ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 535 ไม่คิดว่าเจ้าจะเป็นคนแบบนี้!

บทที่ 535 ไม่คิดว่าเจ้าจะเป็นคนแบบนี้!

………………..

บทที่ 535 ไม่คิดว่าเจ้าจะเป็นคนแบบนี้!

โม่จวินเจ๋อไม่ได้ให้เสี่ยวจินลองในทันที เพราะหากล้มเหลว มันมีโอกาสสูงที่จะถูกต้นไม้กึ่งปีศาจกลืนกิน รวมถึงใบมรกตก็จะถูกค้นพบด้วย

หลิงเยว่ไปหาเขาที่ไหนกันแน่?

โม่จวินเจ๋อยิ่งห่างจากทะเลสีม่วงและดินแดนเงาทมิฬมากขึ้น ทันใดนั้น… เขาก็ชะงักงัน

ข่าวการประกาศสงครามของเจ้าแห่งความตายแห่งโลกที่สองและสี่ ได้ส่งถึงหูหลิงเยว่แล้วหรือไม่?

นางที่กลับไปยังแดนเทพรู้หรือไม่ว่าเขาและต้นไม้ปีศาจตกอยู่ในมือของเจ้าแห่งความตายแห่งโลกที่สี่?

ดังนั้นหลิงเยว่จึงเลือกที่จะทิ้งร่างแท้ไว้ในทะเลม่วง และส่งร่างจำลองไปยังโลกแห่งความตายที่สี่

โม่จวินเจ๋อที่หนีออกมาจากโลกแรกได้อย่างยากลำบาก “…”

“ดินแดนเงาทมิฬและโลกแห่งความตายทั้งหกคงตัดสินผู้ชนะได้แล้ว ไม่เช่นนั้นพวกเราไปดูกันดีหรือไม่?”

“ดังนั้นเจ้าจะพาข้าผู้เป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ออกมาเที่ยวโลกใหม่เพียงรอบเดียว?!”

แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการ สิ่งที่นางต้องการคือสังหารในคราวเดียว!

โม่จวินเจ๋อไม่สนใจว่าต้นไม้ปีศาจจะเห็นด้วยหรือไม่ เขารีบมายังเมืองมิติขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงในดินแดนว่างเปล่าด้วยความเร็วสูงสุด เมืองนี้มีแท่นส่งตัวทุกย่างก้าว ตราบใดที่มีแก่นว่างเปล่าเพียงพอ ก็สามารถส่งคนไปยังที่ใดก็ได้ในเวลาสั้นที่สุด

“เจ้ามีแก่นว่างเปล่าหรือไม่?” ต้นไม้ปีศาจไม่จำได้ว่าโม่จวินเจ๋อมีติดตัวอยู่

“ไม่มี”

แต่เขาสามารถปล้นได้

ทันทีที่เข้าสู่เมืองมิติ โม่จวินเจ๋อก็กำหนดเป้าหมายทันที เขาเดินตามหลังเป้าหมายอย่างเงียบเชียบ “เจ้าจงร่วมมือให้ดี พอได้ของมาแล้วก็รีบออกไปทันที”

ต้นไม้ปีศาจ “???”

นั่นเป็นความหมายที่นางเข้าใจใช่หรือไม่?

นางไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นคนเช่นนี้!

แหวนเก็บของของเขาถูกขโมยไปอย่างเงียบกริบ!

สายตาของชายผู้นั้นดุดันขึ้นมาทันที ความคิดของเขาเคลื่อนไหวอีกครั้ง แต่ทันทีที่คิด ความเจ็บปวดรวดร้าวก็โจมตีเข้ามา ร่องรอยที่เขาทิ้งไว้บนแหวนเก็บของถูกลบออกไปแล้ว

ใครกัน!? ชายคนนั้นทนความเจ็บปวดพลางมองไปรอบ ๆ ทุกคนที่เดินผ่านในสายตาของเขาดูเหมือนโจรไปหมด มันเป็นใครกันแน่!?

โม่จวินเจ๋อที่ได้แหวนเก็บของมาแล้วเดินผ่านชายคนนั้นไปอย่างสงบเยือกเย็น ด้วยกลิ่นอายอันทรงพลังและบุคลิกที่เย็นชา ทำให้ผู้ถูกขโมยตัดชื่อเขาออกจากรายชื่อผู้ต้องสงสัยในทันที ไม่มีทางเป็นคนนี้แน่!

“ไม่คิดว่าเจ้าจะเก่งขนาดนี้” โม่จวินเจ๋อที่จ่ายเงินก้อนใหญ่และยืนอยู่ที่แท่นมิติกล่าวชมต้นไม้ปีศาจ เขาไม่จำเป็นต้องลงมือเลย ต้นไม้ครึ่งต้นนี้ก็ทำสำเร็จแล้ว

“แน่นอน เมื่อข้าผู้เป็นต้นไม้เทพลงมือ…” ต้นไม้ครึ่งปีศาจพูดได้ครึ่งประโยคก็หยุดชะงักทันที การเป็นขโมยมีอะไรน่าภูมิใจกัน!?

นี่ต้องเป็นจุดด่างพร้อยที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตของนางแน่!

“เหตุใดเจ้าจึงไม่พูดต่อ?” โม่จวินเจ๋อถามทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว

ต้นไม้ปีศาจหัวเราะเยาะและกำลังจะโต้กลับ แต่ทันใดนั้นความรู้สึกหมุนคว้างก็โถมเข้าใส่ มิติส่งตัวได้เริ่มทำงานแล้ว

ต้นไม้ปีศาจนี่ช่างไม่ปล่อยโอกาสใด ๆ ไปเลย คอยฉวยโอกาสกับเขาตลอดเวลา…

คิดมาถึงตรงนี้สีหน้าของโม่จวินเจ๋อยิ่งเย็นชาลงไปอีก ในขณะนี้ดินแดนเงาทมิฬและสงครามระหว่างหกภพได้ดำเนินมาถึงจุดเดือดแล้ว ผู้คนที่เพิ่งถูกแท่นมิติตัวโยนลงมาเพื่อชมเหตุการณ์ เกือบถูกการโจมตีแห่งความตายที่พุ่งเข้ามาถล่มแล้ว

โม่จวินเจ๋อตอบสนองอย่างรวดเร็วโดยหลบหลีกการโจมตี ถอยหลังไปยังระยะที่ปลอดภัย

นอกสนามรบผู้คนแน่นขนัดราวกับภูเขา

ส่วนในสนามรบแขนขาปลิวว่อนไปทั่ว “โอ้! ไม่คิดเลยว่าเผ่าวิญญาณผีและเผ่าสัตว์อสูรหมอกแห่งความว่างเปล่าจะร่วมมือกัน ไม่น่าแปลกใจที่หกอาณาจักรร่วมมือกันโจมตียังใช้เวลานานขนาดนี้”

“ใช่แล้ว ใครจะคิดว่าสองเผ่าพันธุ์ที่ไม่เคยเกี่ยวข้องกันจะมาร่วมมือกันได้”

ฝูงชนพากันวิพากษ์วิจารณ์ งุนงงกับการที่สัตว์หมอกแห่งความว่างเปล่าทยอยมาช่วยเหลือเผ่าวิญญาณผีอย่างต่อเนื่อง ตามสถานการณ์ตอนนี้ที่ควรจะเป็นชัยชนะอันมั่นคงของหกอาณาจักร กลับกลายเป็นว่าผลลัพธ์ยังไม่แน่นอน

“ฮิ ๆ ถ้าพวกเขาทั้งหมดพินาศไปพร้อมกัน พวกเราก็จะ…” ผู้สังเกตการณ์หัวเราะเจ้าเล่ห์

คนที่กล้าเสี่ยงอันตรายมาดูเหตุการณ์ส่วนใหญ่หวังจะฉวยโอกาสในความวุ่นวายเพื่อหาผลประโยชน์ ส่วนที่เหลืออีกจำนวนน้อยก็คิดเหมือนกัน และอีกส่วนหนึ่งคือพวกที่มีความแค้นกับเผ่าวิญญาณผีและกลุ่มซากศพ พวกมันยังสามารถมีชีวิตและฝึกฝนได้ ช่างขัดต่อกฎสวรรค์อย่างแท้จริง!

อีกทั้งสี่วิญญาณผีที่มีชื่อเสียงเลวร้ายก็เป็นศัตรูของดินแดนว่างเปล่า ขอให้พวกมันตายให้หมดจะดีที่สุด!

ผู้ชมที่เคยถูกสามผีขโมยของกัดฟันด้วยความแค้น ส่วนผู้ชมที่ถูกซากศพทำร้ายจนเกือบตายก็มีแววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง พวกเขาอยากจะลงมือฆ่าพวกคนตายให้หมดสิ้นด้วยตัวเอง

น่าเสียดายที่ได้แค่คิดเท่านั้น

“เอ๊ะ ทำไมไม่เห็นเจ้าแห่งความตายที่หนึ่งล่ะ?” ผู้มาใหม่ถามด้วยความประหลาดใจ

“เขาตายแล้ว”

คำตอบนี้ก่อให้เกิดความตื่นตระหนกในหมู่ผู้คนทั้งหกภพ

เจ้าแห่งความตายที่หนึ่งมีพลังอำนาจอยู่ในอันดับสาม แต่กลับถูกกำจัดเป็นคนแรก?

ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเหลือเกิน!

“เขาตายแล้วหรือ?” โม่จวินเจ๋อตกตะลึงเช่นกัน

“คนตายผู้นั้นช่างโชคดีเสียจริง!” ต้นไม้ครึ่งปีศาจกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างยิ่ง เพราะศัตรูคู่อาฆาตที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งไม่ได้ตายด้วยน้ำมือของตน นางเลยรู้สึกไม่ยินดีเสียเลย “ใครบอกว่าเจ้าแห่งความตายที่หนึ่งตายแล้ว เขายังเหลืออีกครึ่งหัวไม่ใช่หรือ? รออีกสักหนึ่งแสนปีก็จะกลายเป็นศพเต็มตัวอีกครั้งแล้ว!”

“พูดแบบนี้แสดงว่าเป็นฝีมือของอสูรหมอกแห่งความว่างเปล่าสินะ?”

“ไม่น่าจะใช่นะ เจ้าแห่งความตายที่หนึ่งไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นหรอก”

“ฮ่า ๆ พวกเจ้าที่มาทีหลังไม่รู้หรอก เจ้าแห่งความตายที่หนึ่งถูกจัดการจนเละก่อนที่จะเกิดสงครามเสียอีก…” ผู้เล่าพูดด้วยความสะใจ แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด ทำให้ผู้ฟังรอบข้างรวมถึงโม่จวินเจ๋อต่างพากันตกตะลึง

เมื่อนึกถึงการถูกทุบตีอย่างหนักของเจ้าแห่งความตายที่หนึ่ง ความไม่พอใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ในใจของต้นไม้ปีศาจมลายหายไป แถมยังรู้สึกสงสารอีกด้วย เมื่อเทียบกับชะตากรรมของอีกฝ่าย พวกเขาเพียงแค่ถูกขังไว้และได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี นอกจากไม่มีอิสรภาพแล้ว ทุกอย่างก็ดีหมด

ใบไม้สีเขียวมรกตกลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง

โม่จวินเจ๋อลูบหน้าอกของตน แม้ว่าใบไม้สีเขียวมรกตจะไม่ได้พูดอะไร แต่ลักษณะของพวกมันส่งข้อมูลมาให้เขาว่าหลิงเยว่ก็อยู่ที่นี่เช่นกัน!

หลิงเยว่ที่อยู่ในเมืองผีก็รับรู้ถึงการมีอยู่ของใบไม้สีเขียวมรกตซึ่งเป็นร่างแท้ ใบที่อยู่บนตัวของกุ่ยซานถึงกับบินออกมาจากแหวนเก็บของของเขาโดยตรง

และทิศทางที่ใบไม้สีเขียวมรกตบินไปก็คือทิศทางที่โม่จวินเจ๋ออยู่นั่นเอง

ไม่!

โม่จวินเจ๋อเพิ่งจะคิดจะขัดขวางใบไม้สีเขียวมรกตที่บินมา แต่มีคนที่เร็วกว่าเขา แขนเสื้อสีดำกว้างใหญ่คีบใบไม้สีเขียวมรกตเอาไว้ จากนั้นก็ใช้ดวงตาที่ไม่มีอยู่จริงมองไปยังฝูงชน

ต้นไม้ปีศาจรู้สึกว่าตนถูกมองทะลุปรุโปร่ง “เขากำลังมองพวกเราอยู่หรือไม่?”

“ใบไม้ใบนั้นเป็นอีกครึ่งหนึ่ง!”

“รีบไปแย่งชิงมาเร็ว!”

โม่จวินเจ๋อยังคงนิ่งเงียบ

………………..