ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 522 บ้าคลั่ง

บทที่ 522 บ้าคลั่ง

………………..

บทที่ 522 บ้าคลั่ง

เมื่อพลังของหลิงเยว่เพิ่มขึ้น วิชาเร่งการเจริญเติบโตของนางยิ่งทรงพลังตามไปด้วย

เมล็ดพันธุ์ที่นางโปรยลงบนพื้นเบื้องหน้างอกงามอย่างรวดเร็ว พื้นดินที่เดิมว่างเปล่า ถูกครอบครองด้วยต้นข้าวที่สูงราวกับต้นไม้อย่างรวดเร็ว และไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสองต้น แต่พวกมันกลับการเติบโตเป็นทุ่งกว้าง ดูจากการเจริญเติบโตแล้ว น่าพึงพอใจทีเดียว

สามวิญญาณรวมถึงตุ๊กตาไม้อ้วนที่ฟื้นคืนสภาพ “???”

แม้แต่ในดินแดนเงาทมิฬก็มีพืชพรรณแล้วหรือนี่!?

“ข้าวเปลือกสิบกว่าเมล็ดนี้คงเพียงพอให้พวกเรากินได้สักพัก”

หลิงเยว่พยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นก็ล้วงกระสอบออกมาอีกหลายใบ เมื่อมีข้าวแล้วจะขาดผักได้อย่างไรเล่า?

ผักจากดินแดนว่างเปล่าไม่รู้ว่าจะมีหน้าตาและรสชาติอย่างไร?

หลังจากมีข้าวเปลือกสีเหลืองอมเขียวสิบกว่าเมล็ดแล้ว เมืองผีก็เพิ่มผักที่มีสีสันหลากหลายอีกสิบกว่าชนิด… ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพลังหยินมืดมนเกินไปหรือไม่ วัตถุดิบอาหารเหล่านี้จึงดูสวยงามและสดใสยิ่งนัก

“พวกมันไม่ได้เหี่ยวเฉา…”

และไม่ได้หยุดการเจริญเติบโตเพราะหลิงเยว่หยุดเร่งการเติบโต ผีทั้งสามรู้สึกได้ว่าวัตถุดิบเหล่านี้กำลังดูดซับพลังหยินสกปรกที่ถูกดูดเข้าไปดูเหมือนจะทำให้พวกมันเติบโต ในขณะที่พลังหยินที่ถูกปล่อยออกมากลับบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น!

พวกมันสามารถขับไล่ ไม่สิ พวกมันชำระล้างสิ่งสกปรกในพลังหยินได้

“เมล็ดพันธุ์เหล่านี้ เจ้าได้มาจากที่ใด?” สามวิญญาณล้อมรอบหลิงเยว่ ส่วนตุ๊กตาไม้อ้วนยืนอยู่บนไหล่แล้วเอียงศีรษะมองนาง

นับตั้งแต่พืชหลายสิบชนิดนี้ปรากฏขึ้น กุ่ยซื่อรู้สึกว่าสมองที่มึนงงของเขาเริ่มแจ่มใสขึ้นมาบ้างแล้ว

“พวกนี้ล้วนเป็นพืชระดับต่ำจากดินแดนว่างเปล่าทั้งนั้น” หลิงเยว่เบิกตากว้างมองพวกเขาอย่างแปลกใจ “หรือว่าพวกเจ้าไม่เคยเห็นมาก่อน?”

วิญญาณทั้งสี่พากันส่ายหน้าพร้อมกัน

พวกเขาไม่ได้สนใจเรื่องพืชพรรณ หากมีเวลาเช่นนั้นยังไม่สู้ไปรับภารกิจดีกว่า

“อ้อ ถ้าพวกเจ้าออกไปเก็บสัตว์อสูรแห่งความว่างเปล่าครั้งหน้า อย่าลืมสังเกตพืชที่มีพลังหยินด้วย เพราะข้าต้องใช้มัน”

วิญญาณทั้งสามพยักหน้าพร้อมกัน มีเพียงตุ๊กตาไม้อ้วนที่ไม่พอใจ

“ข้าเป็นใคร?” กุ่ยซานชี้ที่ตัวเองถามตุ๊กตาไม้อ้วน

“น้องรอง!”

“เช่นนั้นข้าคือผู้ใด?” กุ่ยอีถาม

“น้องสี่” ตุ๊กตาไม้อ้วนชี้ไปที่กุ่ยเอ้อร์ “น้องสาม!”

“แล้วเจ้าคือผู้ใด?” หลิงเยว่แทรกขึ้นมา

“ข้าผู้เป็นเจ้าเมืองย่อมเป็นพี่ใหญ่ของพวกเขาอย่างไรละ!”

“…” ดังนั้นก็ยังไม่ดีขึ้น

แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่คิดว่าสามวิญญาณกำลังทำร้ายเขาแล้ว ซึ่งเป็นเรื่องที่ดี

วิญญาณตนที่หนึ่งถูกแย่งชิงตำแหน่งพี่ใหญ่ไปรู้สึกสับสนอยู่บ้าง เป็นไปได้หรือไม่ว่ากุ่ยซื่ออยากเป็นพี่ใหญ่ พยายามฝึกฝนอย่างหนักจนเสียสติไปแล้ว?

มีความเป็นไปได้อย่างมาก!

“เรื่องนี้ยังพอมีทางรักษาไหม?” วิญญาณตนที่สองเอ่ยด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล

“พวกเจ้าพูดถึงน้องสี่แบบนี้ได้อย่างไร หากเขาได้ยินคงเสียใจมากแน่”

ตุ๊กตาไม้อ้วนบินไปอยู่บนศีรษะของเขา “น้องสี่ เจ้าวางใจเถิด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่ใหญ่จะคอยปกป้องเจ้าเอง”

พอหลิงเยว่จินตนาการว่าตอนนี้กุ่ยอีที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าคลุมสีดำจะแสดงสีหน้าแบบไหน นางก็กลั้นหัวเราะอย่างยากลำบาก

ขณะที่หลิงเยว่กำลังสนุกสนานกันอย่างเต็มที่ แต่โลกของผู้บำเพ็ญกลับไม่ค่อยดีนัก

“อะไรนะ นางจากไปแล้วหรือ?!” ลูกกลมสีดำที่พยายามอย่างยากลำบากในการหลอกล่อลูกหลานร่วมเผ่าพันธุ์ของตนมา เมื่อได้ยินข่าวนี้ก็รู้สึกราวกับว่าท้องฟ้าทั้งผืนถล่มลงมาในทันที

แต่มันยังพยายามรวบรวมกำลังใจ ดวงตาเปล่งประกายด้วยความหวังเล็กน้อย “แล้วนางได้ทิ้งเนื้อของข้าไว้บ้างหรือไม่?”

“ก็มีอยู่ แต่ว่า… ไม่มากนัก”

ผู่ตานหยิบไอศกรีมออกมาสี่อัน รสหวานและรสเค็มอย่างละสองอัน

ศิษย์น้องไม่ได้ทำอะไรมากมาย เนื้ออสูรหมอกแห่งความว่างเปล่าที่เหลือถูกนางเก็บเอาไว้ทั้งหมด

“นางไปที่ใด ข้าจะไปตามหานาง!”

“ดินแดนเงาทมิฬ”

“อะไรนะ นางไปดินแดนเงาทมิฬหรือ?” ภูตผมสั้นที่เพิ่งออกจากการบำเพ็ญถึงกับเสียงแตกเลยทีเดียว!

“ช่างกล้าดีนัก เผ่าวิญญาณพวกนั้นกล้าลักพาตัวแขกผู้ทรงเกียรติของข้าไป รอดูเถอะ ข้าจะส่งทหารบุกดินแดนเงาทมิฬเพื่อช่วยหลิงเยว่กลับมา!” ภูตผมสั้นพูดจบก็หมุนตัวจะเดินจากไป

“พาข้าไปด้วย!” ลูกกลมสีดำตัวน้อยรวบรวมความกล้าตามไป หากมองดี ๆ จะเห็นว่าบนหัวของมันยังมีลูกกลมสีดำขนาดจิ๋วกว่าอีกตัวเกาะอยู่

นี่คงเป็นลูกอ่อนของเผ่าเดียวกันที่มันพยายามหลอกล่อมาด้วยกระมัง?

“รอก่อน!” ผู่ตานวิ่งตามออกไป ยังไม่ทันที่เขาจะพูดประโยคต่อไปให้จบ ภูตผมสั้นก็ส่งหมัดใส่เขาเสียแล้ว

“เจ้าอ่อนแอเช่นนี้ อย่าไปเลย รออยู่ที่นี่รอฟังข่าวดีจากข้าเถอะ!”

ผู่ตาน “…”

ฮึ!

“พวกเจ้าอยากลองชิมถังหูลู่ที่ข้าทำใหม่หรือไม่?” ฮวนฮวนที่งุนงงสับสนยืนขวางอยู่ตรงหน้าสิ่งมีชีวิตน่ารักสองตัว โอ้! ไม่สิ สามตัว! ในมือนางถือถังหูลู่ที่ทำจากผลไม้แห่งความว่างเปล่าระดับต่ำ

“ไม่กิน มันไม่อร่อย!” ลูกกลมสีดำพูดอย่างไม่ไว้หน้า

ส่วนภูตผมสั้นได้กลิ่นหอมหวานก็เริ่มบินไม่ค่อยไหวแล้ว

“ลองชิมก่อนแล้วค่อยไปดีกว่า ไม่เสียเวลามากหรอก”

ภูตผมสั้นหยิบชิ้นที่สวยที่สุดไป แม้จะรู้ว่าอาหารที่ลูกศิษย์ของหลิงเยว่ทำนั้นมักจะไม่อร่อย แต่เขาไม่อาจปฏิเสธอาหารที่ดูเป็นประกายระยิบระยับและหวานฉ่ำได้

เปลือกใสด้านนอกของผลไม้ถูกภูตตัวน้อยกัดทะลุ รสขมที่คาดว่าจะได้รับกลับไม่ปรากฏ เขามองฮวนฮวนอย่างประหลาดใจ แล้วยัดผลไม้ทั้งลูกเข้าปาก

เพียงแค่เคี้ยวนิดหน่อย น้ำในผลไม้ก็แตกออกมาผสมกับรสหวานของน้ำตาล ทำให้หัวใจรู้สึกชุ่มฉ่ำไปด้วย และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือมันกลับอร่อยเกินคาด!

“อร่อยไหม?”

ฮวนฮวนถามทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้ว ความจริงนางทำเงินได้จากการขายถังหูลู่เป็นแก่นว่างเปล่าแล้วนี่นา!

มันคืออะไรกันแน่?

จนกระทั่งกินถังหูลู่หมดไปหนึ่งไม้ ภูตผมสั้นก็ยังคิดไม่ออกว่ามันด้อยกว่าตรงไหนกัน?

“อาจารย์หลิงกับเผ่าวิญญาณผีกำลังไปช่วยคน พวกเจ้าอย่าไปตามหานางเลย เกรงว่าจะทำให้แผนการล่มเปล่า ๆ”

“หากพวกเจ้าต้องการกินของอร่อย ข้าก็สามารถทำให้พวกเจ้ากินได้ เพียงแต่ตอนนี้พวกเรายังใช้วัตถุดิบระดับต่ำเท่านั้น”

ฮวนฮวนยิ่งพูดยิ่งรู้สึกขาดความมั่นใจ

“เผ่าวิญญาณผีสัญญากับนางว่าจะไปโลกวิญญาณแห่งความตายอีกครั้งหรือ? แล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่ไปด้วย?” ภูตผมสั้นหันไปถามผู่ตาน

“ข้ารู้จักตัวเองดี เลยไม่ไปเป็นตัวถ่วงนาง”

ภูตผมสั้นดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อ แต่เมื่อเขาพูดเช่นนี้แล้ว ตอนนี้ลูกศิษย์ของหลิงเยว่ก็สามารถทำอาหารอร่อยได้ ส่วนเรื่องออกรบอะไรนั้น ค่อยว่ากันอีกที!

“อะไรนะ?! ไม่ไปแล้วหรือ?”

ลูกกลมสีดำที่กำลังกินถังหูลู่รู้สึกไม่พอใจ แม้ว่าอาหารจะอร่อย แต่ก็ไม่สามารถขับไล่พลังหยินได้

หากต้องการฟื้นฟูโดยเร็ว มันต้องไปหาหญิงผู้นั้น!

แต่หากภูตน้อยไม่ไป มันไปตัวเดียว… คงไม่ไหว

………………..