ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 451 นางยังสบายดีหรือไม่?

บทที่ 451 นางยังสบายดีหรือไม่?

…………….

บทที่ 451 นางยังสบายดีหรือไม่?

พวกนักบวชไม่ได้เปิดโปงคำโกหกของเจ้าอาวาสคนใหม่ แต่กลับพยักหน้าเห็นด้วยอย่างลังเล คนที่มีหูตาคงเห็นได้ถึงความไม่มั่นใจของพวกเขา

อีกอย่างหนึ่งคือ ดอกบัวเพลิงปกติจะมีสีทอง แต่ตอนนี้มีดอกสีม่วงบริสุทธิ์หนึ่งดอก และอีกดอกมีสีทองแซม ความสามารถในการรักษาก็ยังไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน

อวี้เจินนอนราบมองสองฝ่ายทะเลาะกันจนหน้าแดงหูแดง เขาจ้องมองดอกบัวเพลิงสีม่วงที่ลอยอยู่เหนือศีรษะอย่างเงียบ ๆ ทุกสิ่งที่ผ่านมือของศิษย์น้องหลิงล้วนเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

นางมักจะมอบชีวิตพิเศษให้กับพืชและสัตว์ธรรมดาเสมอ

โดยเฉพาะอาหารที่แสนอร่อยเหล่านั้น…

เมื่อนึกถึงอาหาร อวี้เจินก็ได้กลิ่นหอมลอยมา กลิ่นเนื้อผสมกับกลิ่นหอมสดชื่น ทำให้ท้องของเขาส่งเสียงร้องโดยไม่มีสัญญาณเตือน แต่มันถูกกลบด้วยเสียงโครกครากดังสนั่นจากข้าง ๆ

อวี้เจินและสยงฉีเลวี่ยหันหน้าไปพร้อมกัน ในที่สุดศิษย์และอาจารย์ที่นอนมานานก็สบตากัน

เมื่อคนหลังเห็นคนแรก ม่านตาค่อย ๆ ขยายขึ้น สยงฉีเลวี่ยจ้องมองอวี้เจิน พลันกล่าวว่า “ลูกศิษย์! ขาข้างหนึ่งของเจ้าหายไปแล้วหรือ!?”

คนแรกก้มมอง เห็นขาซ้ายของตัวเองว่างเปล่า จากนั้นก็เลื่อนสายตาไปที่มือขวาของสยงฉีเลวี่ย “ท่านอาจารย์ ใครเป็นคนตัดมือขวาของท่าน?”

“คงไม่ใช่ปีศาจสี่ตาอีกกระมัง?”

สยงฉีเลวี่ยยังไม่ทันตอบ อวี้เจินก็เอ่ยปากอีกครั้ง

“แน่นอนว่าเป็นเขา…”

ศิษย์และอาจารย์ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก รอบข้างเต็มไปด้วยผู้บาดเจ็บที่สภาพไม่ต่างกัน ทั้งแขนขาด ขาหัก ตาบอด สรุปคือไม่มีใครที่ร่างกายสมบูรณ์ ดูเหมือนว่าทุกคนจะเผชิญหน้ากับกองทัพที่นำโดยปีศาจสี่ตาเช่นกัน

นั่นคือกลุ่มผู้ฝึกพลังปีศาจที่มีพลังขอบเขตแสวงหาขึ้นไป ทั้งเก่งกาจและโหดเหี้ยมที่สุด

อวี้เจินนึกถึงตอนที่ขาของตนถูกกัดกินจนเลือดสาดกระเซ็น เขาทั้งโกรธทั้งคลื่นไส้ เขาจะไม่กินเนื้อสัตว์อีกตลอดชีวิต!

ขณะที่อวี้เจินกำลังคิดเช่นนั้น ก็มีชามน้ำแกงยื่นมาตรงหน้า ในชามมีขาไก่ชิ้นใหญ่ดูโดดเด่นสะดุดตา

“กินเถิด ข้าแย่งมาให้เจ้าเป็นพิเศษเลยนะ”

“ถ้านางไม่กิน ข้าจะกินเอง!”

สยงฉีเลวี่ยพูดพลางจะแย่งชามมาเป็นของตน แต่อวี้เจินไม่ยอมให้โอกาสเขา รีบฉวยมือเซี่ยซิ่นรุ่ยแล้วฉีกเนื้อไก่ชิ้นใหญ่ออกมากินทันที

เนื้อไก่ถูกเคี้ยวอย่างช้า ๆ กลิ่นหอมของเนื้อและกลิ่นหอมสดชื่นเฉพาะตัวของสมุนไพร ช่าง… อร่อยจริงๆ!

อวี้เจินยกชามขึ้นดื่มน้ำแกงอย่างรวดเร็ว น้ำแกงรสชาติเข้มข้นและมีรสหวานเล็กน้อย ทำให้ร่างกายของนางรู้สึกอบอุ่นขึ้น

“เจ้าสำนักสยง นี่เป็นของท่าน” จื่อเฉาอวี่ยกชามน้ำแกงที่มีปีกไก่ให้สยงฉีเลวี่ยที่กำลังน้ำลายไหล

ปีกไก่…

สยงฉีเลวี่ยไม่ได้รับมันมาทันที แต่มองจื่อเฉาอวี่ด้วยสายตาแปลกประหลาด พวกเขาคิดว่ากินส่วนไหนก็จะบำรุงส่วนนั้นหรือ?

จื่อเฉาอวี่เข้าใจความหมายที่สยงฉีเลวี่ยต้องการสื่อ จึงกระแอมอย่างเก้อเขิน “แน่นอนว่าไม่ใช่ เป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น”

ความบังเอิญ?

สยงฉีเลวี่ยไม่เชื่อหรอก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับน้ำแกงไก่ที่น่าลิ้มลอง เขาก็ไม่สามารถควบคุมมือและปากได้ จึงกินเนื้อและดื่มน้ำแกงอย่างเอร็ดอร่อย

ขณะที่กินไปก็รู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก ตอนนี้พวกเขาสามารถรักษาตัวด้วยพลังรักษาของดอกบัวเพลิง และกินน้ำแกงที่มีผลในการรักษาบาดแผล ทั้งหมดนี้ล้วนเกี่ยวข้องกับหลิงเยว่

ตอนนี้นางเป็นอย่างไรบ้างนะ?

“เหตุใดพวกเจ้าถึงทำสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาเล่า?”

ผู้บาดเจ็บที่ได้ลิ้มรสน้ำแกงเนื้อสัตว์อสูรต่างถามเหล่าศิษย์ที่กำลังวุ่นวาย

เมื่อผู้บาดเจ็บมีจำนวนเพิ่มมากขึ้น พลังรักษาของดอกบัวเพลิงสีม่วงก็แผ่ขยายออกไปอย่างต่อเนื่อง ทำให้พลังการฟื้นฟูถูกกระจายออกไป ไม่แข็งแกร่งเท่าเดิม ด้วยเหตุนี้อาจารย์ใหญ่จึงสั่งให้พวกเขาทำอาหารเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ

อีกทั้งยังมีสัตว์อสูรมากมายเช่นนี้ หากทิ้งไปคงเสียเปล่า

แถมนอกจากจะได้ลิ้มรสความอร่อยแล้ว ยังสามารถฟื้นฟูอาการบาดเจ็บได้อีกด้วย จะไม่ทำเช่นนี้ได้อย่างไร?

ดังนั้นภาพของผู้บาดเจ็บที่นอนเกลื่อนพื้นใต้ดอกบัวเพลิงสองดอกจึงเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

งานเลี้ยงเนื้อสัตว์อสูรได้เริ่มขึ้นภายใต้พลังแห่งการรักษา

นอกจากจะมีน้ำแกงสัตว์อสูรให้ดื่มแล้ว ยังสามารถย่างเนื้อกินเองได้อีกด้วย เนื้อทั้งหมดถูกเตรียมไว้โดยเหล่าศิษย์ เพียงแค่วางบนตะแกรงย่างให้สุกก็สามารถรับประทานได้แล้ว

แม้ว่าอาหารวิญญาณพิเศษจะเทียบไม่ได้กับดอกบัวเพลิง แต่เมื่อใช้ร่วมกันทั้งสองอย่าง อาการบาดเจ็บก็ฟื้นตัวได้ไม่น้อย

ภายนอกดอกบัวเพลิง แต่เดิมกลิ่นคาวเลือดรุนแรงมาก แต่บัดนี้กลับถูกกลิ่นหอมของอาหารนานาชนิดกลบไปเสียแล้ว

กลิ่นหอมราวกับสามารถเพิ่มพลังในการต่อสู้ได้ ผู้คนยังคงมีจำนวนเท่าเดิม แต่ทำไมจู่ ๆ พวกเขาถึงกลายเป็นคนไม่กลัวตายขึ้นมาเล่า?

ดวงตาของพวกปีศาจฉายแววสงสัย

แน่นอนว่าพวกเขายังคงกลัวความตาย ใครเล่าจะไม่กลัว? แต่เมื่อนึกว่าเพียงเหลือลมหายใจสักเฮือกก็จะได้กลับไปเพลิดเพลินกับพลังรักษาของดอกบัวเพลิงและได้กินเนื้อปีศาจอันเลิศรส ความเจ็บปวดจากบาดแผลก็ไม่ใช่เรื่องยากลำบากอีกต่อไป

ผู้บำเพ็ญราวกับได้ยากระตุ้น พวกเขาต้อนพวกปีศาจให้ถอยร่นไปทีละก้าว แม้ว่าจะต้องแลกมาด้วยราคาที่แพงมากก็ตาม ‘อาณาเขต’ ของดอกบัวเพลิงสีม่วงขยายออกไปอีกครั้ง เพราะผู้บาดเจ็บมีจำนวนเพิ่มขึ้น…

แต่พวกปีศาจก็ไม่ได้รับผลประโยชน์ใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะสัดส่วนของผู้เสียชีวิตรวมกับผู้บาดเจ็บสาหัสมีมากกว่าฝ่ายโลกวิญญาณเสียอีก

อาจารย์ใหญ่ไม่คิดว่าการให้เหล่าศิษย์ทำอาหารวิญญาณพิเศษจะได้ผลลัพธ์ที่ดีเช่นนี้

ถ้าอย่างนั้น…

เมื่อเห็นภาพนี้ ปากของเทพปีศาจก็กระตุกขึ้นมา ผู้บำเพ็ญแห่งโลกวิญญาณช่างกล้าหาญเหลือเกิน ฮึ… กินให้มาก ๆ เถิด เพราะในไม่ช้าพวกเจ้าก็จะกลายเป็นอาหารของโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนแล้ว

หลิงเยว่มองดูด้วยความรู้สึกสับสน แต่ส่วนใหญ่แล้วเป็นความรู้สึกปลาบปลื้ม ไม่เสียแรงเปล่าที่นางได้ทุ่มเทเวลาห้าปีไปกับเหล่าศิษย์ ดูสิว่าตอนนี้พวกเขาสร้างความประหลาดใจได้มากเพียงใด!

เทพปีศาจสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของหลิงเยว่ จึงหัวเราะเยาะ

“ถ้าดอกไม้สองดอกที่น่ารำคาญนั่นถูกทำลาย เจ้าว่าพวกเขายังจะกินอย่างมีความสุขอยู่หรือไม่?”

หัวใจของหลิงเยว่เต้นแรง เทพปีศาจจะทำอะไรอีก?

“เจ้ายังปล่อยเส้นด้ายสีดำอะไรนั่นลงไปไม่ได้เลย แล้วจะทำอะไรได้อีกเล่า?” แม้หลิงเยว่จะรู้สึกไม่ดี แต่นางก็พยายามสงบสติอารมณ์

เทพปีศาจหัวเราะอีกครั้ง รอยยิ้มของเขาเพิ่งจะปรากฏขึ้น จำนวนของพวกปีศาจที่เดิมทีถูกตีถอยกลับเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน!

ทำไมจำนวนถึงเพิ่มขึ้น!?

มีพวกแปลกหน้ามากมาย แต่ก็มีคนพวกที่คุ้นหน้าเช่นกัน อย่างเช่น พวกปีศาจบางตนที่กำลังไล่ล่าผู่ตาน บรรพจารย์เล่อเหอ และคนอื่น ๆ รวมถึงพวกปีศาจที่ผ่านไปมาในทะเลสาบเงา…

การปล่อยกองทัพปีศาจจำนวนมหาศาลเช่นนี้ เป็นการชำระล้างโลกแห่งการบำเพ็ญด้วยโลหิตอย่างแท้จริง!

เหตุใดสวรรค์จึงไม่ออกมาไล่ล่าเทพปีศาจเสียที?

หลิงเยว่แทบอยากจะบีบคอเทพปีศาจให้ตายคามือ และนางก็ทำเช่นนั้นจริง ๆ

ด้วยความโกรธแค้น นางได้รับการควบคุมร่างกายอย่างง่ายดาย สองมือกำคอแน่นและออกแรงบีบอย่างรุนแรง จนเสียงกระดูกแตกดังขึ้น ราวกับสร้างความตกใจให้กับทะเลสาบเงา ผิวน้ำที่เคยนิ่งสงบกลับเกิดระลอกคลื่น

เหตุใดเจ้านายของมันจึงบีบคอตัวเองเช่นนั้น?

ช่างบ้าคลั่งเสียจริง…

ขณะที่หลิงเยว่กำลังควบคุมมือทั้งสองเพื่อควักหัวใจออกมา ดวงตาของศีรษะที่บิดเอียงพลันเบิกโพลง มือที่แทงเข้าไปในอกกลับหยุดชะงัก

ร่างของเทพปีศาจเริ่มสงบนิ่ง ดึงมือที่เปื้อนเลือดออกมา พร้อมเลือดสด ๆ ไหลออกมาจากอกไม่หยุด

…………….