ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 586 เจ้าทำได้

บทที่ 586 เจ้าทำได้

………………..

บทที่ 586 เจ้าทำได้

“หากพวกเจ้ากล้าแตะต้องโม่จวินเจ๋อ พวกเจ้าจะกลายเป็นศัตรูของสามภพ!”

คำกล่าวหาอันร้ายแรงนี้ทำให้เหล่านักรบเผ่าภูตตกตะลึง

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่กล้าทำอะไรจริง ๆ เพราะโม่จวินเจ๋อเป็นผู้ที่มอบพลังศรัทธาให้แก่หลิงเยว่มากที่สุด การปลุกเขาขึ้นมาจึงถือเป็นความผิด!

“หากเขาไม่ไป พวกข้าจะไปเอง” ลูกกลมสีดำใหญ่หยิบลูกกลมสีดำเล็กขึ้นมา ฝูงสัตว์อสูรหมอกแห่งความว่างเปล่าก็รีบออกจากโลกผู้บำเพ็ญอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงนักรบเผ่าภูตที่ยังคงพยายามโน้มน้าวองค์ชายเย่าอย่างอดทน เพียงแต่องค์ชายเย่าตั้งใจแน่วแน่ว่าจะรอจนกว่าขั้นตอนสุดท้ายจะเสร็จสิ้น ไม่ว่าเหล่านักรบจะพูดอย่างไร แม้แต่การอ้างถึงราชินีก็ไม่ได้ผล!

“พวกเจ้าไปก่อนเถิด ราชินีจะต้องเข้าใจข้าแน่นอน”

“ถ้าเช่นนั้นพวกข้าจะไปแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ…”

นักรบเผ่าภูตผู้นำลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงตัดสินใจพาเพื่อนร่วมทางออกจากโลกผู้บำเพ็ญ

ในที่สุดทั้งโลกผู้บำเพ็ญเหลือเพียงองค์ชายเย่าเป็นผู้ชมเพียงผู้เดียว เขาไม่รู้สึกเหงา แต่กลับรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง

อา… หากสำเร็จ พวกเขาก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกใหม่นี้แล้ว

องค์ชายเย่าอดรู้สึกอิจฉาอิสรภาพของสี่ผีแห่งดินแดนเงาทมิฬและเหล่าลูกกลมสีดำไม่ได้ น่าเสียดายที่เขาเป็นสมาชิกของเผ่าภูตม่วง เป็นไปไม่ได้เลยที่จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกใหม่ เพราะไม่อย่างนั้นก็เท่ากับทรยศต่อเผ่าของตน

แม้ว่าจะไม่สามารถเป็นส่วนหนึ่งของโลกใหม่ได้ แต่เขาก็สามารถมาเล่นในโลกใหม่ได้บ่อย ๆ คงไม่ต่างกันเท่าไหร่กระมัง!

องค์ชายเย่าที่ปลอบใจตัวเองเรียบร้อยแล้ว พิงอยู่ที่หน้าท้องของโม่จวินเจ๋อมองดูต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เงียบ ๆ ครั้งที่แล้วคือหนึ่งร้อยปี ครั้งนี้สองร้อยปี… ไม่สิ ห้าร้อยปีจะพอหรือไม่?

ห้าร้อยปีคงไม่ได้ ผู้อาวุโสที่ศรัทธาในโลกผู้บำเพ็ญคงทนไม่ไหวเป็นแน่ องค์ชายเย่าหันกลับไปมองเหล่าผู้อาวุโส ทันใดนั้นก็พบว่ารอยย่นบนใบหน้าของพวกเขาดูเหมือนจะลดลง ผมสีขาวโพลนกลายเป็นสีเงินไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แถมยังมีสีดำแซมด้วยบางส่วน

นี่… มันเกิดอะไรขึ้น?

ภูตน้อยออกจากอ้อมกอดของโม่จวินเจ๋อบินวนเวียนอยู่ท่ามกลางผู้บำเพ็ญทั้งเด็กและคนชรา พบว่าพวกเขากลับดูอ่อนเยาว์ลงจริง ๆ

แปลกยิ่งนัก! ทั้งที่ได้รับพลังชีวิตจากต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เพียงน้อยนิด…

ถูกต้องแล้ว เหตุใดเขาจึงลืมเรื่องเทพสวรรค์ไปได้เล่า!?

บนพื้นดินของโลกผู้บำเพ็ญที่ไร้ซึ่งสวรรค์ จู่ ๆ ก็มีแสงสีทองประกายระยิบระยับลอยขึ้นมา ส่วนหนึ่งของแสงนั้นหลอมรวมเข้าไปในร่างของสิ่งมีชีวิตในโลก อีกส่วนหนึ่งไหลเข้าสู่กิ่งก้านใบไม้และลำต้นของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์

องค์ชายจำแสงสีทองประกายระยิบระยับนี้ได้ มันคือพลังแห่งบุญกุศล!

แม้ว่าพลังบุญกุศลเพียงเล็กน้อยนี้จะไม่อาจเทียบได้กับความใจกว้างของเทพสวรรค์แห่งดินแดนว่างเปล่า แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้สิ่งมีชีวิตในโลกอยู่รอดต่อไปได้อีกสามถึงห้าร้อยปี ส่วนหลิงเยว่ การซ่อมแซมชิ้นส่วนที่สามคงไม่ยากลำบากนักกระมัง? องค์ชายเย่าพยักหน้าอย่างมั่นใจแล้วซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของโม่จวินเจ๋ออีกครั้ง กลิ่นกายของมนุษย์ผู้นี้หอมหวานนัก มีกลิ่นอายของหลิงเยว่ด้วย…

ฮึ่ม! สองคนนี้ไม่เคยร่วมบำเพ็ญด้วยกันจริง ๆ หรือ?

ความคิดขององค์ชายเย่าล่องลอยไปไกล ไม่อาจดึงกลับมาได้อีกแล้ว

“ระบบ เจ้าตื่นแล้วใช่หรือไม่?”

หลิงเยว่สังเกตเห็นพลังบุญกุศลที่ลอยขึ้นมาจากพื้นดินของโลกผู้บำเพ็ญเช่นกัน

[อืม]

[ข้าพร้อมแล้ว ตอนนี้เหลือแค่เจ้าเท่านั้น]

บางทีนี่อาจเป็นพลังบุญกุศลทั้งหมดที่เขาสามารถดึงออกมาได้ในตอนนี้

“เข้าใจแล้ว ข้าจะพยายามซ่อมแซมให้เสร็จภายในห้าร้อยปี”

[อืม เจ้าทำได้]

สวรรค์! ระบบหลักถึงกับให้กำลังใจนางด้วย!

หลิงเยว่รู้สึกตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่ง แต่ตอนนี้นางไม่มีเวลามากพอที่จะล้อเล่นกับระบบ เพราะต้องรีบทำงานต่อ

สองร้อยปีผ่านไป หลิงเยว่ยังไม่สามารถซ่อมแซมได้ถึงหนึ่งในสามด้วยซ้ำ

ฝูงสัตว์อสูรแห่งความว่างเปล่าและนักรบภูตที่ออกจากโลกผู้บำเพ็ญไม่ได้กลับไปยังดินแดนว่างเปล่า เพียงแต่รออยู่ข้างนอก

“ทำไมคราวนี้ถึงใช้เวลานานนัก” ลูกกลมสีดำอยากจะเข้าไปสำรวจดู แต่กลัวว่าพอเข้าไปแล้วสามโลกอาจจะล้มเหลว ช่างทำให้มันลำบากใจเหลือเกิน!

“โลกทั้งสามของพวกเขาไม่ได้แบ่งเป็นระดับชั้นหรอกหรือ ที่ระดับต่ำสุดคือโลกผู้บำเพ็ญ ต่อมาคือโลกผู้บำเพ็ญเซียน แล้วก็แดนเทพ แน่นอนว่าแดนเทพย่อมรังเกียจโลกที่ระดับต่ำกว่าตนอย่างมาก”

นักรบเผ่าภูตได้ยินเสียงของราชินีเผ่าภูตจึงหันกลับไปแล้วคุกเข่าลงทันที

“ลุกขึ้นเถิด”

ราชินีแห่งเผ่าภูตมิได้มีความกังวลเช่นเดียวกับลูกกลมสีดำ นางก้าวผ่านนักรบเข้าสู่สามภพ

ภาพที่ปรากฏภายในทำให้นางยืนนิ่งอยู่ที่ทางเข้าเป็นเวลานาน

ใช่แล้ว สิ่งที่ล่องลอยไปสู่ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์คือพลังศรัทธา หากสิ่งมีชีวิตในดินแดนว่างเปล่าใช้วิธีนี้ด้วย คงไม่ทำให้เทพสวรรค์หลับใหลนานจนบัดนี้

ดินแดนว่างเปล่าไม่มีทัณฑ์สวรรค์มาสองร้อยกว่าปีแล้ว

ราชินีแห่งเผ่าภูตม่วงมิได้เข้าไปรบกวนสิ่งมีชีวิตในสามภพและต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับได้รับแรงบันดาลใจ พวกนางต้องใช้พลังศรัทธาปลุกเทพสวรรค์แห่งดินแดนว่างเปล่าให้ตื่นขึ้นมาด้วย!

“เหตุใดจึงออกมาเร็วปานนี้?”

ลูกกลมสีดำน้อยพยายามชะโงกหน้าเข้าไปในสามภพอย่างไม่หยุดหย่อน แต่น่าเสียดายที่มองไม่เห็นอะไรเลย แม้แต่จิตสัมผัสก็ไม่สามารถเข้าไปได้ มันเดาว่าคงเป็นเพราะเทพแห่งสามภพซ่อนโลกของตนไว้ชั่วคราว เพื่อป้องกันการสอดแนมจากภายนอก

“เทพสวรรค์ของพวกข้าก็ล้มป่วยเช่นกัน” ทันทีที่ราชินีเผ่าภูตเอ่ยปาก ราวกับเป็นการทิ้งระเบิดลูกใหญ่

“ล้มป่วยได้อย่างไร?” พวกมันงุนงง เทพสวรรค์ของพวกมันไม่ได้สบายดีอยู่หรอกหรือ? ลูกกลมสีดำใหญ่ทั้งหลายกะพริบตาโตของตนอย่างสับสน

ราชินีภูตไม่ได้ปิดบัง นางจึงเล่าเรื่องที่ไม่มีทัณฑ์สวรรค์เกิดขึ้นมาเป็นเวลากว่าสองร้อยปีแล้ว

“บางทีเทพสวรรค์แห่งดินแดนว่างเปล่าอาจต้องการพลังแห่งศรัทธาก็เป็นได้” ราชินีภูตทิ้งประโยคนี้ไว้ แล้วหายตัวไปจากที่เดิม นางต้องไปแจ้งข่าวนี้ทั่วทั้งดินแดน

หากมีสิ่งมีชีวิตเพียงครึ่งหนึ่งศรัทธาต่อเทพสวรรค์ เขาจะต้องฟื้นคืนสภาพอย่างรวดเร็วแน่นอน

ไม่คิดว่าเพียงแค่ตั้งใจมาดู แต่กลับได้รับวิธีช่วยให้เทพสวรรค์ฟื้นคืนโดยไม่คาดฝันเช่นนี้

ทำไมตอนนั้นข้าไม่นึกถึงพลังศรัทธาเลย? ช่างแปลกนัก…

ทันทีที่ราชินีภูตสีม่วงจากไป เหล่านักรบภูตที่เฝ้าอยู่นอกโลกผู้บำเพ็ญก็นั่งขัดสมาธิลงทันที พวกเขาแสดงสีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาใสกระจ่างค่อย ๆ หลับตาลง

เหล่าลูกกลมสีดำมองหน้ากันไปมา ในที่สุดก็ตัดสินใจลองดูด้วย บางทีพลังแห่งศรัทธาของพวกเขาอาจจะปลุกเทพสวรรค์ให้ตื่นขึ้นมาจริง ๆ ก็ได้

ถึงเวลาแล้วที่จะตอบแทนผืนแผ่นดินที่หล่อเลี้ยงพวกเขามา!

“มันจะได้ผลจริงหรือ?”

“จะได้ผลหรือไม่ คงต้องลองดู!”

“ก็จริงอยู่”

อย่างไรเสีย… ก็ไม่ได้ถึงเลือดถึงเนื้อเสียหน่อย

หากเทพสวรรค์ฟื้นคืนชีพขึ้นมาจริง ๆ เพราะพลังแห่งศรัทธาของพวกเขา ต่อให้เนื้อหลุดออกมาสักชิ้นก็ไม่เป็นไรเลย!

“ถูกต้องแล้ว!”

ทุกคนสลัดความคิดที่ไม่เกี่ยวข้องทิ้งไปแล้วค่อย ๆ หลับตาลง ขณะนี้ในใจของพวกเขามีเพียงความคิดเดียว นั่นคือต้องการให้เทพสวรรค์ฟื้นคืนสติโดยเร็ว

พลังศรัทธาสีขาวนับไม่ถ้วนลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าจากทิศทางต่าง ๆ ภาพนี้ทำให้ผู้บำเพ็ญทั้งหลายต่างตกตะลึง

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นพลังศรัทธาจำนวนมาก ช่างน่าตื่นตะลึงเหลือเกิน!

………………..