ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 520 เหล่าวิญญาณขี้เล่น

บทที่ 520 เหล่าวิญญาณขี้เล่น

………………..

บทที่ 520 เหล่าวิญญาณขี้เล่น

ในตอนนี้หลิงเยว่ที่ถูกกองทัพวิญญาณล้อมไว้แทบจะร้องไห้ นางไม่ใช่แขกคนสำคัญที่พวกเขาเชิญมาหรอกหรือ?

หลิงเยว่ตัดสินใจถอนความคิดที่ว่านางมีค่ามากในสายตาของวิญญาณทั้งสอง การทิ้งนางไว้ที่นี่คนเดียวแบบนี้จะมีค่าอะไรกัน!

การช่วยเหลือวิญญาณทั้งสี่เป็นเรื่องโกหก แท้จริงแล้วพวกเขาแค่หลอกนางมา เพื่อฆ่านางที่นี่ใช่หรือไม่?

แต่คงไม่ถูกต้องนัก หากพวกเขาต้องการฆ่านางจริง ๆ ก็ฆ่าไปเลยสิ จำเป็นต้องหลอกนางมาที่นี่แล้วค่อยฆ่าด้วยหรือ?

ขณะที่หลิงเยว่สูดลมหายใจเย็นเฉียบเข้าปอด ดวงตาคู่งามของนางก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ นางสงสัยว่าพวกเขาอาจค้นพบแล้วว่านางคือต้นไม้แห่งชีวิต จึงหลอกล่อนางมาที่นี่…

ก่อนที่หลิงเยว่จะทันคิด จู่ ๆ ไหล่ของนางกลับรู้สึกหนักอึ้ง

แม้ไม่มอง นางก็รู้ว่าสิ่งที่ถูกตบกระเด็นไปเมื่อครู่ได้กลับมาแล้ว

“เจ้ามนุษย์เอ๋ย เจ้าเพิ่งตบข้า… เอ่อ ข้าจับเจ้าได้แล้ว!” วิญญาณตัวน้อยที่นั่งอยู่บนไหล่ของหลิงเยว่เปลี่ยนคำพูดกะทันหัน

ขณะที่วิญญาณตนน้อยกำลังพูด กุ่ยเอ้อร์กำลังกุมตุ๊กตาไม้ขนาดเล็กที่มีรูปร่างประหลาดไว้แน่น จากนั้นก็ยื่นแขนเสื้อไปทางหลิงเยว่พลางพูดว่า “เอาของมา”

หลิงเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบหยิบเนื้องูที่เพิ่งย่างเสร็จมาเต็มถาดใหญ่

กุ่ยอีแงะปากตุ๊กตาไม้ออก กุ่ยซานรับถาดเนื้อจากหลิงเยว่ แล้วจัดการยัดเนื้อทั้งหมดลงไปในปากตุ๊กตา

แต่ดูเหมือนยังไม่พอ หลังจากยัดเนื้อจนหมดแล้ว กุ่ยซานยังหยิบของที่คล้ายเข็มด้ายออกมา แล้วเย็บปากตุ๊กตาที่ถูกยัดเนื้อจนแทบแตกออกให้กลับเข้าที่อย่างเรียบร้อย

หลิงเยว่มองการกระทำนั้นด้วยความงุนงง “!!!”

เนื้อชามใหญ่นั่นหายไปไหนแล้ว?

นี่หรือคือสิ่งที่กุ่ยอีหมายถึง?

กุ่ยซานสะบัดแขนเสื้อทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นตุ๊กตาตัวน้อยก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันอ้วนขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

หลิงเยว่พูดอะไรไม่ออก

วิญญาณพวกนี้รู้จักเล่นสนุกเสียจริง…

“พวกเจ้ารอก่อน! ข้าผู้เป็นเจ้าเมืองจะไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!” ตุ๊กตาตัวอ้วนพูดขึ้นพลางยกมือที่ดูเหมือนเย็บติดขึ้นจากเศษไม้ ชี้หน้าวิญญาณทั้งสาม

“ฆ่าสิ่งที่ไม่ใช่คนไม่ใช่วิญญาณทั้งสามนั่นซะ! แต่อย่าทำร้ายมนุษย์!”

“พี่ใหญ่ ทำไมเนื้อถาดใหญ่ขนาดนี้ถึงไม่ได้ผลล่ะ?”

กุ่ยซานหันไปทางหลิงเยว่ “พวกเจ้าสองคนคงไม่ได้ถูกนางหลอกหรอกนะ?”

ตู๊กตาอ้วนถูกวิญญาณสามตนกดไว้แน่น แขนขาตะเกียกตะกายอย่างไร้ทิศทาง ปากก็ด่าทอไม่หยุดหย่อน “ใช่แล้ว ทำไมกุ่ยซื่อถึงบ้าคลั่งแบบนี้อีก?” กุ่ยเอ้อร์ก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน

“มันยังไม่ได้กิน”

วิญญาณตนแรกคลุมแขนเสื้อลงบนท้องป่องของตุ๊กตาอ้วน ทันใดนั้นหลิงเยว่ก็ได้ยิน… เสียงเคี้ยว?

“???”

ยังสามารถช่วยกินได้อีกหรือ? หลิงเยว่รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังจะเป็นบ้า!

“ยังมีอีกไหม?”

หลิงเยว่ที่กำลังเดินอยู่บนเส้นขอบของความบ้าคลั่งถูกดึงกลับมาด้วยคำพูดของกุ่ยอี

“พี่ใหญ่ กุ่ยซื่อส่งเสียงดังเกินไปแล้ว”

หลังจากนั้นข้างหูของหลิงเยว่ก็ไม่ได้ยินเสียงด่าทอหยาบคายอย่างรุนแรงจากวิญญาณตนที่สี่อีกต่อไป โลกสงบลงแล้ว…

แต่จิตใจของนางไม่สงบเลย นางอยากหนีออกจากที่นี่ยิ่งนัก! แต่เมื่อนึกถึงโม่จวินเจ๋อ… นางก็พยายามบังคับตัวเองให้สงบลง แค่เจอวิญญาณบ้าสี่ตนเท่านั้นเอง นางต้องทำได้!

“มันได้ผลจริง ๆ!” กุ่ยซานเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง พลังหยินที่ส่งกลิ่นเหม็นที่ถูกขับออกจากร่างของตุ๊กตาตัวอ้วนที่หมดสติ

“มนุษย์เจ้าจงรีบทำต่อไป ทำให้มากกว่านี้อีก!”

หลิงเยว่เหลือบมองกุ่ยซานอย่างเย็นชา ร่างกายและจิตใจบอบช้ำจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา ทำให้นางไม่สามารถขัดขืนอะไรได้ในตอนนี้

“เจ้าก็บอกเองว่านางเป็นมนุษย์ ไม่รู้หรือว่ามนุษย์นั้นอ่อนแอ? ปล่อยให้นางได้พักผ่อนบ้างเถิด” กุ่ยเอ้อร์เอ่ยอย่างมีเหตุผล ทำให้จิตใจอันบอบช้ำของหลิงเยว่รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

“ถ้าเช่นนั้น ข้าขอพักผ่อนสักครู่” หลิงเยว่หยิบผ้าห่มและหมอนออกมา แล้วล้มตัวนอนทันที

“…” วิญญาณทั้งสามนิ่งงัน มนุษย์ผู้นี้ช่างไม่ธรรมดาเอาเสียเลย ถึงกับนอนหลับท่ามกลางวงล้อมของกองทัพวิญญาณผีได้? หรือเป็นเพราะกองทัพวิญญาณผีของพวกเขาดูใจดีเกินไป?

“เมืองแห่งนี้ต้องปรับปรุงหรือไม่?” กุ่ยซานเอ่ยขึ้นอย่างสำนึกผิด ขณะมองดูหลิงเยว่ที่นอนหลับอยู่บนพื้น

เมืองหลวงอันยิ่งใหญ่ แต่กลับทรุดโทรมจนไม่มีแม้แต่เตียงที่สมบูรณ์สักหลัง ช่างน่าเวทนาจริง ๆ

“ปรับปรุงไปทำไม? ใครจะอยู่?”

กุ่ยเอ้อร์ไม่ต้องการเสียเงินทองไปกับเมืองร้างเช่นนี้ แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว มีเอกลักษณ์ของเมืองร้างโดยสมบูรณ์!

กุ่ยอีคว้าตัวทหารวิญญาณผีตนหนึ่งมา ไม่รู้ว่าสั่งการสิ่งใดไป แต่เหล่าทหารทั่วทั้งเมืองก็เคลื่อนไหวขึ้นมาทันที

หลิงเยว่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง พอลืมตาขึ้นก็ต้องตกใจกับดวงตาคู่หนึ่งที่เย็นยะเยือกและน่าขนลุก

“หุบปาก!”

ตุ๊กตาอ้วนรีบปิดปากหลิงเยว่ที่กำลังจะกรีดร้อง มองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวังด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหันกลับมามองหลิงเยว่อีกครั้ง “เจ้าพยักหน้ารับปากว่าจะไม่ร้องก่อน ข้าถึงจะปล่อยเจ้า”

หลิงเยว่พยักหน้ารัว ๆ

“เจ้าช่วยข้าเรื่องหนึ่งแล้วข้าจะไปยังโลกวิญญาณแห่งความตายที่สี่เพื่อช่วยเหลือเจ้าและคนอื่น ๆ”

แม้ในใจหลิงเยว่ยังคงสงสัย แต่ก็ถูกคำว่าช่วยคนบดบังความมีเหตุผลไปเสียแล้ว “แน่นอน ข้าเป็นเจ้าเมืองไม่เคยโกหกผู้ใด เพียงแค่เจ้าล่อวิญญาณทั้งสามตนนั่นออกไป ให้เวลาข้าหนี ข้าจะ…”

“รอก่อน เจ้าคิดว่าข้าสามารถล่อพวกมันออกไปได้หรือ?” ตุ๊กตาตัวนี้ช่างประเมินนางสูงเกินไปแล้ว

“ได้สิ เพียงแค่เจ้าบอกว่าต้องการวัตถุดิบอาหารอะไรสักอย่าง พวกมันจะต้องออกไปแน่นอน!”

เมื่อเผชิญหน้ากับหลิงเยว่ที่กำลังวางแผนอย่างจริงจัง นางก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เนื้องูย่างสองจานนั้นไม่ใช่วิเศษวิโส จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะขับไล่สิ่งสกปรกทั้งหมดในร่างกายของตุ๊กตาตัวนี้และทำให้เขาฟื้นคืนสติในวันรุ่งขึ้น เป็นไปไม่ได้หรอก !

ตอนนี้มันคงอยู่ในสภาวะสับสนและหวาดระแวง คิดว่าวิญญาณสามตนนั้นมาเพื่อทำร้ายตน

“ถ้าพวกมันรู้ว่าข้าหนีไป เจ้าจะต้องตายมิใช่หรือ?”

“ไม่หรอก สิ่งนี้จะช่วยรักษาชีวิตเจ้าได้”

ตุ๊กตาตัวอ้วนป้อมล้วงเข้าไปในท้องของตัวเอง แล้วดึงเอาตุ๊กตาไม้รูปร่างผอมบางออกมา

“กุ่ยซื่อ! เจ้าคิดจะหนีไปไหน!”

วิญญาณสามตนแย่งตุ๊กตาไม้ตัวผอมไป แล้วโยนขึ้นโยนลงต่อหน้าวิญญาณตนที่สี่

กุ่ยซานเห็นดังนั้นก็รีบไล่ตามไปทันที อีกสักพักเขาต้องกินอาหารแล้ว! “อาหารพวกนี้เพียงพอหรือไม่?”

หน้าของหลิงเยว่ปรากฏภาพภูเขาขนาดมหึมาที่ก่อขึ้นจากซากสัตว์แห่งความว่างเปล่า โดยมีกุ่ยอีและกุ่ยเอ้อร์ยืนขนาบข้าง

“!!!”

นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

หลิงเยว่เดินวนรอบภูเขาอาหารที่ประกอบขึ้นจากสัตว์แห่งความว่างเปล่าด้วยความตื่นเต้น สัตว์แต่ละตัวดูน่ากินและน่าอร่อยมาก นางควรจะปรุงรสชาติแบบไหนดีนะ?

ใบหน้าที่กำลังเปื้อนยิ้มของหลิงเยว่พลันแข็งค้าง

นางนึกถึงวิธีการกินของเหล่าวิญญาณทั้งสี่ที่ยัดอาหารเข้าปากอย่างไร้ซึ่งความประณีต ช่างเป็นการทำลายความงามของอาหารโดยแท้!

“เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรไม่ถูกใจหรือ?” กุ่ยอีสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหลิงเยว่ จึงเอ่ยถาม

“ไม่มีอะไร แค่มีเรื่องหนึ่งที่อยากให้พวกเจ้าช่วยน่ะ…”

หลิงเยว่ยังพูดไม่ทันจบ วิญญาณตนนั้นก็ขัดขึ้นเสียก่อน “รอให้กุ่ยซื่อฟื้นก่อนเถอะ ข้าจะไปโลกวิญญาณเพื่อสืบข่าวคนผู้นั้นให้เจ้าเอง”

“!!!”

จะทำอย่างไรดี เมื่อความประหลาดใจมาเยือนอย่างกะทันหัน?

เดิมทีนางเพียงต้องการให้พวกเขาคิดหาวิธีไม่ให้วิญญาณตนที่สี่กินอาหารเสียไปเท่านั้น ไม่คิดว่า…

หลิงเยว่ลอบยิ้ม ช่างเถอะ! ปล่อยให้วิญญาณตนที่สี่กินไปแล้วกัน อย่างไรก็เป็นเพียงเรื่องชั่วคราว รอให้เขาฟื้นตัว แน่นอนว่าเขาจะรู้จักเคี้ยวเอื้อง เพื่อเพลิดเพลินกับอาหารอร่อย!

………………..