ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 471 เกือบจะได้กินแล้ว

บทที่ 471 เกือบจะได้กินแล้ว

……….

บทที่ 471 เกือบจะได้กินแล้ว

เทพปีศาจที่มักถูกหลอกด้วยกลอุบายของโม่จวินเจ๋อ เขาจึงตั้งใจจะส่งพลังคำสาปไปสำรวจเส้นทางก่อน เพื่อดูว่าศัตรูตัวฉกาจจะเล่นลูกไม้อะไรอีก

เหล่าพลังคำสาปได้รับเบาะแสแล้วรีบไปยังทะเลเถ้าวิญญาณ กลัวว่าถ้าช้าไปจะถูกคู่แข่งแย่งชิงไปก่อน

เทพปีศาจระมัดระวังตามมาข้างหลัง ใช้จิตสำรวจอย่างเงียบ ๆ พยายามค้นหาโม่จวินเจ๋อที่อาจซ่อนตัวอยู่ในที่มืดเพื่อลอบทำร้ายเขา แต่น่าเสียดายที่จิตครอบคลุมทั่วทั้งป่าแล้วก็ยังไม่พบอีกฝ่าย

ขณะที่เขากำลังส่งจิตเข้าไปในทะเลเถ้าวิญญาณ กลับพบว่าน้ำสีเทากลืนกินจิตของเขา!

ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นขึ้นมาถึงกระหม่อมของเทพปีศาจ ยังไม่ทันที่เขาจะตอบสนอง แสงสีทองแห่งการปกป้องจากเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ก็ขจัดความเจ็บปวดไปแล้ว

เมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ครึ่งเม็ดนี้ไม่รู้ว่าทำไม จากแต่เดิมที่ปกป้องแค่หัวใจ ตอนนี้กลับปกป้องทั่วร่าง มันยอมรับเขาแล้วหรือ?

แน่นอนว่าความรังเกียจของเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ที่มีต่อเขาเล็กน้อยนั้นหายไปแล้ว!

เป็นเพราะไม่มีอีกครึ่งมาส่งผลกระทบ ความรังเกียจจึงหายไปใช่หรือไม่?

เทพปีศาจไม่ได้สังเกตว่าในขณะที่ตัวเองถูกทะเลเถ้าวิญญาณกลืนกิน แสงสีทองแห่งการปกป้องจากเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ที่ปกคลุมทั่วร่างนั้น มีเส้นสีดำแทรกอยู่เล็กน้อย ราวกับถูก… ปนเปื้อน

“อ้าว ทำไมผู้สาปแช่งถึงตามมาด้วยเล่า?”

“เขาแอบติดตามพวกเรามาหรือไม่?”

“เป็นไปไม่ได้ ไม่มีผู้ใดสามารถมองเห็นพวกเราได้นี่!”

…

พลังคำสาปรู้ตัวช้าเกินไปเสียแล้ว

ขณะนี้เทพปีศาจเข้าใกล้พลังคำสาปมาก พวกมันที่ถูกปกคลุมด้วยแสงสว่างจากเมล็ดพันธุ์แห่งเทพ ได้เผยร่างดั้งเดิมที่ซ่อนอยู่ออกมา

“สิ่งใดอยู่บนตัวของผู้สาปแช่ง ถึงทำให้พวกข้ากลับคืนสู่ร่างเดิมและปรากฏตัวออกมาได้!”

“น่ากลัวเหลือเกิน รีบหนีเถิด มิเช่นนั้นพวกเราจะถูกกลืนกินแน่นอน!”

พลังคำสาปที่เคยจ้อกแจ้กจอแจหายวับไปในพริบตา

พวกมันวิ่งหนีไปไหนกัน คิดว่าเขาจะกินพวกมันหรือ?

เมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ครึ่งซีกมองดูพลังคำสาปที่จากไปด้วยความรู้สึกผิดหวัง เกือบจะได้กินแล้วเชียว!

เทพปีศาจที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเดินตามพลังคำสาปไป ไม่รู้ว่าเดินไปนานเท่าไหร่ จนกระทั่งภาพตรงหน้าเปลี่ยนไปเป็นสีเทาดำ ซากปรักหักพังปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา

แม้เทพปีศาจจะมีเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง แต่ทะเลเถ้าวิญญาณยังส่งผลกระทบต่อเขา ดังนั้นเมื่อเขามาถึงซากปรักหักพัง พลังคำสาปก็หายไปหมดแล้ว

โม่จวินเจ๋อที่ยังติดอยู่ในชั้นซากนางเงือกทะเลลึกรู้สึกถึงพลังคำสาป

หลิงเยว่เห็นโม่จวินเจ๋อหยุดลงอีกครั้ง ดวงตาของนางเกือบจะทำให้เงือกหนุ่มข้าง ๆ ตาบอด ทุกครั้งที่เขาหยุดลงมักหมายถึงพลังคำสาปที่กำลังมา!

“ครั้งนี้จำนวน… มากอยู่”

โม่จวินเจ๋อเส้นเลือดบนขมับพลันปูดโปน ดูเหมือนเทพปีศาจจะทุ่มสุดตัวแล้ว หากเขาไม่ถูกสาปแช่งสักหน่อยคงจะดูไม่สมเหตุสมผล?

“พบแล้ว!”

ครั้งนี้มีจำนวนมากจริง ๆ หลิงเยว่น้ำลายแทบจะไหลออกมาทันที

แสงสีทองที่ปกป้องโม่จวินเจ๋อพลันเปล่งประกายเจิดจ้า ดูดกลืนพลังคำสาปที่พยายามบุกรุกเข้ามาอย่างกระหาย

“เหลือไว้สักสองสามสายเถอะ…”

โม่จวินเจ๋อยังพูดไม่ทันจบ หลิงเยว่ก็ยื่นมือที่เลือนรางออกไปคว้าหนูดำตัวเล็กสองตัวและแมลงดำตัวเล็กสามตัวเอาไว้

ทั้งห้าตัวดิ้นรนส่งเสียงจี๊ด ๆ แต่ก็ถูกจับไว้ได้

แน่นอนว่าหลิงเยว่ไม่โง่ถึงขนาดจะจับพวกมันเข้าไปในร่างของโม่จวินเจ๋อ เพราะนี่คือพลังคำสาประดับสูง หากจับเข้าไปมิใช่จะถูกสาปหรอกหรือ?

เห็นเพียงหลิงเยว่ดึงเส้นสีทองแห่งการปกป้องออกมาเส้นหนึ่ง มัดทั้งห้าตัวไว้อย่างแน่นหนา

“ขอเพียงพาพวกข้าออกจากที่นี่ ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า”

ทั้งห้าตัวที่กำลังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งหยุดการเคลื่อนไหว จ้องมองหลิงเยว่ด้วยดวงตาเล็ก ๆ ที่เปียกชื้น ราวกับกำลังพิจารณาว่านางพูดจริงหรือไม่

“จริง ๆ” หลิงเยว่พยักหน้าอย่างจริงจัง

“จี๊ด ๆ ๆ”

“จี๊ด”

…

ห้าตัวเล็ก ๆ อ้าปากออกโบกมือที่เหมือนไม้ขีดไฟไปมาใส่หลิงเยว่ ทำให้ผู้คนและวิญญาณที่อยู่ในที่นั้นมองด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจทั้งสิ่งที่ได้ยินและสิ่งที่เห็น

หนูดำตัวเล็กตัวหนึ่งจึงมองหลิงเยว่ด้วยสายตาเหมือนมอง ‘คนโง่’ แล้วใช้อุ้งเท้าทำท่าว่ายน้ำไปข้างหน้าไม่หยุด

โม่จวินเจ๋อเข้าใจความหมาย จึงเดินตามหนูดำตัวเล็กที่ ‘ว่ายน้ำ’ ในอากาศ ผลคือเดินวนไปรอบหนึ่ง… แล้วก็กลับมาที่เดิม

คราวนี้เป็นแมลงดำตัวเล็กที่มองโม่จวินเจ๋อเหมือนมองคนโง่ จากนั้นมันก็ชี้ไปที่ดวงตาของตัวเอง แล้วชี้ไปที่ดวงตาของเหล่าสหาย

หลิงเยว่และโม่จวินเจ๋อเพิ่งสังเกตเห็นว่า นอกจากหนูดำตัวเล็กที่นำทางที่ลืมตาอยู่ สี่ตัวที่เหลือล้วนหลับตาทั้งหมด

โม่จวินเจ๋อกำลังจะหลับตาลง แต่แล้วหนูดำตัวน้อยก็เริ่มส่งเสียงร้องอีกครั้ง มันใช้กรงเล็บชี้ไปที่ศีรษะของตัวเอง จากนั้นก็ชี้ไปที่แสงสีทอง

ครั้งนี้ทั้งหลิงเยว่และโม่จวินเจ๋อต่างเข้าใจแล้ว คนแรกซ่อนแสงทองป้องกันไว้บนผิวหนังของคนหลัง ส่วนคนหลังก็ถอนจิตกลับและหลับตาลง

โม่จวินเจ๋อที่ตกอยู่ในความมืดมิดค่อย ๆ เดินไปข้างหน้าตามคำบอกเล่าของหลิงเยว่ ครั้งนี้เขาไม่ได้เดินวนไปวนมา แต่สามารถเดินออกจากเหล่าศพเงือกทะเลลึกได้สำเร็จ

แล้วมาถึงศพของเผ่าภูต…

โม่จวินเจ๋อ หลิงเยว่และเงือกหนุ่ม “???”

คราวนี้เป็นค่ายกลศพของเผ่าภูต!

เมื่อเห็นเผ่าภูตปรากฏตัว หลิงเยว่ก็นึกถึงเผ่าวิญญาณเผ่าหนึ่ง แต่พวกแรกมีร่างกายสูงเท่าคนปกติและมีผิวสีเขียวอ่อน ส่วนพวกหลังดูเหมือนเครื่องประดับที่ประณีตงดงาม แตกต่างกันมาก

“แม้แต่เผ่าภูตในป่าก็ถูก… ล้างเผ่าพันธุ์แล้วหรือ?” เงือกหนุ่มยิ่งมั่นใจว่าเผ่าพันธุ์ของตนจะต้องมีอยู่ในมุมใดมุมหนึ่งของสุสานใต้น้ำอย่างแน่นอน จิตใจของเขาหม่นหมองลงทันที

“ไม่ได้ถูกล้างเผ่าพันธุ์หรอก”

โม่จวินเจ๋อปฏิเสธคำพูดของเงือกหนุ่ม “จำนวนไม่ตรงกัน เผ่าภูตแห่งป่าไม่ได้มีแค่นี้ น่าจะเป็นเพียงกลุ่มหนึ่งที่ถูกทำลายเท่านั้น”

หลิงเยว่คิดว่าโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนประกอบด้วยมนุษย์ ปีศาจ สัตว์อสูร สัตว์วิญญาณ พืชวิเศษ แต่ไม่คิดว่าในสุสานใต้น้ำจะมีภูตปรากฏอยู่ด้วย เผ่าพันธุ์ที่มีอยู่แต่ในตำนานตะวันตก ไม่คิดว่าในโลกผู้บำเพ็ญเซียนก็มีด้วย!

คำอธิบายนี้ทำให้หลิงเยว่เงียบไปนาน นางคิดว่าโลกผู้บำเพ็ญเซียนจะผสมผสานกับตำนานตะวันตก แต่กลับเป็นว่านางคิดมากเกินไป

ที่แท้ก็แค่ต้นไม้กลายเป็นภูตกลายเป็นเซียน…

การพาโม่จวินเจ๋อเข้าสู่เขาวงกตศพลอยน้ำถัดไปก็ทำให้พลังคำสาปงุนงง พวกมันรู้สึกได้ชัดเจนว่าที่นี่มีทางออก แต่ทำไมเมื่อเข้ามาแล้วทางออกกลับหายไป?

ทั้งห้าตัวเล็ก ๆ เริ่มพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติอีกครั้งด้วยภาษาที่หลิงเยว่และอีกสองคนไม่เข้าใจ

“ระบบ ช่วยแปลให้ข้าหน่อยสิ?”

ไม่มีการตอบสนองอย่างที่คาดไว้

หลิงเยว่รู้สึกกังวลเล็กน้อยกับระบบ นับตั้งแต่เข้าสู่ทะเลเถ้าวิญญาณ ระบบแลกเปลี่ยนก็ไม่สามารถเปิดได้ทันที แม้แต่หน้าภารกิจก็หายไป ราวกับว่าระบบตายไปแล้วจริง ๆ

ทั้งที่ตอนถูกเทพปีศาจกักขัง มันยังโผล่ออกมาเป็นครั้งคราว แต่ตอนนี้กลับเงียบเหมือนตายไปเลย…

……….