ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 440 ทำไมพวกเจ้าถึงไม่ออกมา?

บทที่ 440 ทำไมพวกเจ้าถึงไม่ออกมา?

…………….

บทที่ 440 ทำไมพวกเจ้าถึงไม่ออกมา?

ชิงเหนี่ยวตื่นขึ้นมาแล้ว พลางคิดว่า ในเมื่อมีมนุษย์ที่เก่งกาจเช่นนี้อยู่ หลิงเยว่จะหลุดพ้นจากอันตรายได้อย่างรวดเร็ว!

เพียงแต่… หากต่อสู้กันขึ้นมา…

“เอ่อ… พวกท่านจะไม่เปลี่ยนสถานที่ต่อสู้หน่อยหรือ?”

“ไม่จำเป็น” ทันทีที่คำพูดของโม่จวินเจ๋อจบลง ร่างแยกทั้งสามก็แสดงการระเบิดเงียบ ๆ ให้ดูอีกครั้ง

จุดกำเนิดการระเบิดถูกแสงสีขาวห่อหุ้มไว้ จากนั้นก็สลายหายไปในอากาศ แม้แต่พื้นดินยังไม่สั่นสะเทือนแม้แต่น้อย สถานการณ์ที่ชิงเหนี่ยวกังวลว่าจะทำร้ายหลิงเยว่ที่ซ่อนอยู่ใต้ดินไม่ได้เกิดขึ้นเลย

อีกอย่าง หลิงเยว่ไม่ได้อยู่ที่นี่

“พวกเขา… ช่างดูอ่อนแอเหลือเกิน” ชิงเหนี่ยวนึกถึงตัวเองที่ถูกเอาเป็นทาสมาหลายวัน จู่ ๆ ก็พบว่าตัวเองอ่อนแอยิ่งกว่าพวกเขาเสียอีก

โม่จวินเจ๋อไม่ได้ตอบรับคำพูดของชิงเหนี่ยว แม้ว่าร่างแยกทั้งสามจะถูกทำลายในมือเขาอย่างง่ายดาย แต่ไม่ถือว่าอ่อนแอขนาดนั้น

หากไม่ใช่เพราะเขาได้รับพลังส่วนหนึ่งของ ‘ตัวเอง’ กลับมา การเผชิญหน้ากับร่างแยกเพียงร่างเดียวคงยากเย็นแล้ว

อีกทั้งสิ่งที่ร่างแยกพูดก็ไม่ผิด ความทรงจำและพลังของเขาฟื้นคืนมาเพียงบางส่วนเท่านั้น การบุกเข้าหอคอยปีศาจ เผชิญหน้ากับปีศาจและสมุนของมัน โอกาสชนะแทบไม่มีเลย

“หลิงเยว่…?”

แม้จะแน่ใจแล้วว่าหลิงเยว่ไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่โม่จวินเจ๋อยังลองเรียกดูสักครั้ง เผื่อว่านางจะอยู่ หรือบางทีอาจมีสิ่งที่เกี่ยวข้องกับนางอยู่ที่นี่?

เมื่อเอ่ยชื่อหลิงเยว่ออกมา โม่จวินเจ๋อรู้สึกแปลกประหลาด นี่เป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยมีมาก่อน

แต่การเรียกหาของเขากลับไม่ได้รับการตอบสนอง

“ศัตรูถูกกำจัดแล้ว ท่านออกมาเถิด!” ชิงเหนี่ยวช่วยเขาเรียกหาหลิงเยว่ด้วย แต่ยังคงไม่มีการตอบสนอง

นางจะลองอีกครั้ง หากไม่สำเร็จก็ยังไม่สายที่จะไปหาเทพปีศาจ

เทพปีศาจต้องการดูดซับเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมด แต่มันไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์นั้นเป็นของหลิงเยว่ก็ยิ่งยากเข้าไปใหญ่!

โม่จวินเจ๋อเรียกลูกแก้ววิญญาณออกมา พลังปีศาจในรัศมีหมื่นลี้ถูกกำจัดจนหมดสิ้นในพริบตา รวมถึงร่างแยกสามร่างที่เพิ่งฟื้นคืนชีพก็ถูกทำลายอย่างราบคาบอีกครั้ง

ต้องขออภัยที่พวกเขาไม่สามารถทำภารกิจรั้งคนผู้นี้ไว้ได้

การปรากฏตัวของลูกแก้ววิญญาณไม่ได้เรียกลูกแก้ววิญญาณเล็ก ๆ ที่อยู่ในร่างของหลิงเยว่ออกมา แต่กลับเรียกใบไม้ทองคำขนาดจิ๋วออกมาแทน

ใบไม้ทองคำรีบบินเข้าสู่หัวใจของโม่จวินเจ๋อ และหลอมรวมกับต้นกล้าทองคำเล็ก ๆ ที่มีอยู่ก่อนหน้านี้

เมื่อใบไม้ทองคำจิ๋วจากไป พลังงานของหลิงเยว่ที่อยู่ในหุบเหวปีศาจก็หายไปหมดสิ้น

โม่จวินเจ๋อลูบอกเบา ๆ แล้วหันหลังจากไป

ภายนอกหอคอยปีศาจนั้นคึกคักมาก ร่างแยกของปีศาจทั้งห้ารออยู่ตั้งแต่แรกแล้ว รอบ ๆ ตัวพวกเขามีสัตว์เฝ้าหอคอยหกตัวนั่งหรือนอนอยู่ พลังของพวกมันทั้งหมดล้วนเหนือกว่าขอบเขตฝ่าทัณฑ์สวรรค์ขั้นปลายโดยสมบูรณ์

ขณะที่หอคอยทุกชั้นมีดวงตาเปิดอยู่ เมื่อโม่จวินเจ๋อมาถึง สายตาทั้งหมดก็จับจ้องมาที่เขา

สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาตกลงมาตรงหน้าโม่จวินเจ๋อ เขากวาดตามองลงไปในหลุม เห็นชิงหลงนอนหายใจรวยรินอยู่ข้างในอย่างชัดเจน พร้อมกับเทียนหลงสีม่วงเข้มที่มาด้วยกัน

ชิงหลงอยู่ในขอบเขตฝ่าทัณฑ์สวรรค์ขั้นปลายเท่านั้น การที่ยังไม่ตายเมื่อเผชิญหน้ากับเทียนหลงที่มีพลังระดับเซียนนับว่าโชคดีมาก

โม่จวินเจ๋อยกชิงหลงที่ใหญ่กว่าตัวเขาหลายเท่าขึ้นมา แสงสว่างจากลูกแก้ววิญญาณปกคลุมร่างของนาง บาดแผลกำลังสมานตัวอย่างรวดเร็ว

เหล่าสัตว์และร่างแยกของเทพปีศาจที่ยืนดูอยู่ก็ไม่ได้ขัดขวาง แม้จะเพิ่มชิงหลงอีกตัว อย่างไรพวกเขาไม่มีโอกาสชนะอยู่แล้ว!

“ตอนนี้ออกไปยังทันนะ” ร่างแยกหมายเลขหนึ่งเอ่ยขึ้น

“ปล่อยให้ข้าไป?”

โม่จวินเจ๋อราวกับได้ยินเรื่องตลก เขาเลิกคิ้วพลางเอ่ยเสียง “อ้อ” แล้วมองไปยังท้องฟ้าที่ถูกพลังปีศาจบดบัง “เจ้ากลัวว่าจะเกิดความวุ่นวายใหญ่โต แล้วเทพสวรรค์จะพบที่นี่หรือ?”

“ด้วยพลังของเจ้าในตอนนี้ การเผชิญหน้ากับพวกเราที่เป็นเพียงลูกสมุนเล็ก ๆ ยังต้องใช้ความพยายามอยู่มาก โอ้! ข้าพูดผิดไป มันจะทำให้เจ้าถึงตายเลยต่างหาก!”

“อย่าเสียเวลาพูดจากับมันเลย เพียงแค่สังหารมันก่อนที่จะถูกค้นพบ ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว”

ร่างแยกหมายเลขห้ากล่าวพลางขยับร่าง พร้อมกับเทียนหลงและลิงหน้าคนสามหาง

ขณะที่ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กัน เสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้นเหนือศีรษะของพวกเขาอย่างกะทันหัน

สายฟ้าทะลุม่านพลังปีศาจส่องสว่าง พร้อมเสียงร้องของหงส์ดังก้องกังวาน เพลิงหงส์เผาผลาญม่านพลังปีศาจที่ห้อมล้อมหอคอยจนหมดสิ้น เผยให้เห็นตัวหอคอยสีดำสนิท

“อย่าลงมา จงฝ่าทัณฑ์สวรรค์บนนั้นไปก่อน” โม่จวินเจ๋อส่งเสียงบอกผู่ตานที่กำลังจะดิ่งลงมา

ผู่ตานหยุดกระพือปีก แล้วอ้าปากพ่นไฟลงมา อาศัยแรงไฟพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว

แม้ไม่รู้ว่าโม่จวินเจ๋อหมายความว่าอย่างไร แต่การฟังเขาคงไม่ผิดแน่

เมื่อเห็นหงส์ทองคำบินออกจากบริเวณหุบเหวปีศาจ ร่างแยกทั้งห้าแทบจะสบถออกมา อยากจะฉีกโม่จวินเจ๋อเป็นชิ้น ๆ

เมื่อคิดเช่นนั้น พวกเขาก็ลงมือทันที

แน่นอนว่าเหล่าสัตว์เฝ้าหอคอยวิ่งนำหน้าพร้อมร่างแยกหมายเลขห้า ส่วนอีกสี่คนที่เหลือล้อมรอบ ‘สนามรบ’ ไว้ รีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาพร้อมใช้วิชาทันที

พวกเขาใช้ตัวเองเป็นจุดศูนย์กลาง ร่วมกันสร้างค่ายกลปีศาจบรรพกาล หวังจะล้อมสังหารโม่จวินเจ๋อรวมถึงชิงหลงด้วย

เส้นแสงสีดำนับไม่ถ้วนพันเกี่ยวกันล้อมรอบสนามรบ ทันทีที่ร่างแยกหมายเลขหนึ่งกำลังจะเปิดใช้ค่ายกล สายฟ้าอันทรงพลังก็ฟาดลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ผู่ตานในฐานะผู้รับทัณฑ์สวรรค์ยังคงเข้มแข็งมาก ขณะที่กำลังจะตกลงสู่เหวลึก เขารีบกระพือปีกบินขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

“โมโหไหมล่ะ? ออกมาฆ่าข้าสิ!”

แม้จะบอบช้ำขนาดนี้แล้ว ยังไม่ลืมที่จะยั่วยุร่างแยกทั้งสี่ของเทพปีศาจอีกด้วย

โม่จวินเจ๋อได้บอกเขาแล้วว่า พวกนี้ไม่กล้าออกจากหุบเหวปีศาจเด็ดขาด เพราะหากออกมาจะถูกฟ้าดินไล่ล่าแน่นอน!

ภารกิจหลักของเขาคือใช้สายฟ้าและไฟของหงส์เพลิงทำลายค่ายกลที่ปกคลุมหอคอยปีศาจ เพื่อให้ฟ้าดินค้นพบที่นี่!

มีเพียงฟ้าดินลงมือเท่านั้น พวกเขาจึงจะมีโอกาสบุกเข้าหอคอยปีศาจเพื่อช่วยศิษย์น้องหลิงของเขาออกมาได้!

นี่เป็นครั้งแรกที่ผู่ตานหวังว่าจะมีสายฟ้าเยอะ ๆ

“คอยดูเถอะ!”

ด้วยนิสัยของร่างแยกหมายเลขสอง เขาก็โกรธจัดจนแทบคลั่ง กำลังจะบินขึ้นไปฆ่านกน้อยที่กำเริบเสิบสานตัวนี้

“อย่าใจร้อนไป” ร่างแยกหมายเลขสี่ใบหน้าเคร่งขรึมดึงร่างหมายเลขสองที่กำลังจะออกไปหาความตายเอาไว้ หากถูกโม่จวินเจ๋อฆ่า ยังฟื้นคืนชีพได้ แต่ถ้าถูกสวรรค์ทำลาย นั่นคือจบสิ้นจริง ๆ

อีกทั้งยังจะทำให้พวกเขาพลอยเดือดร้อนไปด้วย ถึงตอนนั้นความสูญเสียคง…

“ฮึ ๆ ทำไมไม่ออกมาล่ะ? ไม่กล้าออกมาหรือว่าออกมาไม่ได้กันแน่?”

ผู่ตานยังคงยั่วยุต่อไป พลางพ่นไฟใส่เหวลึกไปด้วย

“ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป หอคอยจะต้องถูกเปิดเผยต่อสายตาสวรรค์แน่นอน ถึงตอนนั้น…” ร่างแยกหมายเลขหนึ่งกล่าวด้วยความกังวล

ร่างแยกหมายเลขสามกลับไม่มีความกังวลเช่นนั้น เขามองไปยังร่างสีทองที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างสง่างามท่ามกลางสายฟ้า เสียงร้องก้องกังวาน ดวงตาสีขาวเปล่งประกายวาววับ เขาต้องการนกตัวนี้!

“โอ้! ถ้าไม่กล้าออกมาก็โจมตีข้าสิ มาฆ่าข้าเร็วเข้า ข้าขอร้องละ!”

ผู่ตานพูดพลางบินลงมาทำท่าเหมือนจะเข้าใกล้ แต่เขาก็ฉลาดพอ ยังคงอยู่นอกระยะโจมตีของร่างแยกตลอดเวลา

ส่วนเรื่องที่เขารู้ขอบเขตการโจมตีนั้น แน่นอนว่าเป็นโม่จวินเจ๋อที่บอกเขา!

และเป็นโม่จวินเจ๋อนั่นแหละที่ทำให้เขาต้องยั่วยุเช่นนี้

ชิ! โม่จวินเจ๋อเป็นคนเช่นนี้เองหรือ!

แต่การที่สามารถยั่วยุร่างแยกของเทพปีศาจถึงสี่ตนในคราวเดียว ทำให้ผู่ตานรู้สึกสุขใจยิ่งนัก แม้จะถูกทัณฑ์สวรรค์ฟาดจนไหม้เกรียม แต่ภายในยังสดใหม่ไม่รู้สึกเจ็บปวดสักเท่าไรนัก

พวกร่างแยก “…”

ที่ร่างหลักสั่งให้พวกเขาทำลายเผ่าหงส์ ช่างมีเหตุผลอย่างแท้จริง!!

…………….