ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 566 ช่วงเวลานี้มาถึงแล้ว!

บทที่ 566 ช่วงเวลานี้มาถึงแล้ว!

………………..

บทที่ 566 ช่วงเวลานี้มาถึงแล้ว!

ต้นไม้ปีศาจสงบลง แต่แท่นมิติกลับสั่นสะเทือนขึ้นมากะทันหัน

โม่จวินเจ๋อ “???”

เขามั่นใจว่าครั้งนี้วางแผนได้ดีอย่างยิ่ง แต่เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?

โชคดีที่มันสั่นเพียงครู่เดียวแท่นมิติก็กลับมาสงบอีกครั้ง และเคลื่อนย้ายไปสู่ดินแดนเงาทมิฬอย่างรวดเร็ว

เมื่อพวกเขามาถึง ดินแดนเงาทมิฬแทบไม่มีเค้าเดิมเหลืออยู่เลย มันมีแต่ความรกร้างว่างเปล่า อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายและพลังงานอันมืดมน

“บ้านของข้า!”

ตุ๊กตาไม้อ้วนร้องไห้โฮต่อหน้าพื้นที่ที่เคยเป็นเมืองผีมาก่อน ลูกกลมสีดำใช้มือไม้ขีดตบเบา ๆ ปลอบใจว่า “มันก็แย่อยู่แล้ว ถูกทำลายลงถือเป็นเรื่องดีนะ สร้างเมืองใหม่ที่สวยงามก็ไม่เลวเหมือนกัน”

“เจ้าพูดง่ายเหลือเกิน…” กุ่ยซื่อจำไม่ได้แล้วว่าตนเองอาศัยอยู่ในเมืองผีมานานเท่าไหร่ แต่ตอนนี้…

ก็จริง หากไม่ใช่เพราะหลิงเยว่มีวิชาพรางตัวและพลังชีวิต บางทีดินแดนว่างเปล่าอาจไม่มีเผ่าวิญญาณผีหลงเหลืออยู่อีกแล้ว

ดักแด้ที่ถูกกิ่งไม้ของต้นไม้สีเขียวพันรอบตัวหลายชั้นเริ่มขยับอีกครั้ง หลิงเยว่ต้นไม้สีเขียวไม่มีเวลามาเศร้าโศกกับตุ๊กตาไม้อ้วน นางอุ้มหลิงเยว่ต้นไม้ปีศาจแล้วรีบร้อนมุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของดินแดนเงาทมิฬทันที

เพียงชั่วพริบตาร่างของนางก็หายไปจากสายตาของโม่จวินเจ๋อและคนอื่น ๆ

“ข้าจะไปหลอมรวมแล้ว เจ้าต้องปกป้องตัวเองให้ดีด้วย” โม่จวินเจ๋อได้รับสารจากหลิงเยว่ ดวงตาของเขาหรี่ลง พร้อมมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

เขาจะปกป้องตัวเองให้ดีและจะคุ้มครองนางด้วย

“พวกเราไปดูโลกแห่งความตายกันเถอะ?” ตุ๊กตาไม้อ้วนอยากเห็นกับตาตัวเองว่าโลกแห่งความตายที่สี่นั้นน่าสังเวชเพียงใด หากไม่ใช่เพราะนางเรียกจอมวิญญาณขึ้นมา เรื่องราวต่อจากนั้นคงไม่เกิดขึ้น ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดคือหญิงผู้นั้น!

“พวกเจ้าไปเถิด ระวังตัวด้วย”

โม่จวินเจ๋อไม่มีทางจากหลิงเยว่ไปเด็ดขาด เขาเดินเข้าไปในมุมหนึ่งและโบกมือให้กับสามตัวเล็ก ๆ ที่อยู่ด้านหลัง แต่สุดท้ายแล้วเจ้าสามตัวนั้นก็ไม่ได้ไป พวกเขาตัดสินใจรอให้หลิงเยว่หลอมรวมเสร็จก่อน แล้วค่อยแวะไปดูระหว่างทาง

ต้นไม้สีเขียวอ่อนพาดักแด้ที่กำลังจะหลุดออกมาไปยังส่วนที่ลึกที่สุด แล้วโยนอีกฝ่ายลง

ต้นไม้สีเขียวอ่อนไม่ทันสังเกตเห็นภาพนี้ พอโยนคนลงไปแล้ว นางก็แปลงร่างกลับเป็นร่างแท้ หยั่งรากลงไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งสูงเท่าโม่จวินเจ๋อแล้วจึงหยุดเติบโต

ส่วนใหญ่แล้วเป็นเพราะไม่กล้าทำตัวเด่นเกินไป กลัวว่าจะมีคนผ่านมาแล้วพบเห็นสถานการณ์ตรงนี้ ที่จริงแล้วความกังวลของต้นไม้สีเขียวนั้นออกจะมากเกินไปหน่อย ตอนนี้ผู้ที่ยังคงเที่ยวไปทั่วในดินแดนว่างเปล่ามีเพียงวิญญาณร้ายที่กำลังตามหานางเท่านั้น ส่วนที่เหลือไม่อยู่ในสนามรบก็หลบซ่อนอยู่ในบ้าน หรือไม่ก็กำลังทำความสะอาดบ้านเรือนที่ถูกทำลายจากการต่อสู้

ไม่มีใครคิดจะไปยังสถานที่ที่เต็มไปด้วยพลังแห่งความตายและพลังหยินหรอก แม้แต่คนป่วยที่คลั่งไคล้การตามหาพวกเขาก็ไม่เคยคิดว่าสมบัติล้ำค่าอย่างพวกเขาจะไปอยู่ในดินแดนเงาทมิฬ

ตอนนี้คนป่วยกำลังอยู่ที่ทางเข้าสามภพ รอคอยการกลับมาของสมบัติล้ำค่าอย่างอดทน

“อีกประมาณสี่สิบสามวัน” คนป่วยรู้สึกว่าวันเวลาแห่งการรอคอยช่างผ่านไปช้าเหลือเกิน แต่เขาไม่รู้สึกหงุดหงิดแม้แต่น้อย มุมปากที่ยกขึ้นไม่เคยตกลงเลย

อีกสี่สิบสามวัน เขาจะได้ครอบครองร่างกายที่ไม่ตายและไม่มีวันสูญสลาย! หลายปีแห่งความพยายาม ในที่สุดก็จะได้รับผลตอบแทนแล้ว!

ผู้ที่มีความสุขเช่นเดียวกับคนป่วยก็คือหลิงเยว่ต้นไม้มรกต เวลาผ่านไปกว่ายี่สิบปีแล้วนับตั้งแต่ภารกิจหลักที่ 24 ถูกประกาศออกมา วันนี้นางจะได้ทำภารกิจให้สำเร็จเสียที!

หลิงเยว่ต้นไม้ปีศาจสลัดหลุดจากกิ่งของหลิงเยว่ต้นไม้มรกต แล้วใช้สติสัมปชัญญะเพียงน้อยนิดที่เหลืออยู่เปลี่ยนกลับเป็นร่างแท้

ในขณะเดียวกันต้นไม้มรกตก็ฉวยโอกาสค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้จุดหลอมรวมของทั้งสอง ใกล้เข้าไปอีกนิด แล้วก็อีกนิด…

โม่จวินเจ๋อและคนอื่นยืนดูอยู่ข้าง ๆ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกตื่นเต้นไปด้วย พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดังและยังกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

อีกนิดเดียวก็จะแนบติดกันแล้ว…

ต้นไม้มรกตรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา ในที่สุดนางก็กำลังจะกลับมาสมบูรณ์แล้ว!

ในวินาทีที่ทั้งสองกำลังจะหลอมรวมกัน ต้นไม้ปีศาจก็ตบต้นไม้มรกตที่เข้ามาใกล้ออกไป

“อย่าคิดจะหลอมรวมข้า ควรจะเป็นข้าผู้เป็นเทพที่หลอมรวมกับเจ้าต่างหาก!” คราวนี้ต้นไม้มรกตไม่ได้ตามใจต้นไม้ปีศาจอีกต่อไป นางแนบชิดเข้าไปด้วยความเร็วดุจสายฟ้า

ต้นไม้ที่ถูกตัดเป็นสองส่วนจึงกลับมาสมบูรณ์!

แสงสีเทาเข้มและสีเขียวมรกตสาดประกายขึ้นพร้อมกัน แสงสองสีที่แตกต่างโอบล้อมต้นไม้ที่หลอมรวมกันเอาไว้

โม่จวินเจ๋อรู้สึกโล่งใจลงเล็กน้อย เพราะนี่เป็นเพียงขั้นตอนแรกเท่านั้น พวกนางไม่เพียงแต่ต้องหลอมรวมร่างกายเท่านั้น แต่ยังต้องหลอมรวมวิญญาณด้วย…

ลูกกลมสีดำทั้งใหญ่และเล็กก็ถอยหลังเช่นกัน พวกมันมีความรู้สึกเดียวกับหุ่นไม้อ้วน

มีเพียงโม่จวินเจ๋อที่ยืนอยู่กับที่ปล่อยให้แสงสองสีกลืนกินเขา โดยไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว

เพียงอาบแสงสองสายนั้นเพียงครู่เดียว เขาก็รู้สึกได้ว่าต้นกล้าเสี่ยวจินที่หลับใหลอยู่ในหัวใจของเขาเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้น แม้แต่ใบเล็ก ๆ ก็ดูเหมือนจะใหญ่ขึ้นเล็กน้อย

สองวิญญาณได้พบในลำต้นที่เชื่อมต่อกัน พวกนางดูเหมือนกันไม่มีผิด เพียงแต่คนหนึ่งมีสายตาอ่อนโยน อีกคนหนึ่งมีสายตาคมกริบ

“เจ้าสบายดีหรือไม่?” ต้นไม้มรกตมองดูตัวเองที่อยู่ตรงหน้า พบว่าสภาพของนางไม่ค่อยดีนัก “ร่างแท้ของเจ้าอ่อนแอเกินไป”

ต้นไม้ปีศาจใช้ความอดทนอย่างมากเพื่อไม่กลืนกินต้นไม้มรกต เพียงแต่นางไม่รู้ว่าตนเองจะอดทนได้อีกนานเท่าใด และไม่รู้ว่าในที่สุดแล้วร่างแท้ของพวกนางจะกลายเป็นต้นไม้แห่งชีวิตที่แท้จริง หรือต้นไม้ปีศาจกันแน่

คงเป็นอย่างหลังกระมัง…

เพราะตอนนี้ต้นไม้มรกตอ่อนแอเกินไปจริง ๆ เป็นเพราะก่อนหน้านี้นางใช้ลมหายใจแห่งชีวิตไปมากเกินไป ทำให้ร่างแท้อ่อนแอลง ไม่สามารถครองตำแหน่งผู้นำได้

“แล้วจะทำอย่างไรดีเล่า?” หากกลายเป็นต้นไม้ปีศาจจริง ๆ แล้วความพยายามของพวกนางก่อนหน้านี้จะนับเป็นอะไร?

หลิงเยว่ต้นไม้มรกตขมวดคิ้วแน่น นางรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งของหลิงเยว่ต้นไม้ปีศาจเช่นกัน หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ ผู้ที่จะถูกกลืนกินต้องเป็นนางแน่นอน!

“มีอีกวิธี นั่นคือให้พวกเราหลอมรวมกันก่อน อย่าเพิ่งใช้ร่างแท้” ต้นไม้ปีศาจสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด อีกทั้งนางก็รู้สึกมานานแล้วว่าจิตวิญญาณของต้นไม้มรกตนั้นแข็งแกร่งกว่าตัวนางที่แยกออกมา

เพียงแค่ทั้งสองหลอมรวมกันก่อน ต้นไม้ปีศาจที่ไร้เจ้าของจะง่ายต่อการชำระล้างมากขึ้น

ต้นไม้ปีศาจยื่นมือไปหาต้นไม้มรกต ในชั่วขณะที่มือทั้งสองจับกัน ฝ่ายแรกก็ส่งตัวเองเข้าไปในร่างของฝ่ายหลังอย่างตั้งใจ สองดวงวิญญาณจึงกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน

ดวงวิญญาณของหลิงเยว่ปะทุออกมาเป็นแสงสีทองอันเจิดจ้า แสงสีทองนั้นขับไล่สิ่งสกปรกออกจากดวงวิญญาณ เส้นใยสีดำค่อย ๆ ถูกขับออกมาจากดวงวิญญาณของนางอย่างต่อเนื่อง พวกมันถูกชำระล้างด้วยแสงสีทองแล้วถูกดูดซับกลับเข้าไป เรียกว่าไม่ปล่อยให้สิ่งใดสูญเปล่า

………………..