ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 588 สำเร็จแล้ว!

บทที่ 588 สำเร็จแล้ว!

………………..

บทที่ 588 สำเร็จแล้ว!

ตรงหน้าเหมือนตึกระฟ้าสามหลังซ้อนทับกัน!

การซ้อนทับหมายความว่า พวกมันกำลังรวมตัวกันใหม่!

“สำเร็จแล้ว!”

องค์ชายเย่าแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง แต่เขาไม่กล้ายกมือขยี้ตาเลย เพราะเขาไม่อยากพลาดแม้แต่วินาทีเดียว!

“สำเร็จแล้ว!” เสียงโห่ร้องดังออกมาจากปากของลูกกลมสีดำเล็ก ๆ เพิ่งจะร้องออกมาได้สองสามคำ เขาก็นึกถึงเจ้าตัวน้อยขึ้นมา ความสำเร็จหมายความว่า เจ้าลูกกลมตัวน้อยจะกลายเป็นประชาชนของโลกผู้บำเพ็ญแล้ว

“การเป็นประชาชนของโลกผู้บำเพ็ญย่อมดีกว่าตายใช่หรือไม่?”

ก็จริง!

ลูกกลมสีดำเล็ก ๆ หัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง

ในขณะที่ลูกกลมสีดำและเหล่าภูตกำลังสนทนากันอยู่ โลกที่กำลังซ้อนทับและรวมตัวกันใหม่พลันปะทุออกมาเป็นแสงสว่างสีทองอันเจิดจ้า

นี่คือรอยต่อระหว่างดินแดนว่างเปล่าและสามภพนะ!

ในที่ที่ลูกกลมสีดำเล็ก ๆ และพวกเขามองไม่เห็น แสงสีทองก็แผ่ขยายออกไปราวกับกำลังขยายอาณาเขต และความเร็วในการขยายตัวนั้นรวดเร็วมาก แม้แต่โลกเล็ก ๆ ตามเส้นทางที่ขรุขระยิ่งกว่าสามภพก็ถูกแสงสีทองปกคลุมไปด้วย

ที่แท้โลกเล็ก ๆ ในดินแดนว่างเปล่าเกิดขึ้นมาแบบนี้นี่เอง!

หลิงเยว่เฝ้าดูกระบวนการขยายอาณาเขตของระบบหลัก ไม่สิ เป็นเทพสวรรค์ต่างหาก!

“โลกนี้ช่างกว้างใหญ่ จะไม่ยากเกินไปในการปกครองหรือ?” หลิงเยว่ถามอย่างอ่อนแรง

[แน่นอนว่าไม่ยาก สามารถอ้างอิงจากเทพสวรรค์ของดินแดนว่างเปล่าได้]

หลิงเยว่สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ทันที ความทะเยอทะยานของระบบหลักช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน!

“เช่นนั้นจะไม่โอ้อวดเกินไปหรือ?”

หลิงเยว่ที่คุ้นเคยกับการถ่อมตนหรือพูดให้ถูกคือ คุ้นเคยกับความอ่อนแอรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง

[ข้าต้องการโอ้อวด โลกของพวกเราจะกลายเป็นโลกแรกในจักรวาลที่มีต้นไม้แห่งชีวิตศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง เมื่อถึงเวลานั้นผู้แข็งแกร่งจากโลกอื่น ๆ จะต้องมาเป็นประชาชนที่นี่อย่างแน่นอน รอดูเถิด ในอนาคตที่นี่จะยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งกว่าดินแดนว่างเปล่าเสียอีก!]

หลิงเยว่ฟังแล้วไม่รู้สึกตื่นเต้นหรือดีใจ แต่กลับกังวลว่า “หากผู้แข็งแกร่งหลั่งไหลมาเป็นจำนวนมาก พวกเขาจะรังแกพวกคนที่อยู่มาก่อนหรือไม่?”

[เมื่อโลกยกระดับขึ้น พวกผู้บำเพ็ญที่อยู่มาก่อนก็จะยกระดับตามไปด้วย เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนี้]

ระบบย่อยยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น แต่ไม่ลืมที่จะให้ความรู้แก่หลิงเยว่ด้วย

สิ่งที่มันให้ความรู้นั้น คือเรื่องที่โม่จวินเจ๋อกับองค์ชายเย่าและสี่ผีแห่งดินแดนเงาทมิฬกำลังถกเถียงกันอยู่ นั่นคือ ประชาชนของดินแดนว่างเปล่าเกิดมาพร้อมกับพลังฝึกฝน โดยมีระดับต่ำสุดคือขอบเขตสร้างรากฐาน

หลิงเยว่ตกตะลึง นางไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าในดินแดนว่างเปล่าไม่มีคนธรรมดาอยู่เลย

[สรรพชีวิตในสามภพได้เสียสละเพื่อให้โลกยกระดับสำเร็จ เทพสวรรค์ล้วนเห็นทั้งหมด และจะไม่ทอดทิ้งพวกเขา]

ในที่สุดหัวใจที่เต้นระรัวของหลิงเยว่ก็สงบลง

เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้ว หลิงเยว่ที่เข้าใจทุกอย่างก็สามารถแบ่งความสนใจไปมองใบหน้าที่คุ้นเคยและไม่คุ้นเคยที่นอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น

กิ่งไม้สีทองเขียวลูบผ่านใบหน้าของโม่จวินเจ๋อมาถึงหน้าผากของผู่ตาน แล้วแตะเบา ๆ ที่จมูกของอวี้เจิน…

จู่ ๆ กิ่งไม้ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่วิญญาณและหุ่นกระดาษที่นางม้วนเก็บไว้ล้มลงเป็นจำนวนมาก พวกมันหลับตาสนิท แม้ใบหน้าจะดูน่าสะพรึงกลัว แต่สีหน้ากลับดูสงบอย่างน่าประหลาด

[แน่นอน]

ระบบย่อยย่อมรู้ความหมายของหลิงเยว่อย่างแน่นอน

[หลังจากการพัฒนาเสร็จสิ้น พวกเขาก็จะไปเกิดใหม่และเกิดมาพร้อมกับความทรงจำ]

[ส่วนเรื่องพลังนั้น ขึ้นอยู่กับพรสวรรค์ของพวกเขา]

“ยังสามารถทำเช่นนี้ได้อีกหรือ?”

เช่นนี้ก็ดีทีเดียว นางจะคอยดูแลอาจารย์ ศิษย์พี่ร่วมสำนัก เพียงแค่คิดก็ทำให้หลิงเยว่รู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ

ไม่สิ พอนึกถึงการที่ต้องเรียกทารกแรกเกิดว่าอาจารย์หรือศิษย์พี่ หลิงเยว่ก็รู้สึกตื่นเต้นไม่ลงอีกต่อไป

“ไม่สามารถให้พวกเขาฟื้นความทรงจำตอนโตหรือ?”

การมีความทรงจำตั้งแต่เป็นทารกนั้นคงไม่สนุกเท่าไหร่

[แน่นอนว่าได้ เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เจ้าเป็นคนตัดสินใจหรอกหรือ?]

“ไม่ใช่ แต่เป็นการปลุกวิญญาณที่หลับใหลของพวกเขา ส่งพวกเขาไปเกิดใหม่ เลือกครอบครัวไหนก็ไปเกิดที่นั่น”

นี่ก็ทำได้เหรอ?!

หลิงเยว่รู้สึกดีใจดีใจยิ่งนัก แต่คิดไปคิดมาก็ตัดสินใจให้วิญญาณในหญ้าอสนีเลือกที่เกิดใหม่ด้วยตัวเอง รวมถึงพ่อแม่ด้วยจะดีกว่า นางเชื่อว่าท่านอาจารย์และคนอื่น ๆ คงคิดเช่นเดียวกันกระมัง?

หลิงเยว่พยักหน้าเบา ๆ

“แล้วเทพสวรรค์จะขยายไปถึงเมื่อไหร่กัน?”

หลิงเยว่รู้สึกร้อนใจอยากใช้วิชาฟื้นคืนชีพครั้งใหญ่และวิชาฟื้นฟูวิญญาณแล้ว

“แล้วจะทำอย่างไรกับพวกร่างหนังคนและบาปกรรมที่ข้าติดค้างไว้ก่อนหน้านี้เล่า?”

“แน่นอนว่าพวกเขาต้องไปเกิดใหม่ด้วย หากไม่มีร่างกาย วิญญาณก็ไม่สมบูรณ์ มีเพียงเส้นทางการเกิดใหม่เท่านั้น ส่วนบาปกรรมของเจ้า แน่นอนว่าเจ้าต้องชดใช้เอง!”

หลิงเยว่ผิดหวังยิ่งนัก นางเป็นผู้มีคุณูปการยิ่งใหญ่ต่อสามภพ ช่วยชำระบาปกรรมบ้างจะเป็นไรไป?

ระบบย่อยไม่สนใจหลิงเยว่อีกต่อไป มันกำลังจมดิ่งอยู่ในกระบวนการขยายตัวอย่างรวดเร็วของเทพสวรรค์จนไม่อาจถอนตัวได้

คำถามนี้หลิงเยว่รอคำตอบอยู่นานแสนนาน จนนางคิดว่าระบบย่อยจะไม่ตอบ แต่แล้วมันก็พูดขึ้นมาว่า

[ข้าก็ไปเกิดใหม่แล้วเช่นกัน]

“อะไรนะ เจ้าพูดว่าอะไรนะ?” หลิงเยว่คิดว่าตนเองได้ยินผิดไป

[เพราะว่าข้าก็ตายแล้ว การที่ตายแล้วยังมีโอกาสได้เกิดใหม่ นับเป็นโชคดียิ่ง!]

[หลิงเยว่พวกเราจะได้พบกันในโลกใหม่ ลาก่อน]

“นี่! ลาก่อนอะไรกัน เทพสวรรค์ยังพัฒนาไม่เสร็จเลย!”

“เจ้าไปเกิดใหม่แล้วหรือ? เร็วเหลือเกิน ทำไมไม่บอกชื่อของเจ้าสักหน่อยเล่า เพื่อว่าข้าจะได้ไปตามหาเจ้า!”

“พูดสิ ระบบย่อย!”

ระบบย่อยที่ปกติช่างพูดไม่ตอบสนองหลิงเยว่อีก ราวกับว่ามันไปเกิดใหม่จริง ๆ

แต่โลกของพวกเขายังอยู่ในระหว่างการพัฒนา ระบบย่อยจะไปเกิดใหม่ที่ไหนได้?

[ยัง]

แต่เดิมนางคิดว่าเทพสวรรค์ที่กำลังยุ่งอยู่กับการขยายโลกคงไม่มีเวลามาสนใจนาง แต่ผลปรากฏว่าหลิงเยว่กลับได้รับการตอบกลับ!

“อีกนานเท่าไหร่ ให้คำตอบที่แน่นอนหน่อย”

[สามถึงห้าสิบปีแล้วกัน]

“หืม?”

[เจ้าจงใช้เวลานี้ศึกษาวิชาฟื้นคืนชีพขั้นสูงและวิชาฟื้นฟูวิญญาณให้ดี รอจนกระทั่งการพัฒนาโลกเสร็จแล้วใช้วิชาทันที จึงจะมีโอกาสสำเร็จโดยสมบูรณ์]

[ในช่วงเวลานี้อย่ามารบกวนข้า]

หลิงเยว่เพิ่งจะอ้าปากจะถาม แต่นางก็ต้องปิดปากเงียบ จากนั้นก็เปิดเคล็ดวิชาหมื่นชีวางอกเงยที่ไม่ได้เปิดมานานมากแล้ว พลิกไปที่บทว่าด้วยวิชาฟื้นคืนชีพขั้นสูง แล้วตั้งใจศึกษาอย่างจริงจัง

ส่วนลูกกลมสีดำที่รออยู่ข้างนอกมาอีกสิบปีก็หมดสภาพไปเลย แม้ว่าองค์ชายเย่าจะอธิบายให้เขาฟังแล้วว่า การพัฒนาโลกทั้งหมดให้สำเร็จนั้นต้องใช้เวลาไม่น้อย แต่เขาก็เริ่มหมดความอดทนแล้ว

“หรือว่าเจ้าจะไปเที่ยวเล่นก่อน? รอจนกว่าการพัฒนาจะสำเร็จสมบูรณ์ ข้าจะแจ้งให้เจ้าทราบอีกที?”

แน่นอนว่าลูกกลมสีดำตัวน้อยไม่เต็มใจ แต่อย่างมากเขาก็รอได้แค่สามสิบปีเท่านั้น หลังจากสามสิบปีเขาต้องกลับไปยังดินแดนของเผ่าสัตว์อสูรหมอกเพื่อทำพิธีเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ ไม่มีเวลารอต่อไปอีกแล้ว

………………..