ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 513 น่าจะตัดได้ใช่ไหม?

บทที่ 513 น่าจะตัดได้ใช่ไหม?

………………..

บทที่ 513 น่าจะตัดได้ใช่ไหม?

“ข้าเกรงว่าเจ้าจะจ่ายค่าตอบแทนไม่ไหว”

ชายชุดดำหมายเลข 2 พูดด้วยน้ำเสียงประหลาด

แม้ชายทั้งสามจะไร้ใบหน้า แต่หลิงเยว่กลับรู้สึกได้ถึงความ… ดูแคลน? ที่แผ่ออกมาจากทั่วร่างของพวกมัน

“พวกเจ้าบอกมาเลยว่าต้องการเท่าไหร่?”

ขาไปนางถูกเยาะเย้ยตลอดทาง พอขากลับยังถูกเยาะเย้ยอีก และตอนนี้ผู่ตานก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!

รอดูเถอะ!

ชายร่างวิญญาณทั้งสามไม่พูดอะไร เห็นได้ชัดว่าพวกมันคิดว่าหลิงเยว่และผู่ตานไม่มีทางจ่ายค่าตอบแทนที่พวกมันต้องการได้

จนกระทั่งกลับถึงทะเลม่วง หลังจากมอบพลังชีวิตที่เหลือให้พวกมัน พวกมันก็ยังคงเงียบ

“พวกเจ้ากลับมาเร็วจังนะ?” ภูตผมสั้นนำบรรดาน้องชายน้องสาวมาต้อนรับ ดวงตาสีม่วงสวยมองไปทางโน้นทีทางนี้ที แต่ไม่พบใครเพิ่มเติมจึงจับจ้องไปที่ลูกกลมสีดำบนไหล่ของผู่ตาน

เพียงแค่เห็นท่าทางหดหู่ของทั้งสองก็รู้ได้ทันทีว่าพวกเขาถูกสามวิญญาณนั่นทำร้ายจิตใจไม่น้อย

“พวกเขาเป็นอะไรไป?” ภูตผมสั้นลอยอยู่หน้าเสื้อคลุมสีดำหมายเลข 1 ดวงตาเป็นประกายวาววับ ความอยากรู้อยากเห็นถูกปลุกขึ้นมาอย่างเต็มที่

“คนที่จะไปช่วยกลายเป็นวิญญาณไปแล้วหรือ? หรือว่าแม้แต่ศพก็หาไม่เจอ?”

“อย่าสอดรู้สอดเห็นไปหน่อยเลย”

วิญญาณทั้งสามทิ้งคำพูดไว้แล้วหายตัวไปทันที พวกเขาต้องไปวางแผนดูว่าจะเดินทางไปยังโลกวิญญาณที่สี่อย่างปลอดภัยได้อย่างไร

ภูตผมสั้นกลอกตาไปมาแล้ววิ่งตามหลิงเยว่ไป

ทั้งสองเพิ่งก้าวเข้าสู่โลกแห่งการบำเพ็ญขนาดย่อส่วน กลิ่นหอมของอาหารนานาชนิดก็โชยมา

เล่อเหอรีบโยนกระบี่ที่เชือดสัตว์อสูรทิ้ง แล้ววิ่งมาหาหลิงเยว่

“ไม่สำเร็จหรือ?”

พอเห็นเงาร่างเพียงสองคน หากเล่อเหอไม่ผิดหวังคงเป็นเรื่องโกหก รวมถึงแววตาที่เปล่งประกายของคนในสำนักหลานเทียนที่วิ่งมาอย่างกระตือรือร้นพลอยหม่นหมองลงด้วย

“พวกเราไม่เจอเขา แต่ว่า… เขายังมีชีวิตอยู่”

“เขาถูกเจ้าแห่งโลกวิญญาณที่สี่จับตัวไป”

หลิงเยว่เริ่มพูด ผู่ตานรีบเสริมต่อ…

“อาจารย์หลิง อาหารวิญญาณและอาหารปีศาจของพวกข้าขายไม่ออกเลย…” เซี่ยซิ่นรุ่ยที่รอโอกาสมานานก็ดึงตัวหลิงเยว่ไป ด้วยสีหน้าละอายใจ

ก่อนที่หลิงเยว่จะจากไป เขาได้ให้นักเรียนกลุ่มหนึ่งทำอาหารไปขายที่ตลาดทะเลม่วง ดังนั้นพวกเขาจึงสลับกันไปตั้งแผงขายทุกวัน กลิ่นหอมลอยไปทั่วทั้งตลาด แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือมีแต่คนมามุงดู ไม่มีใครกล้าลองชิมสักคน

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังกระซิบกระซาบกันอยู่นั้น กองทัพใหญ่นำโดยจื่อเฉาอวี่ที่ไปตั้งแผงขายก็กลับมา ทุกคนดูห่อเหี่ยวเหลือเกิน

เมื่อเหล่านักเรียนเห็นหลิงเยว่ราวกับเห็นดาวแห่งความหวัง พวกเขาวิ่งกรูกันมาแล้วแย่งกันพูด

“อาจารย์หลิง พวกข้าทำให้ท่านผิดหวัง…”

“ใช่แล้ว ไม่เพียงแต่ขายอาหารไม่ได้สักอย่าง ยังติดหนี้ค่าแผงขายของอีกหมื่นกว่า”

“ทั้งที่อาหารก็อร่อยและยังมีสรรพคุณรักษา เหตุใดพวกเขาจึงไม่ยอมซื้อเล่า?”

ทั้งที่ในโลกผู้บำเพ็ญ เพียงแค่พวกเขาลงมือเล็กน้อยอาหารก็จะถูกแย่งซื้อในทันที

“แหวะ! นี่มันอะไรกันเนี่ย? รสชาติแย่มาก!”

ลูกกลมสีดำไม่รู้ว่ามาอยู่บนเตาย่างตั้งแต่เมื่อไหร่ มันส่งเสียงร้องที่ทำให้คนรู้สึกแย่ยิ่งขึ้น

“เจ้ากินได้ด้วยหรือ?” หลิงเยว่ตบลูกกลมสีดำลงมาด้วยฝ่ามือเดียว แล้วคว้าเนื้อสัตว์อสูรย่างมากินทันที

กรอบนอกนุ่มใน น้ำมันหอมแผ่ซ่านในปาก ยิ่งกินยิ่งทำให้คนรู้สึกมึนเมา นี่มันจะเรียกว่าไม่อร่อยได้อย่างไร?!

“ไม่อร่อย ไม่อร่อย ไม่อร่อย!”

ลูกกลมสีดำไม่ยอมแพ้ ขณะลุกขึ้นมามันยังอาเจียนออกมาหลายครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ผู้ที่สวมหน้ากากแห่งความทุกข์ทรมานเช่นเดียวกับเขาคือภูตผมสั้น ก่อนหน้านี้เขาได้ลิ้มลองชา เหล้าสมุนไพรวิญญาณและสมุนไพรปีศาจ ขนมเค้กชิ้นเล็ก ๆ รวมถึงขนมหวานสวยงามนานาชนิด

แม้จะดูสวยงามและกลิ่นหอม แต่รสชาติช่างยากจะบรรยายเหลือเกิน!

“เจ้ามาทวงหนี้หรือ?” จื่อเฉาอวี่มองเห็นภูตผมสั้นแล้วคิดว่าเขามาเก็บค่าเช่าแผง

ซีหลินรู้สึกอับอายยิ่งนัก เขาเป็นคุณชายที่มีชื่อเสียงในเมืองฝู่ซาง มีเมื่อไหร่กันที่ถูกคนไล่ตามทวงหนี้เช่นนี้?

ประสบการณ์นี้ทั้งแปลกใหม่และน่าอับอายนัก!

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก พวกเจ้าวางใจเถิด สักวันต้องมีคนที่ลิ้นพิการมาหลงกลแน่” ภูตผมสั้นกล่าวพลางมองไปทางหลิงเยว่

สีหน้าของเขายากจะบรรยาย อาหารที่รสชาติแย่ขนาดนี้ นางกลับกินอย่างเอร็ดอร่อย? พวกมนุษย์ลิ้นพิการกันหมดแล้วหรือ?

ช่างน่าสงสารเหลือเกิน

คำพูดและสีหน้าของภูตผมสั้นแทบทำให้หลิงเยว่สำลัก

ความหมายของเขาคือ พวกเขาในโลกผู้บำเพ็ญทั้งหมดสูญเสียประสาทรับรสไปแล้วหรือ?

หรือว่าโครงสร้างร่างกายของมนุษย์ในโลกผู้บำเพ็ญต่างจากสิ่งมีชีวิตในดินแดนว่างเปล่า?

หลิงเยว่หิ้วลูกกลมสีดำที่ยังคงอาเจียนอยู่ “ข้าจะเก็บตัวบำเพ็ญสักหน่อย พวกเจ้าพักผ่อนกันสักสองสามเถอะ ส่วนเรื่องออกร้านก็หยุดไว้ก่อน”

“ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”

หากมันไม่ได้ถูกทำร้ายจนบาดเจ็บ มันจามแค่ครั้งเดียวก็ทำให้นางตายได้แล้ว!

“พวกข้าช่วยชีวิตเจ้าด้วยความหวังดี ตอนนี้เป็นเวลาที่เจ้าต้องตอบแทนแล้ว” หลิงเยว่เดินทางไปยังยอดเขาโอสถอย่างคุ้นเคย จนมาถึง… ห้องกลั่นโอสถของติงหลิวหลิ่ว

ศิษย์พี่สาม…

แววตาของหลิงเยว่เต็มไปด้วยความรู้สึกอบอุ่น

ห้องกลั่นโอสถที่ปิดสนิทถูกรุกล้ำด้วยกิ่งไม้หนึ่งกิ่ง มันนำพาแสงเล็ก ๆ สี่ดวงมาด้วย

“หลิงเยว่ ข้าพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว…”

เสียงเล็ก ๆ ของหลิงเยว่หัวโล้นดังมาจากกิ่งไม้สีเขียว “ข้าตามหามานานมาก แต่ไม่สามารถรวบรวมเศษวิญญาณทั้งหมดของพวกเขาได้”

หลิงเยว่ได้กลิ่นของชิงยวน หลงหว่านโหรว ว่านอวี้เฟิง และติงหลิวหลิ่วจากดวงแสงเล็กๆ ทั้งสี่ดวง

“เท่านี้ก็พอแล้ว!”

หลิงเยว่นำดวงแสงเล็ก ๆ ทั้งสี่ใส่ลงในตันเถียนของตนอย่างระมัดระวังราวกับพวกมันเป็นของล้ำค่า

“ขอบคุณเจ้ามาก”

“ไม่… ไม่เป็นไร เช่นนั้นก็ทำธุระของเจ้าเถิด ข้าจะไปนอนแล้ว!” กิ่งไม้สีเขียวราวกับอายขึ้นมา รีบหดกลับไปอย่างรวดเร็ว

พวกเขาคืออาจารย์และศิษย์พี่ร่วมสำนักของนาง

“เจ้ามันบ้า”

เมื่อเผชิญหน้ากับหลิงเยว่ที่ร้องไห้และหัวเราะไปพร้อม ๆ กัน ลูกกลมสีดำจึงอ้าปากวิจารณ์

หลิงเยว่หายใจเข้าออกหลายครั้ง เพื่อสงบสติอารมณ์ แล้วพูดกับลูกกลมดำด้วยถ้อยคำชวนขนลุก

“ขอยืมเนื้อของเจ้าหน่อย”

“เจ้าพูดว่าอะไรนะ!?”

“ข้าบอกว่า ขอยืมเนื้อของเจ้าหน่อย”

หลิงเยว่พูดซ้ำอีกครั้ง นางไม่รอให้ลูกกลมดำตอบสนอง แล้วหยิบมีดที่ทำจากกิ่งไม้ร่างแท้ของตัวเองออกมาฟันลงไปที่อีกฝ่ายทันที

หลิงเยว่รู้ว่าของวิเศษอะไรพวกนั้นใช้ไม่ได้กับอสูรหมอกว่างเปล่า นางเลยคิดแผลง ๆ ว่าจะใช้ ‘ตัวเอง’ เฉือนร่างอีกฝ่าย

น่าจะได้ผลนะ?

………………..