ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 537 อุ้มเหมือนเจ้าหญิง

บทที่ 537 อุ้มเหมือนเจ้าหญิง

………………..

บทที่ 537 อุ้มเหมือนเจ้าหญิง

“เป็นคนนี้หรือไม่?”

ลูกกลมสีดำขนาดเล็กที่แทรกตัวเข้าไปในฝูงชนโยนคนที่ยังมีชีวิตมาทางหลิงเยว่

ชายหัวล้านที่พุ่งเข้ามาทำให้สีหน้าของหลิงเยว่ดำมืดลงทันที ไม่ใช่สิ ทำไมบำเพ็ญเซียนแล้วยังมีคนหัวล้านอีกล่ะ?

ตุ้บ… ชายหัวล้านล้มลงข้างเท้าหลิงเยว่

ทำไมพวกเขาถึงไม่ต่อต้านทั้งที่ฝึกฝนเซียนมาแล้ว? อย่างน้อยก็น่าจะพลิกตัวลงพื้นอย่างสวยงามสิ?

พี่หัวล้านก็อยากจะพลิกตัวอย่างสวยงามเหมือนกัน แต่สัตว์อสูรหมอกนั้นทำตัวไม่เหมือนมนุษย์เลย อ้อ… มันก็ไม่ใช่มนุษย์จริง ๆ นั่นแหละ มันถึงกับใช้ม่านหมอกมัดร่างของเขาไว้ในชั่วพริบตา ทำให้ไม่สามารถดิ้นหลุดได้ เขาเลยล้มหน้าคะมำลงพื้น

เพียงชั่วครู่ คนที่อยู่ข้างเท้าของหลิงเยว่ก็กองทับถมกันเป็นภูเขาแล้ว นาง… รู้สึกเหนื่อยใจอย่างยิ่ง

ทั้งที่เมื่อครู่ใบไม้สีเขียวมีปฏิกิริยารุนแรงมาก แต่ทำไมพอนางเข้ามาใกล้ มันถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยล่ะ? ก่อนหน้านี้เป็นหลิงเยว่ที่ปลอมแปลงลมหายใจของตัวเอง ดังนั้นใบไม้บนตัวของกุ่ยซานและกุ่ยอีจึงไม่มีปฏิกิริยา แต่ตอนนี้นางได้ถอนการพรางตัวแล้ว กลับไม่ได้รับการตอบสนองแม้แต่น้อย ช่างแปลกจริง ๆ!

น่าเสียดายที่ทั้งสามคนยังคงกดมันไว้อย่างแรง ไม่ยอมให้มันหลุดออกไป

ลูกกลมสีดำยังคงโยนคนไปมาอย่างสนุกสนาน รวมถึงสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ด้วย

หลิงเยว่ “?”

พวกมันไม่กลัวถูกรุมทำร้ายหรือ?

ลูกกลมสีดำจิ๋วย่อมไม่กลัว เพราะเผ่าพันธุ์ส่วนใหญ่ของมันอยู่ที่นี่ แม้อาจจะไม่มีเวลามาสนใจมัน แต่ว่า!

ตอนนี้มันมีกุ่ยซื่อและลูกกลมสีดำเล็กเป็นผู้คุ้มครอง และด้วยเหตุผลนี้คนที่ถูกโยนก็ไม่กล้าต่อต้าน

“น้องชาย เจ้าหมายถึงสิ่งนี้หรือ? มันไม่ใช่มนุษย์นี่!”

ลูกกลมสีดำโยนโม่จวินเจ๋อไปให้หลิงเยว่ “!!!”

แม้ว่าหลิงเยว่จะรู้สึกว่าคนที่บินมาครั้งนี้ดูแปลกหน้า แต่มือของนางกลับตอบสนองอย่างรวดเร็ว นางรับเขาไว้ได้!

และในขณะนั้นเอง โม่จวินเจ๋อที่เพิ่งได้รับการควบคุมร่างกายก็สบตากับหลิงเยว่

โม่จวินเจ๋อที่ถูกหลิงเยว่ผู้มีร่างเล็กกว่าอุ้มแบบเจ้าหญิงต่อหน้าผู้คน รู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวพุ่งขึ้นไปถึงกระหม่อม

“อีกครึ่งหนึ่ง เอาชีวิตของเจ้ามา!” โม่จวินเจ๋อที่เมื่อครู่ยังหน้าแดงไม่กล้ามองหลิงเยว่ ในวินาทีถัดมากลับเปลี่ยนสีหน้า แม้แต่สีของม่านตาก็เปลี่ยนไป คำพูดที่เอ่ยออกมายิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกงุนงง มือของโม่จวินเจ๋อเพิ่งจะบีบคอของหลิงเยว่ แต่ในวินาทีถัดมาแรงบีบก็อ่อนลง ม่านตาของเขาเปลี่ยนจากสีเทาเข้มเป็นสีดำ

“ดูเหมือนข้าจะเดาไม่ผิด”

หลิงเยว่ไม่ได้ปล่อยโม่จวินเจ๋อลง แต่กลับให้กุ่ยซื่อที่นั่งอยู่บนบ่ามัดเขาไว้

“เดาว่า…”

สองคำนั้นโม่จวินเจ๋อยังพูดไม่ทันจบ ต้นไม้ปีศาจก็แย่งการควบคุมร่างกายไปอีกครั้ง “ข้าเป็นแม่ของเจ้านะ ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้ นังผู้หญิงใจร้าย!”

โม่จวินเจ๋อดิ้นรนอย่างสุดกำลังในอ้อมกอดของหลิงเยว่

“พบเขาแล้ว พวกเราไปกันเถอะ!”

หากไม่รีบไป ลูกกลมดำคงจะทำให้ทุกคนโกรธแน่!

หากสมองของกุ่ยซื่อยังสับสน แล้วลูกกลมดำเล็ก ๆ จะเป็นอย่างไร? “ที่แท้คนรักของเจ้าก็เป็นได้ทั้งชายและหญิง ช่างน่าเหลือเชื่อนัก…”

ลูกกลมสีดำเกาะอยู่บนศีรษะของหลิงเยว่ จ้องมองโม่จวินเจ๋ออย่างไม่วางตา “พวกเจ้ามนุษย์นี่ช่างประหลาดจริง ๆ”

หลิงเยว่และโม่จวินเจ๋อที่กลับมาควบคุมร่างกายได้ “…”

เดี๋ยวนะ คนรักที่พวกเขาพูดถึงคือใครกัน?

ดูเหมือนว่าจะเป็นเขา? ความรู้สึกยินดีได้ชะล้างความอับอายและความกระอักกระอ่วนเล็ก ๆ น้อย ๆ ของโม่จวินเจ๋อออกไปจนหมดสิ้น

“โอ้ ที่แท้ก็มีคนอีกคนอาศัยอยู่ในร่างกายนี่เอง” กุ่ยซื่อลูบคางพลางแกว่งขาตุ๊กตาไม้เล็ก ๆ ดวงตาวาววับด้วยความกระตือรือร้นวูบหนึ่ง “ต้องการให้ข้าช่วยดึงอีกคนออกมาหรือไม่?”

“อย่าเพิ่งเลย”

ดูเหมือนว่าตอนนี้โม่จวินเจ๋อจะหลอมรวมกับต้นไม้ปีศาจอีกครึ่งหนึ่งแล้ว แต่ยังไม่ได้หลอมรวมอย่างสมบูรณ์ หากรีบร้อนเอาต้นไม้ปีศาจครึ่งหนึ่งออกมา อาจจะทำให้เขาบาดเจ็บได้? สองลูกแก้ว สองคนและหุ่นไม้หนึ่งตัวกลับมาถึงเมืองผีอย่างราบรื่น

โม่จวินเจ๋อที่ถูกมัดอย่างแน่นหนาถูกวางไว้ตรงกลางให้ทุกคนมองดู

ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด! “ข้าไม่ได้หลอมรวม นางถูกผนึกไว้ในร่างของข้า”

โม่จวินเจ๋อพูดประโยคนั้นออกมาอย่างยากลำบาก ก่อนจะสูญเสียการควบคุมอีกครั้ง

ใครเป็นคนผนึกกัน?

สายตาของหลิงเยว่มองไปยังสนามรบที่เจ้าแห่งความตายที่สี่กำลังต่อสู้เอาเป็นเอาตายกับวิญญาณผีโดยไม่รู้ตัว เป็นนางหรือ?

แต่ถ้าไม่ได้หลอมรวม ทำไมร่างของโม่จวินเจ๋อถึงมีลักษณะของต้นไม้ปีศาจครึ่งหนึ่งล่ะ? แต่นี่เป็นข่าวดีสำหรับหลิงเยว่ เพราะหากไม่มีการหลอมรวม นางก็สามารถพยายามทำภารกิจหลักที่ 24 ให้สำเร็จได้

“เพียงแค่เจ้ามอบร่างแท้ให้ข้า ต้นไม้ศั… เอ่อ… ข้าจะปล่อยชายผู้นี้ในทันที”

“ตอนนี้เจ้าอยู่ในมือข้าแล้ว เขายังต้องการให้เจ้าปล่อยอีกหรือ?”

หลิงเยว่แค่นเสียงอย่างเย็นชา ไม่นานก็สังเกตเห็นไฝรูปใบไม้ใต้ดวงตาของโม่จวินเจ๋อ

ดูเหมือนว่าต้นไม้ปีศาจจะถูกผนึกไว้ที่นี่ แล้วจะหยุดนางไม่ให้คลุ้มคลั่งได้อย่างไรนะ?

ความจริงแล้วนางไม่ได้คิดอะไรเลย แต่ถามระบบย่อยแทน

[ง่ายนิดเดียว แค่ทุบนางจนไม่สามารถคลุ้มคลั่งได้อีก]

ฮึ! หลิงเยว่ที่คาดหวังว่าระบบย่อยจะให้คำแนะนำที่ดีรู้สึกว่าตัวเองช่างโง่เขลาเหลือเกิน

[เจ้าสามารถขอความช่วยเหลือจากสี่วิญญาณผีและเผ่าสัตว์อสูรหมอกแห่งความว่างเปล่าได้ รีบจัดการเสียแต่ตอนที่นางยังไม่โตเต็มที่]

หากช้าไปกว่านี้ ไม่รู้ว่าใครจะถูกกลืนกินเสียก่อน

“ต้องให้สี่วิญญาณผีและเผ่าสัตว์อสูรหมอกแห่งความว่างเปล่าทั้งหมดออกโรงถึงจะจัดการนางได้หรือ?” หลิงเยว่ตกใจ ขณะที่นางเดินอยู่กับที่ อีกครึ่งหนึ่งช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน!

“อืม น่าจะเป็นเช่นนั้น”

แม้แต่ระบบย่อยยังไม่แน่ใจ ต้นไม้ปีศาจนั้นแท้จริงแล้วต้องการเป็นต้นไม้ที่มีอิสระสินะ?

หลิงเยว่วางมือลงบนหัวใจของโม่จวินเจ๋อ เสี่ยวจินปรากฏขึ้นในมือของนางอย่างรวดเร็ว

“พวกเรามาทำข้อตกลงกันเถอะ”

“เจ้ามอบร่างครึ่งนั้นให้ข้า ข้าจะมอบร่างที่สมบูรณ์ให้เจ้า เป็นอย่างไร?” หลิงเยว่แบมือออก ต้นกล้าสีทองอร่ามปรากฏขึ้นต่อหน้าสายตาของทุกคน

ไม่ทันที่ต้นไม้ปีศาจจะปฏิเสธ หลิงเยว่ก็กล่าวต่อ “ข้าจะคอยป้อนโลหิตวิเศษให้เจ้าอยู่เสมอ และใช้ร่างแท้บำรุงเจ้าทุกวัน เพื่อให้เติบโตอย่างรวดเร็ว”

“ฮ่า ๆ ๆ” ต้นไม้ปีศาจหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “เช่นนั้นเจ้าก็มอบร่างแท้ให้ข้าเสียสิ เข้ามาในต้นกล้านี้ ข้าก็จะใช้ร่างแท้บำรุงเลี้ยงเจ้าทุกวันเช่นกัน…”

“อย่าลืมว่าตอนนี้เจ้าอยู่ในมือข้า” สีหน้าของหลิงเยว่เรียบเฉย “แต่เดิมนี่เป็นร่างกายของข้า หากมันเป็นของเจ้าจริง เหตุใดเมล็ดพันธุ์เทพอันยิ่งใหญ่ถึงไม่สามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้เล่า!”

ต้นไม้ปีศาจถูกแทงใจดำจึงกระโดดโวยวายอย่างบ้าคลั่ง “นั่นมันร่างกายของข้า เจ้าเป็นของข้า เป็นของข้า!”

สองลูกกลมสีดำเล็ก ๆ และหุ่นไม้อ้วนยิ่งฟังยิ่งรู้สึกงุนงง

พวกเขาได้ยินคำพูดทั้งหมด แต่มันหมายความว่าอะไรกันแน่?

………………..