ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 488 ชายหรือหญิงก็ได้

บทที่ 488 ชายหรือหญิงก็ได้

……….

บทที่ 488 ชายหรือหญิงก็ได้

ร่างแยกของเทพปีศาจทั้งสี่ลงมือพร้อมกัน ทำให้หัวใจของต้นไม้สีเทาแทบรับมือไม่ไหว

ทั่วทั้งวิหารเชิญปีศาจและเชิญเทพสั่นสะเทือนเพราะการลงมือของพวกเขา ส่งผลให้คนหนังกระดาษที่รออยู่นอกระเบียงเพื่อรอให้สนามรบนรกเปิด ต้องตกใจ

“จะเริ่มแล้วใช่ไหม?”

“สุดท้ายก็มาจนได้… ข้าคิดว่าจะหลบพ้นไปได้สักครั้ง…”

“ยังหนีไม่พ้นสินะ…”

ดวงตาที่มืดมนอยู่แล้วของคนหนังกระดาษยิ่งมืดลงไปอีก ความสิ้นหวังแผ่ขยายไม่มีที่สิ้นสุด ส่วนพวกปีศาจมาใหม่ที่ถูกบังคับให้เข้ามาในวิหารเรียกปีศาจ ก็ไม่เข้าใจอะไรเลย

แต่พวกเขาไม่มีเวลาคิดอะไรมาก ได้แต่จับหรือกอดสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวแน่น ถ้าตกลงไปก็ต้องตายก่อนแน่นอน

ความสิ้นหวังแผ่ขยายมานาน ชั้น 145 ก็ยังไม่ปรากฏ วิหารสีทองแดงที่เพียงแค่ปรากฏก็สามารถฆ่าผู้ชมทั้งหมดในพริบตาก็ยังไม่ปรากฏสักที แต่กลับมีเสียงดังมากขึ้นเรื่อย ๆ จากใต้ดิน หากมองดี ๆ จะเห็นแสงสีดำวาบขึ้นมาเป็นระยะ และยังมีเงาคนด้วย

ชาวคนหนังกระดาษทั้งสี่ที่อาศัยอยู่บนชั้นสูงสุดต่างหรี่ตาลง ช่างกล้าหาญเสียจริงที่มีผู้กล้าฆ่าฟันกันเองก่อนที่สนามประลองจะเปิด

พวกเจ้าอยากตายเร็วขนาดนั้นเชียวหรือ?

“ใครกัน?”

“หรือว่าจะเป็นพวกหน้าใหม่?”

เหล่าผู้นำคนหนังกระดาษจากสี่เผ่าปีศาจใหญ่ต่างชื่นชมในความกล้าหาญของผู้คนเบื้องล่าง

“หากรอดชีวิตจนจบสนามประลอง ข้าจะรับพวกเขาทั้งสี่มาเป็นข้ารับใช้เอง”

“ข้าก็จะเอาสักคน”

“งั้นข้า…”

เทพปีศาจที่อยู่ชั้นล่างสุดยังไม่รู้ตัวว่าร่างจำแลงของตนถูกจองตัวไปแล้ว ขณะนี้เขากำลังเพลิดเพลินกับการชมเหตุการณ์ อยากจะหยิบของกินมานั่งกินไปพลางชมไปพลาง

แต่น่าเสียดายที่ร่างนี้มีแหวนเก็บของที่มีทุกอย่าง ยกเว้นของกินและที่นั่ง ช่างน่าเสียดายจริง ๆ

“ผู้มาใหม่… แข็งแกร่งถึงเพียงนี้?”

“ดูเหมือนครั้งนี้ คงยากขึ้นไปอีก”

“พวกเราที่เป็นระดับกลาง…”

พวกปีศาจหนังกระดาษใต้ชั้นที่ร้อย เหนือชั้นสิบต่างเหม่อลอย

บางตนถึงกับจบชีวิตตัวเองทันที ร่างที่เปราะบางอยู่แล้วแตกเป็นเสี่ยง ๆ เศษซากกลายเป็นไอสังหารล่องลอยในอากาศ จากนั้น…

ถูกหัวใจต้นไม้สีเทาชั้นล่างสุดดูดกลืนไป

เดิมทีนางรับมือไม่ไหวแล้ว แต่กลับได้รับพลังต่อกรกับสี่ร่างแยกอีกครั้ง!

สีหน้าเทพปีศาจดำทะมึน เงยหน้าขึ้นหมายตรวจสอบว่าไอสังหารมาจากที่ใดแน่ แต่กลับถูกพลังประหลาดบดบังสายตา เบื้องหน้านอกจากสีเทาก็เหลือเพียงร่างขาวสี่ร่างกับหัวใจที่ฆ่าเท่าไรก็ไม่ตาย

ไม่ สิ่งใดก็ตามล้วนฆ่าได้ แม้แต่ต้นไม้แห่งชีวิตที่สมบูรณ์ ยังเหี่ยวเฉาในโลกบำเพ็ญเซียนเลยมิใช่หรือ?

หัวใจของเทพปีศาจสะดุ้ง แล้วจู่ ๆ ก็มองไปยังที่ไกล ๆ อาจเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้หรือ?

ถึงเดาได้แล้วจะเป็นไร? ตอนนี้เขายังทำลายต้นไม้เล็ก ๆ ที่ยังไม่โตเต็มที่ไม่ได้เลย จะคิดไกลไปทำไมกัน?

เทพปีศาจนั่งพิงเสา แถมขายังสั่นอีกด้วย

ตอนนี้… เขาควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว แต่รู้สึกว่าการปล่อยตามใจตัวเองแบบนี้ก็ดี ไม่สิ ต้องเรียกว่าปล่อยตามใจร่างกาย เพราะตอนนี้ใจกับร่างกายกำลังต่อสู้กันอยู่ ส่วนเมื่อไหร่จะรู้ผลแพ้ชนะ

เทพปีศาจก็ไม่รู้เหมือนกัน

ไม่รู้ว่าเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์อีกครึ่งโตเต็มที่แล้วหรือยัง?

หลิงเยว่ที่เทพปีศาจคิดถึงอยู่นั้น แน่นอนว่านางก็ยังไม่โตเต็มที่ อีกทั้งความคืบหน้าของนาง

ยังแย่กว่าอีกครึ่งเสียอีก ทั้งที่นางดูดซับพลังแห่งความตายมากกว่าด้วยซ้ำ

โม่จวินเจ๋อที่ถูกใช้เป็นสถานีขนส่งพลังวิญญาณลืมตาขึ้น

แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะเขากลัว แต่เป็นเพราะต้นไม้ทองคำน้อยที่ปกป้องหัวใจของเขาตกใจต่างหาก

ต้นไม้ทองคำน้อยนี้ทำหน้าที่สำคัญในการปกป้องร่างกายและหัวใจของโม่จวินเจ๋อ หลังจากที่ร่างแท้ของหลิงเยว่ถูกปฐมวิญญาณของ โม่จวินเจ๋อกลืนกินและชำระล้าง ทำให้วิญญาณของร่างแท้ปิดประสาทสัมผัสทั้งห้าและจมสู่ห้วงนิทรา

“อย่ากลัวไปเลย ดูเหมือนพวกเขาจะมองไม่เห็นข้านะ”

แต่เขากลับมองเห็นพวกมันได้ โม่จวินเจ๋อรู้สึกแปลกใจมาก

ทันทีที่เขาเอ่ยปลอบ สายตาหนึ่งก็จ้องมองมาที่เขา ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายวาบขึ้นทีละน้อย

ทั้งสองจ้องมองกันอยู่เช่นนั้น

“เจ้าเป็นอะไรไป?”

ผู้เป็น ‘ข้ารับใช้’ อย่างผู่ตานสังเกตเห็นร่าง ‘นาย’ ของตนสั่นเล็กน้อย จึงเอ่ยปากถาม

พี่ชายศพปากเย็บไม่ได้ตอบคำพูดของผู่ตาน แต่ร่างกายกลับสั่นเทาหนักกว่าเดิม

เป็นเพราะสนามรบกำลังจะเริ่มขึ้น คนผู้นี้จึงกลัวจนตัวสั่นหรือ?

โม่จวินเจ๋อตื่นแล้ว!

นั่นหมายความว่าศิษย์น้องก็ตื่นแล้วใช่หรือไม่?!

พี่ชายศพปากเย็บที่สังเกตเห็นความผิดปกติของผู่ตาน ในที่สุดก็ยอมใช้หางตามองมาที่อีกฝ่าย

“เจ้าก็มองเห็นหรือ?”

ผู่ตานพยักหน้า “พวกเขา มองไม่เห็นหรือ?”

พวกเขาในที่นี้ แน่นอนว่าหมายถึงผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองที่ยืนอยู่สองข้าง

แน่นอนว่าพวกเขามองไม่เห็น!

พี่ชายศพปากเย็บยกมุมปากขึ้น คงเป็นเพราะเขาได้กินอาหารที่เมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ทำเอง จึงมองเห็น ส่วนเรื่องของผู่ตานนั้นอธิบายได้ง่ายกว่า เพราะเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์คือศิษย์น้องของเขา

ศิษย์น้อง?!

คนที่อยู่ชั้นล่างนั้นไม่มีลักษณะของศิษย์น้องเลยสักนิด หน้าตาเหมือนผู้ชายชัด ๆ รูปร่างก็ไม่เหมือนศิษย์น้องหญิง แต่ใบหน้า… ถ้าแต่งตัวเป็นศิษย์น้องหญิงคงดูดีทีเดียว

เป็นศิษย์น้องหญิงแน่นอน!

ผู่ตานกำลังจะหลุดปากพูดออกมา แต่ยั้งไว้ทัน “ใบหน้าเป็นของศิษย์น้องหญิงจริง ๆ แต่ร่างกาย…”

“พืชสามารถเป็นได้ทั้งชายและหญิง… ตอนนี้เมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ยังไม่เติบโตเต็มที่ คงกำลังลังเลระหว่างการเป็นชายหรือหญิง รอให้โตเต็มที่แล้วถึงจะกำหนดเพศที่แท้จริง”

ผู่ตานฟังคำอธิบายของพี่ชายศพปากเย็บแล้วแทบจะหลุดขำออกมา แต่เขาก็อดกลั้นไว้ได้

การให้พี่ศพปากเย็บเข้าใจว่า โม่จวินเจ๋อเป็นเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่ดีมาก

ผู่ตานปรบมือให้กับความฉลาดของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

เช่นเดียวกับการได้ทานขนมและชานมที่หลิงเยว่ ทำด้วยมือของนาง พี่สาวศพแบนก็เห็นชายคนที่อยู่ล่างสุดเช่นกัน ในวิหารนี้มีสัตว์ประหลาดตนใดที่นางไม่เคยเห็นอีก?

ชายผู้นี้ชัดเจนว่าเข้ามาพร้อมกับเล่อและพวกเขาแน่นอน

“เขาเป็นใคร?”

เพียงแค่ส่งตัวมาก็ถูกส่งมายังชั้นล่างสุดกลางวัง คงจะมีพลังสูงส่งยิ่งนัก

เล่อส่ายหน้า เขาไม่ได้โง่ จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะพูดความจริง?

พี่สาวศพแบนดึงอดีตเจ้าอาวาสออกมา แล้วชี้ลงไปด้านล่าง “ชายคนนี้ ท่านรู้จักหรือไม่?”

อดีตเจ้าอาวาสอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นงุนงง แล้วถามกลับว่า “มีคนอยู่ตรงนั้นด้วยหรือ?”

“ท่านมองไม่เห็นหรือ?”

อดีตเจ้าอาวาสพยักหน้าอย่างจริงใจ เขาไม่เห็นอะไรเลยจริง ๆ

เล่อเหอ “…”

หากรู้แต่แรกว่าเขาก็จะพูดเช่นนี้! เล่อเหอจะไม่ตอบไปแบบนั้นหรอก

ตอนนี้เขาต้องหาข้ออ้างมาอธิบายว่าเหตุใดเขาจึงสามารถมองเห็นชายผู้นั้นที่อยู่เบื้องล่างได้เช่นกัน

……….