทีมฝ่าทัณฑ์สวรรค์ บางส่วนคงจะหนีการล้อมสังหารของเผ่าปีศาจในโลกผู้บำเพ็ญเซียนได้กระมัง?

ผู้อาวุโสมู่ถอนหายใจเบา ๆ หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น…

ในขณะที่ทุกคนกำลังดูการฝ่าทัณฑ์สวรรค์แห่งศตวรรษ สนามรบโบราณเฉียนซีที่ถูกทัณฑ์สวรรค์ขอบเขตพ้นโลกีย์ฟาดลงมาจนแหลกเป็นจุณ ก็มีแสงหลากสีพุ่งออกมาอย่างกะทันหัน

อี้เหิงที่กลับมาถึงเมืองฮั่วหยางกำลังเตรียมจัดงานศพให้กับเจ้าเมืองของพวกเขา จู่ ๆ ก็หันไปมองด้านหลังอย่างรวดเร็ว

ร่างที่ไหม้เกรียมและแหลกเหลวร่างหนึ่งตกลงมาตรงหน้าอี้เหิงด้วยเสียงดังตุ้บ!

ก่อนที่ซูซวงจะหมดสติได้กวาดตามองเมืองที่คุ้นเคย เมื่อเห็นทุกบ้านแขวนผ้าขาวและโปรยกระดาษเงินกระดาษทอง นางก็ถามว่า “พวกเจ้ากำลังจัดงานศพให้ใครกัน?”

ก็จัดให้นางน่ะสิ…

แน่นอนว่าอี้เหิงไม่กล้าพูดเช่นนั้น แต่กลับพยุงร่างที่แหลกเหลวและหมดสติของซูซวงขึ้นมา เรียกนักกลั่นโอสถอาวุโสมา พร้อมสั่งให้ชาวเมืองเก็บผ้าขาวและกระดาษเงินกระดาษทองออกไป หากเจ้าเมืองรู้ว่านี่เป็นงานศพของตัวเอง แล้วโกรธจนสิ้นใจไปจะทำอย่างไร?

“อะไรกัน เจ้าเมืองกลับมาแล้วหรือ?!”

“โอ้! ได้ยินว่ามีบรรดาปรมาจารย์ที่ไปเป็นศูนย์กลางค่ายกลบางส่วนก็กลับมาด้วย!”

“แต่มีอีกส่วนที่ยังไม่เห็นร่องรอยเลย”

คงจะไม่รอดแล้วสินะ?

ผู้คนที่มามุงดูต่างมีสีหน้าเศร้าสร้อย “ถ้าเช่นนั้นขอให้เราไว้อาลัยแก่บรรดาศิษย์และผู้อาวุโสที่เสียสละในสนามรบโบราณเฉียนซีด้วยเถิด!”

“ถูกต้อง!”

ทั่วทั้งเมืองถูกตกแต่งด้วยสีขาวในพริบตา เสียงร่ำไห้ดังขึ้นไม่ขาดสาย หากไม่รู้เรื่องคงคิดว่าเมืองฮั่วหยางถูกสังหารหมู่เสียแล้ว!

ซูซวงที่มีผ้าพันแผลพันรอบศีรษะ ถือไม้เท้า มีมือข้างหนึ่งห้อยลงข้างลำตัว นางรู้สึกสับสนอย่างยิ่ง ที่จริงแล้วงานศพนี้แต่แรกจัดขึ้นเพื่อนางใช่หรือไม่?

“ไม่ใช่หรอก” อี้เหิงส่ายหน้าอย่างรู้สึกผิด “ท่านเจ้าเมืองเป็นคนดี ย่อมได้รับการคุ้มครองจากสวรรค์ ตลอดหลายปีมานี้ข้าเชื่อมั่นเสมอว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่!”

ซูซวงที่มองทะลุนิสัยของอี้เหิงแค่นเสียงอย่างดูแคลน จากนั้นก็เดินกะเผลกกลับห้อง การที่นางรอดชีวิตมาได้ในครั้งนี้ ล้วนเป็นเพราะบรรดาปรมาจารย์ที่ต้องฝ่าทัณฑ์สวรรค์ทั้งสิ้น มิเช่นนั้นพวกเขาคงถูกพลังปีศาจพันธนาการแขนขาและดูดพลังวิญญาณอยู่เป็นแน่!

ขณะที่สายฟ้าอันน่าสะพรึงโจมตีลงมา พลังปีศาจที่ถูกบีบบังคับไว้ถึงแตกกระจายออก ทำให้พวกเขาที่ถูกกักขังอยู่หลุดพ้นออกมาได้

บรรดาเพื่อนร่วมรุ่นและผู้อาวุโสที่ยังไม่ได้ออกมา คงถูกพลังปีศาจดูดกลืนไปหมดแล้ว

ดวงตาของซูซวงฉายแววเศร้าวูบหนึ่ง ใครจะรู้ว่าค่ายกลจะแตกสลายในวินาทีสุดท้ายก่อนที่จะสำเร็จ ทุกคนที่เป็นจุดศูนย์กลางและจุดสำคัญถูกพันธนาการและลากลงไปยังส่วนลึกที่สุดของพื้นดินพร้อมกัน

ที่นั่นเต็มไปด้วยซากศพของมนุษย์และสัตว์อสูร รวมถึงกำแพงและทางเดินที่สร้างจากแมลงที่ดูเหมือนจะถูกบังคับให้หลับใหล

เมื่อนึกถึงสถานที่นั้น ซูซวงรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง ทันทีที่หลุดพ้นจากพันธนาการ นางก็วิ่งตามสัญชาตญาณมายังเมืองฮั่วหยางอย่างไม่คิดชีวิต เพราะมีเพียงที่นี่เท่านั้นที่นางรู้สึกปลอดภัย

ทัณฑ์สวรรค์ขอบเขตพ้นโลกีย์ยังคงโจมตีอย่างต่อเนื่อง นานจนกระทั่งไม่มีที่ใดในโลกวิญญาณที่ปลอดภัย แล้วค่อย ๆ หายไป

สายฝนศักดิ์สิทธิ์โปรยปรายลงมาบนโลกวิญญาณที่บอบช้ำ แสงสว่างจากบ่อสวรรค์แผ่รัศมีอันบริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์!

บรรพบุรุษผู้ฝ่าทัณฑ์สวรรค์สำเร็จถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีขาว ร่างกายที่บอบช้ำกำลังรักษาตัวเองอย่างรวดเร็ว พร้อมกับถูกส่งตัวไปยังโลกผู้บำเพ็ญเซียนทันที

…………….