ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 526 คนรักของเจ้าช่างไม่ธรรมดาเลย

บทที่ 526 คนรักของเจ้าช่างไม่ธรรมดาเลย

………………..

บทที่ 526 คนรักของเจ้าช่างไม่ธรรมดาเลย

กระแสพลังหยินอันเย็นเยียบผสานกับจิตสังหารอันรุนแรง พุ่งเข้าแช่แข็งวิญญาณระดับสูงที่อยู่รอบข้างในชั่วพริบตา ก่อนที่จะระเบิดออกพร้อมกัน

บริวารที่เจ้าแห่งความตายที่หนึ่งนำมาด้วยสลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงตัวมันที่นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างโดดเดี่ยว

เจ้าแห่งความตายกับหุ่นไม้ทะเลาะกันเพียงไม่กี่คำก็ลงมือต่อสู้กันทันที!

หลิงเยว่ยกมือขึ้นกุมขมับ นางรู้อยู่แล้วว่าจะเป็นเช่นนี้ “พวกเจ้าคอยดูแลกุ่ยซื่อให้ดี” กุ่ยอีพาหุ่นไม้หลิงเยว่ออกจากสนามรบ

“ไปที่ไหน?”

“ไปช่วยคนรักของเจ้า”

ตอนนี้กุ่ยซื่อกำลังถ่วงเวลาเจ้าแห่งความตายของโลกที่หนึ่งอยู่ เป็นโอกาสดีที่จะแอบเข้าไปสำรวจสักหน่อย

“เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าแห่งความตายที่หนึ่งจะโง่ถึงขนาดซ่อนคนไว้ที่นี่?”

“อา…”

หลิงเยว่รู้สึกถึงพลังงานของต้นไม้กึ่งปีศาจ แม้ว่าพลังงานนั้นจะเพียงแค่วูบผ่านไป แต่นางมั่นใจว่านั่นคืออีกครึ่งหนึ่งของนางแน่นอน!

เมื่อต้นไม้กึ่งปีศาจปรากฏตัวที่นี่ บางทีโม่จวินเจ๋ออาจจะอยู่ด้วยก็ได้

กุ่ยอีเกือบจะมาถึงตำแหน่งที่ต้นไม้กึ่งปีศาจส่งกลิ่นอายออกมาในทันทีที่หลิงเยว่พูดจบ

แต่ที่นี่… ไม่มีเงาของต้นไม้นั้นอยู่เลย มีเพียงซากวิญญาณที่แห้งเหี่ยวเกลื่อนกลาดไปทั่วพื้น ดูเหมือนว่าพวกมันจะถูกดูดพลังงานจนหมด

ดูเหมือนว่าพวกเขามาช้าไปหนึ่งก้าว

“คนรักของเจ้าไม่ธรรมดาเลยนะ” กุ่ยอีกล่าวด้วยความรู้สึกทึ่ง

ซากวิญญาณที่แห้งเหี่ยวทั่วพื้นถูกสังหารและถูกดูดพลังงานเกือบจะพร้อมกัน ไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ ก็ตายไปเสียแล้ว

“ไม่ใช่ มันเป็นต้นไม้กึ่งปีศาจ โม่จวินเจ๋อไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้น และ… คงไม่มีพลังขนาดนั้นด้วยกระมัง?”

กุ่ยอีกำลังพลิกค้นกองซากศพแห้งเหี่ยว มองหาสิ่งของมีค่า การเคลื่อนไหวของเขาคล่องแคล่วเป็นพิเศษราวกับเคยทำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

หลิงเยว่นึกขึ้นได้ถึงลูกกลมสีดำที่ถูกทุบตีอย่างไร้สาเหตุ และถูกปล้นชิงไปด้วย…

กุ่ยอีเก็บของด้วยความเร็วสูง ขณะที่เก็บก็ไม่ลืมที่จะถามหลิงเยว่ “เขาไปทางไหน?”

หลิงเยว่ส่ายหัว “ข้าไม่รู้”

ต้นไม้ครึ่งปีศาจกลับสามารถซ่อนตัวเองได้แล้ว ช่างน่าประหลาดใจจริง ๆ

ดูเหมือนว่าในช่วงเวลานี้นางจะเติบโตขึ้นไม่น้อย

กุ่ยอีที่กำลังเก็บของอยู่ครึ่งทางจู่ ๆ ก็มองไปทางด้านซ้ายด้านหลัง แล้วก็… รีบออกไปอย่างรวดเร็ว

มีวิญญาณร้ายมาแล้ว จำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว

“ชายคนนั้นหนีไปแล้ว!”

“พวกเจ้าเฝ้าดูอย่างไรกัน ช่างไร้ประโยชน์จริง ๆ แล้วจะให้ข้าไปรายงานต่อเจ้าแห่งความตายอย่างไร?”

“รายงานไม่ได้แล้ว พวกเราหนีกันดีไหม?”

“หนีบ้าอะไรกัน พวกเราล้วนเกิดมาเพราะเจ้าแห่งความตาย จะหนีไปไหนได้!” นางได้ยินเสียงพูดอย่างตื่นตระหนกของวิญญาณร้ายดังมาจากเบื้องหลัง หลิงเยว่กลับจับประเด็นสำคัญได้จากคำพูดของพวกมัน

แต่ดูจากลักษณะการตายของวิญญาณร้ายแล้ว มันเป็นฝีมือของลำต้นกึ่งปีศาจ…

คำตอบที่ยากจะเชื่อได้ผุดขึ้นมาในใจของนาง

โม่จวินเจ๋อรวมร่างกับต้นไม้กึ่งปีศาจแล้วหรือ!? หรืออาจเป็นไปได้ว่าต้นไม้ครึ่งปีศาจใช้กลอุบายเดิมแย่งชิงร่างของโม่จวินเจ๋อไป หรือแท้จริงแล้วโม่จวินเจ๋ออาจจะ…

ไม่! เป็นไปไม่ได้!!

หลิงเยว่ยอมเชื่อสมมติฐานแรกดีกว่าที่จะเชื่อว่าโม่จวินเจ๋อตายแล้ว

เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

ด้วยนิสัยบ้าคลั่งของต้นไม้ครึ่งปีศาจ หากนางหลบหนีออกไปได้ นางจะต้องไปหาผู้ที่จับนางเพื่อแก้แค้นอย่างแน่นอน แต่ด้วยนิสัยของโม่จวินเจ๋อ หากเขาหลุดพ้นจากอันตรายได้ เขาจะต้องไปตามหานาง “เขาคงไปสนามรบแล้ว”

ตามการคาดเดาของหลิงเยว่ ระหว่างต้นไม้ครึ่งปีศาจและโม่จวินเจ๋อ คงเป็นฝ่ายแรกที่ครองอำนาจ เพราะอีกครึ่งหนึ่งมีพลังที่มากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

กุ่ยอีไม่สงสัยอะไรอีก รีบมุ่งหน้าไปยังสนามรบทันที

เมื่อทั้งสองมาถึงสนามรบ กุ่ยซื่อ เจ้าแห่งความตายที่สองและเจ้าแห่งความตายที่สี่ กำลังรุมทำร้ายเจ้าแห่งความตายที่หนึ่ง ขณะที่บรรดาวิญญาณใต้บังคับบัญชาของเจ้าแห่งความตายที่สองและสี่ก็กำลังรุมทำร้ายวิญญาณจากโลกวิญญาณแห่งความตายที่หนึ่งด้วย เจ้าแห่งความตายที่สามและเจ้าแห่งความตายที่หนึ่งเป็นพี่น้องที่สนิทกันมาก เมื่อเห็นพี่น้องของตนถูกรังแกเช่นนี้ จึงเข้าร่วมการต่อสู้ทันที

เหลือเพียงเจ้าแห่งความตายที่ห้าและหกที่ไม่ได้ขยับ พวกเขากำลังเพลิดเพลินกับการดูการต่อสู้อันวุ่นวายนี้พร้อมกับคนอื่น ๆ

“หืม?”

เกิดอะไรขึ้นถึงได้กลายเป็นแบบนี้?

“ว่ากันว่าชายที่ถูกนำมาเป็นของรางวัลหนีไปแล้ว”

น้ำเสียงของกุ่ยซานซ่อนความขบขันไว้ไม่อยู่ ส่วนกุ่ยเอ้อร์ก็หัวเราะลั่น

แม้แต่ชายจากโลกเบื้องล่างยังดูแลไม่ได้ สมควรแล้วที่จะถูกรุมทำร้าย!

ดีที่สุดคือให้ทั้งหกภพเข้าร่วมและพินาศไปด้วยกัน ด้วยวิธีนี้พวกเขาก็จะได้รับผลประโยชน์เหมือนชาวนาที่นั่งรอการเก็บเกี่ยว

“พี่ใหญ่ เจ้าได้ลงมือกับเขาแล้วใช่หรือไม่?” กุ่ยซานมองสำรวจกุ่ยอีตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เปล่า พวกข้าก็สายไปก้าวหนึ่ง” กุ่ยอีกล่าวด้วยความเสียดาย

กุ่ยเอ้อร์ส่งเสียงฮึดฮัด แล้วเอ่ยคำพูดเดียวกับกุ่ยอี “คนรักของเจ้าช่างไม่ธรรมดาเลยนะ ถึงกับสามารถหนีรอดออกมาจากโลกวิญญาณแห่งความตายได้อย่างปลอดภัย”

“ไม่เพียงเท่านั้น” กุ่ยอีเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในโลกวิญญาณแห่งความตายที่หนึ่ง รวมถึงเรื่องการค้นหาศพให้ผีทั้งสองฟัง

หลิงเยว่รู้สึกว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาพบว่ากุ่ยอีพูดมากขนาดนี้ “เจ้ากับคนรักของเจ้าไม่ได้เรียนวิชาสื่อใจกันหรือ?”

“…”

พวกเขาอาจไม่ได้สื่อใจถึงกัน แต่ร่างกายเคยสัมผัสกันมาแล้วนับว่าใช้ได้หรือไม่?

หลิงเยว่สีหน้าเรียบเฉย ไม่อยากตอบคำถาม

“นี่เจ้าถามคำถามไร้สาระมิใช่หรือ?” กุ่ยเอ้อร์ตบกุ่ยซาน “หากฝึกฝนมาแล้ว จำเป็นจะต้องค้นหาให้ยุ่งยากเช่นนี้หรือ?”

สามวิญญาณถอนหายใจพร้อมกัน

“แต่อย่างไร การที่หนีออกมาจากโลกวิญญาณแห่งความตายได้นับเป็นข่าวดี อย่างน้อยก็มีชีวิตอยู่ได้นานขึ้น”

หลิงเยว่คิดเช่นเดียวกัน นี่นับเป็นความปลอบประโลมเพียงอย่างเดียวเท่านั้น สักวันหนึ่งพวกเขาต้องได้พบกันอย่างแน่นอน

“กลับกันเถิด ผ่านไปหลายวันแล้ว”

ทั้งสามสบตากันแล้วพุ่งเข้าสู่สนามรบตรงไปยังกุ่ยซื่อที่คลุ้มคลั่ง

“ปล่อยข้า! ข้าต้องการสังหารพวกคนตายเหล่านี้ให้หมดสิ้น สังหารให้หมด ฮ่า ๆ ๆ!”

กุ่ยซื่อที่ถูกปีศาจทั้งสามลากตัวไปพยายามดิ้นรนสุดกำลัง ขณะดิ้นรนก็ยังไม่ลืมที่จะโจมตีเจ้าแห่งความตายทั้งสามด้วย

ตั้งแต่แรกที่รู้ว่าร่วมมือกับเจ้าแห่งความตายที่สองและสี่ จนถึงตอนนี้ที่โจมตีอย่างไม่เลือกหน้า กุ่ยซื่อสูญเสียสติและตกอยู่ในสภาวะคลั่งอย่างสิ้นเชิง

น่าเสียดายที่วิญญาณทั้งสามร่วมมือกัน กุ่ยซื่อเลยไม่สามารถหลุดพ้นได้ สุดท้ายก็ได้แต่ด่าทอ

ก่อนจากไป หลิงเยว่มองเจ้าแห่งความตายแห่งโลกวิญญาณที่สี่อย่างลึกซึ้ง จดจำรูปลักษณ์และกลิ่นอายของหญิงผู้นี้ไว้ในความทรงจำ นางจะต้องกลับมาอีก!

“พวกเจ้าโง่หรือไร ทำไมถึงทำร้ายข้า เก็บไว้ไปตามหาชายที่หนีไปดีกว่าไหม!”

“ฮึ เจ้าคิดว่าพวกข้าจะเชื่อคำลวงของเจ้าหรือ? ด้วยพลังของเขาจะหนีออกจากโลกวิญญาณแรกที่มีการรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวดได้อย่างไร?”

“ทั้งหมดนี้ต้องเป็นการวางแผนของเจ้าแน่ ๆ เพื่อจะได้ครอบครองชายผู้นั้นแต่เพียงผู้เดียว!”

“จริงหรือ?” เจ้าแห่งความตายที่สามชักมือกลับ แล้วถามเจ้าแห่งความตายที่หนึ่ง

เรื่องแบบนี้ สหายรักของเขาย่อมทำได้แน่นอน

“แน่นอนว่าไม่จริง ข้าจะทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร ก็แค่ชายจากโลกเบื้องล่างเท่านั้นเอง!”

น้ำเสียงของเจ้าแห่งความตายที่หนึ่งฟังดูตื่นเต้นมาก รอยยิ้มที่เคยประดับบนใบหน้าเป็นประจำหายไปไม่เห็นร่องรอย ราวกับว่าทนไม่ได้ที่ตนเองถูกใส่ร้าย เขาวางแผนเช่นนั้นจริง ๆ เพียงแต่เขาประเมินความสามารถของบุรุษในโลกเบื้องล่างต่ำเกินไป

ทำให้เขา… หนีไปได้จริง ๆ!

………………..