ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 531 เจ้าพูดอีกครั้งซิ!

บทที่ 531 เจ้าพูดอีกครั้งซิ!

………………..

บทที่ 531 เจ้าพูดอีกครั้งซิ!

เมื่อได้ยินคำพูดของกุ่ยซื่อ หลิงเยว่รู้สึกราวกับว่าตนเองถูกหลอก พวกเขาถึงกับคิดจะเอาโม่จวินเจ๋อไปแลกกับโลกแห่งความตาย!?

ไม่แปลกเลยที่พวกเขากระตือรือร้นอยากไปหาโม่จวินเจ๋อและต้นไม้ครึ่งปีศาจ…

หลิงเยว่โกรธมาก นางจึงตัดสินใจว่าคืนนี้จะทำอาหารสุดโหดให้กุ่ยซื่อลิ้มลองพิษสงเสียหน่อย!

สัตว์อสูรทั้งสี่ตัวได้กลายเป็นหมอกลอยออกไปแล้ว พวกมันซ่อนตัวอยู่ในกลิ่นอายแห่งความตายโดยไม่ให้พวกซากศพสังเกตเห็น

บนศีรษะของหลิงเยว่มีลูกกลมสีดำเล็ก ๆ ลอยอยู่ โดยอ้างว่าจะปกป้องนาง เจ้าตัวเล็กโง่เง่านี่จะปกป้องนางได้อย่างไร?

แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย…

ภายนอกไม่มีการต่อสู้และไม่มีใครพูดอะไร เป็นความเงียบที่น่าขนลุกเหลือเกิน

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะตกตะลึงกับความตะกละของกุ่ยซื่อ

“เขาบอกว่าวิญญาณผีทั้งสามไปค้นหาร่างศักดิ์สิทธิ์ นั่นเป็นความจริงหรือ?” เจ้าแห่งความตายเป็นผู้ทำลายความเงียบงันเป็นคนแรก

“เจ้ากล้าเรียกข้าผู้เป็นเจ้าเมืองว่าคนบ้าหรือ?!”

เขาปกติดีเช่นนี้แล้ว ยังถูกเรียกว่าคนบ้าอีก คนตายตรงหน้านี่ตาบอดหรืออย่างไร?

“คงไม่ใช่กระมัง?” เจ้าแห่งความตายที่สองรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ที่วิญญาณผีทั้งสามจะทิ้งกุ่ยซื่อไว้แล้วหนีไปเอง เผ่าวิญญาณผีนั้นสามัคคีกันมากกว่าเผ่าพันธุ์ใด พวกเขาไม่ทำเช่นนั้นแน่!

เจ้าแห่งความตายที่หนึ่งเอ่ยขึ้นเพื่อยุยงให้เกิดความแตกแยก หวังให้กุ่ยซื่อเกิดอาการคลุ้มคลั่ง เพื่อที่เขาและเจ้าแห่งความตายคนอื่น ๆ จะได้มีเหตุผลโจมตี “ถ้าเช่นนั้น เหตุใดจึงไม่พากุ่ยซื่อไปด้วย? คงเป็นเพราะรังเกียจที่เขาเป็นคนบ้าน่ะสิ!”

“ครั้งที่สองแล้ว นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เจ้าซากศพนี่กล้าเรียกข้าว่าเป็นคนบ้า!”

กุ่ยซื่อบินวนรอบเจ้าแห่งความตายที่หนึ่ง “ดูเหมือนว่าเมื่อครู่เจ้าจะยังโดนตีไม่พอสินะ!”

ตุ๊กตาไม้อ้วนตัดสินใจเลือกระหว่างความมีสติกับความบ้าคลั่ง มันตัดสินใจยื่นขาตุ๊กตาไม้เล็ก ๆ ออกมาอย่างไม่คาดคิด แล้วเตะใส่หน้าของเจ้าแห่งความตายสุดแรง ลูกกลมสีดำที่กลายเป็นหมอกเห็นร่างของเจ้าแห่งความตายที่หนึ่งกระเด็นไปไกล ใบหน้าที่แตกร้าวยิ่งยุบตัวลงไปอีก…

ไม่คิดว่าไอ้หนูนี่จะลงมือโดยไม่พูดพล่ามอะไรเลย ช่างเหมือนมันจริง ๆ!

“กุ่ยซื่อ ข้าจะฆ่าเจ้า!”

“โอ้ ดวงตาของข้ากำลังจะเน่าแล้ว! คนตายช่างน่าเกลียดน่ากลัวเหลือเกิน”

เจ้าแห่งความตายทั้งสามที่กำลังชมการแสดงอยู่ รวมถึงกองทัพซากศพ “…”

เหตุใดถึงเหมารวมพวกเขาไปด้วยเล่า ไม่กลัวถูกรุมทำร้ายหรือ?

“พวกเจ้ายืนงงอยู่ทำไม ลงมือสิ!”

เจ้าแห่งความตายที่หนึ่งรู้สึกทุกข์ใจยิ่งนัก แต่เขาไม่ได้พูดออกมา

“เพียงแค่จับตัวกุ่ยซื่อได้ ก็ไม่ต้องกังวลว่าวิญญาณผีสามตนนั้นจะไม่ออกมา!”

“พวกเขาต้องการ… อุก!”

เจ้าแห่งความตายที่หนึ่งถูกหุ่นไม้อ้วนต่อยเข้าที่คอ จนคำพูดที่เหลือถูกอัดกลับเข้าไปในท้อง

ในฐานะที่เป็นเจ้าแห่งโลกวิญญาณที่หนึ่ง แม้จะฆ่าได้ง่ายกว่าเผ่าวิญญาณผีและสัตว์อสูรแห่งความว่างเปล่า แต่เขาก็ไม่ได้ตายง่าย ๆ จะยอมแพ้ได้อย่างไร?

แม้คอจะบิดเบี้ยวจนแทบหัก แต่เขายังพยายามพูดประโยคที่เหลือให้จบ

ทันทีที่พูดจบ ศีรษะของเจ้าแห่งความตายที่หนึ่งก็ถูกกุ่ยซื่อบิดจนขาด เหลือเพียงผิวหนังบาง ๆ ที่ยังเชื่อมต่ออยู่ ตาขาวกลายเป็นสีเขียว เต็มไปด้วยเส้นเลือดสีดำ ม่านตาขยายออกดูใกล้ตายเต็มที หากเป็นเผ่าพันธุ์ปกติคงตายไปแล้ว แต่เจ้าแห่งความตายที่หนึ่งรวบรวมและขยายม่านตาอย่างรวดเร็ว แล้วใช้มือทั้งสองข้างจัดคอของตนเองให้ตรง เขารวบรวมพลังแห่งความตายโจมตีใส่ตุ๊กตาไม้อ้วนที่บินมาอีกครั้ง

คำพูดของเขาได้ผลมาก ระหว่างร่างวิญญาณศักดิ์สิทธิ์และน้องชายของตน วิญญาณผีทั้งสามจะต้องเลือกกุ่ยซื่อแน่นอน!

สมแล้วที่เป็นมนุษย์ก่อนจะกลายเป็นวิญญาณร้าย ช่างเจ้าเล่ห์เสียจริง!

ในเจ้าแห่งความตายทั้งหกตน นอกจากเจ้าแห่งความตายที่หนึ่งและสามที่เป็นมนุษย์กลายเป็นวิญญาณร้าย ที่เหลือล้วนเป็นอมนุษย์ที่กลายเป็นวิญญาณร้ายทั้งสิ้น

เจ้าแห่งความตายตนที่สองและสี่เริ่มเคลื่อนไหว ตามมาด้วยเจ้าแห่งความตายตนที่สาม

เมื่อพวกเขาเคลื่อนไหว สัตว์อสูรแห่งความว่างเปล่าทั้งสี่ตัวที่แปลงร่างเป็นหมอกซ่อนตัวอยู่หลังกองทัพวิญญาณก็เคลื่อนไหวตาม

กุ่ยซื่อส่งเสียงร้องออกมา พลังหยินในเมืองผีพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ในขณะที่พวกมันร่วงลงสู่พื้นก็แปรสภาพเป็นกองทัพวิญญาณทันที

กองทัพวิญญาณปะทะกับกองทัพซากศพ

สี่ลูกดำต่อสู้กับเจ้าแห่งความตายที่สอง สาม และสี่

วิญญาณผีทั้งสามไม่ได้ออกมา แต่กลับเป็นสี่อสูรหมอกที่ปรากฏตัว!

เผ่าวิญญาณผีมาอยู่ร่วมกับอสูรหมอกแห่งความว่างเปล่าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ไม่เพียงแต่อยู่ร่วมกันเท่านั้น แต่ยังเต็มใจออกรบเพื่อพวกมันอีก ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริง ๆ “พวกเจ้าอย่าซ่อนตัวอีกเลย เพียงแค่ลงมือตอนนี้ ข้าจะแบ่งร่างวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ให้พวกเจ้าส่วนหนึ่ง ดินแดนเงาทมิฬจะได้รับส่วนแบ่งด้วย!”

เจ้าแห่งความตายที่หนึ่งคำรามออกมา

เจ้าแห่งความตายที่ห้าและหกปรากฏตัวขึ้น ไม่ใช่เพราะโลภอยากได้ดินแดนเงาทมิฬ แต่เป็นเพราะร่างวิญญาณศักดิ์สิทธิ์นั้นทำให้พวกวิญญาณไม่อาจปฏิเสธได้ เพราะมันช่าง… น่าหลงใหลเหลือเกิน!

“ฮึ! พวกวิญญาณโลภมาก!”

กุ่ยซื่อละทิ้งเจ้าแห่งความตายที่หนึ่งแล้วไปจัดการกับเจ้าแห่งความตายที่สี่ซึ่งยากที่สุด ส่วนลูกกลมสีดำทั้งสองหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าแห่งความตายที่ห้าและหกแทน

ส่วนคู่ต่อสู้ของเจ้าแห่งความตายที่หนึ่งที่ถูกทำร้ายจนแทบจำไม่ได้นั้น…

ลูกกลมสีดำเล็ก ๆ ที่นอนเรอบนหัวของหลิงเยว่ได้ยินเสียงเรียกจากพี่ชายและเผ่าพันธุ์เดียวกัน จึงบินออกไปอย่างโซเซ

แม้แต่เจ้าลูกดำตัวน้อยก็ถูกเรียกออกไปแล้ว ดูเหมือนว่าข้างนอกจะต่อสู้กันอย่างดุเดือด นางควรจะฉวยโอกาสนี้หนีไปหรือไม่?

หลิงเยว่จะเป็นคนแบบนั้นได้อย่างไร? นางไม่อาจก้าวก่ายสนามรบภายนอกได้ แต่ยังคงสามารถเพิ่มพลังให้แก่สหายของนางได้

ในดินแดนเงาทมิฬไม่สามารถมอบพลังที่อสูรหมอกว่างเปล่าต้องการ แต่หลิงเยว่สามารถเปลี่ยนพลังวิญญาณให้เป็นพลังสำหรับอสูรหมอกว่างเปล่าแล้วส่งเข้าไปในลูกกลมสีดำเล็ก ๆ อีกทั้งยังสามารถชำระล้างพลังวิญญาณที่ไม่บริสุทธิ์ เพื่อมอบพลังวิญญาณที่บริสุทธิ์ที่สุดให้แก่กุ่ยซื่อ!

พลังงานทั้งหกสายผสมปนเปกับการโจมตีมากมายเต็มท้องฟ้า ตกลงสู่ลูกกลมสีดำทั้งห้าและร่างของกุ่ยซื่ออย่างแม่นยำ

พลังที่สูญเสียไปกำลังฟื้นคืน!

ใครกันที่กำลังช่วยเหลือพวกเขา? นี่เป็นความคิดที่เกิดขึ้นพร้อมกันของลูกกลมสีดำทั้งสี่และหุ่นไม้ มีเพียงลูกกลมสีดำเล็ก ๆ ที่หันไปมองพวกซากศพ แล้วพุ่งไปหาเจ้าแห่งความตายตนแรก

อสูรหมอกแห่งความว่างเปล่าและสี่สิ่งประหลาดที่เสียเปรียบเล็กน้อยก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง!

สีหน้าของพวกเจ้าแห่งความตายที่เดิมทีซีดอยู่แล้วยิ่งซีดลงไปอีก ช่างเป็นสองเผ่าพันธุ์ที่ยากจะสังหารจริง ๆ!

พวกเขาโจมตีอย่างดุเดือด แน่นอนว่าทั้งห้าตัวเล็กและหุ่นไม้อ้วนนั้นโหดร้ายยิ่งกว่า!

เจ้าแห่งความตายที่สี่ออกคำสั่ง กองทัพซากศพรับคำสั่งทันที

พวกเขาต่อสู้มานานขนาดนี้ แต่วิญญาณผีทั้งสามยังไม่ปรากฏตัว ดูเหมือนว่ากุ่ยซื่อจะไม่ได้โกหก พวกมันออกจากโลกวิญญาณไปตามหาร่างศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ เช่นนั้นก็ดี…

ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาเหนื่อยไปตามหา เพียงแค่ได้ตราประทับของดินแดนเงาทมิฬและจับตัวกุ่ยซื่อได้ วิญญาณผีทั้งสามต้องนำร่างศักดิ์สิทธิ์มามอบให้อย่างแน่นอน

มุมปากของเจ้าแห่งความตายที่สี่ยกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็แสดงร่างแท้ออกมา

สัตว์ประหลาดที่มีหัวเป็นมนุษย์และลำตัวเป็นมังกรสามสี!

“ทำไมพวกเจ้าถึงได้น่าเกลียดขึ้นเล่า?” กุ่ยซื่อถูกร่างแท้ของเจ้าแห่งความตายที่สี่ทำให้ตกใจจนเสียสติ และเมื่อเขาเสียสติพลังการต่อสู้ของเขาก็พุ่งสูงขึ้น!

ตุ๊กตาไม้อ้วนไม่สามารถทนรับพลังที่พุ่งสูงขึ้นของเขาได้ ร่างจึงแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ!

………………..