ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 591นางเป็นลูกของใครกัน? ....................

บทที่ 591นางเป็นลูกของใครกัน?

………………..

บทที่ 591นางเป็นลูกของใครกัน?

ทั้งสองจ้องมองกันอยู่นานจนกระทั่งผู้คนทั้งหมดฟื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“สวรรค์! วรยุทธ์ของข้า วรยุทธ์ของข้า…”

“สวรรค์! รากวิญญาณอันน่าสยดสยองของข้าดูเหมือนจะพัฒนาขึ้นแล้ว แถมพลังยังก้าวกระโดดจากขอบเขตสร้างรากฐานไปเป็นขอบเขตปฐมวิญญาณอีกด้วย ฮ่า ๆ ๆ ขอบเขตปฐมวิญญาณเชียวนะ!”

“โอ้! พลังของข้าก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน!”

“อืม… ทำไมข้ารู้สึกว่าร่างกายผิดปกติ ราวกับว่าทั่วร่างเต็มไปด้วยพลัง จู่ ๆ ก็อยากไปตัดฟืนเสียแล้ว!”

“โลกของพวกเราพัฒนาสำเร็จแล้วใช่หรือไม่ พวกเราถึงได้รับผลประโยชน์ไปด้วย!”

เสียงแห่งความสงสัยดังขึ้นทั่วทุกมุมของอาณาจักรอาหารศักดิ์สิทธิ์ ความสงสัยที่แฝงไปด้วยความสุขและความตื่นเต้น แม้แต่คนธรรมดาก็จมดิ่งอยู่ในพลังที่ผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน

ผู้บำเพ็ญทั้งหมดรวมถึงคนธรรมดาต่างตกตะลึงกับการเปลี่ยนแปลงของตนเอง สัตว์และพืชบางส่วนถึงกับสามารถแปลงร่างได้ โดยไม่จำเป็นต้องผ่านการทดสอบ

พวกเขาก็ไม่ได้ทำอะไรมาก เพียงแค่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ทุ่มเทสนับสนุนต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์และเทพสวรรค์เท่านั้น แต่กลับได้รับของขวัญยิ่งใหญ่เช่นนี้ ช่างทำให้ผู้คนรู้สึกตื้นตันเสียจริง!

การได้เกิดมาในโลกนี้ช่างดีเหลือเกิน!

นี่เป็นเสียงจากใจของผู้คนในโลกผู้บำเพ็ญ พวกเขามองหน้ากันไปมา แล้วโห่ร้องด้วยความตื่นเต้น

ผู้คน ปีศาจและสัตว์ต่าง ๆ จากโลกเล็ก ๆ ที่ถูกเทพสวรรค์รวมเข้ามาในอาณาเขตของตนยังคงอยู่ในสภาวะงุนงง ทำไม… ท้องฟ้าถึงเปลี่ยนไปกะทันหันเช่นนี้?

เช่นเดียวกับผู้ที่ได้รับการเลื่อนขั้นพลัง จากเจ้าลูกกลมสีดำขนาดเล็กกลายเป็นลูกกลมสีดำขนาดใหญ่ก็งงงวยไม่แพ้กัน รวมถึงวิญญาณผีทั้งสี่จากดินแดนเงาทมิฬที่ถูกโลกใหม่ยอมรับอย่างสมบูรณ์ก็ไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ เช่นกัน

พวกเขาที่อยู่ในขอบเขตว่างเปล่าอยู่แล้ว ยังรู้สึกว่าการบำเพ็ญเพียรกำลังจะทะลุผ่านไปอีกขั้น หากปล่อยให้พวกเขาบำเพ็ญเพียรด้วยตัวเองคงต้องใช้เวลาประมาณห้าหมื่นปี แต่ตอนนี้เพียงแค่ได้รับพลังศรัทธาเล็กน้อยก็ประหยัดเวลาไปได้ถึงห้าหมื่นปีแล้ว

ทั้งสี่ได้กลายเป็นผู้แข็งแกร่งอันดับสาม สี่ ห้า และหกของอาณาจักรอาหารศักดิ์สิทธิ์ต่อจากหลิงเยว่และโม่จวินเจ๋อ

ใช่แล้ว การดูดซับพลังบุญกุศลจำนวนมหาศาลเช่นนี้ ทำให้หลิงเยว่ผู้มีคุณูปการสูงสุดต่อโลกใหม่ กลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักรอย่างสมเหตุสมผล ส่วนโม่จวินเจ๋อ เนื่องจากร่างกายยังเชื่อมโยงกับนาง และด้วยเหตุผลที่เป็นร่างวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ การบำเพ็ญเพียรของเขาจึงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนเกือบเท่าเทียมกับนาง

แต่หากจะนับว่าใครเป็นผู้ชนะในชีวิต คงต้องยกให้ต้นไม้ปีศาจที่ซุกอยู่ในอ้อมกอดของโม่จวินเจ๋อ เพราะนางมีพ่อแม่ที่แข็งแกร่งที่สุดสองคนของโลกนี่นา!

“ศิษย์… ศิษย์น้อง เด็กคนนี้มาจากไหน?” ผู่ตานกำลังวิ่งมาเพื่อรายงานข่าวดีให้หลิงเยว่ทราบ แต่กลับเห็นภาพครอบครัวแสนสุขเสียก่อน พวกเขาหมดสติไปนานแค่ไหนกัน ถึงขนาดที่ลูกของศิษย์น้องโตขนาดนี้แล้ว!?

“นี่ข้าคลอดเองเชียวนะ!”

คำพูดนี้ทำให้ผู่ตานตกตะลึงจนตัวชา ศิษย์น้องของเขาใช้โอกาสที่เขาหมดสติเพื่อพัฒนาพลังและคลอดลูก?

ดูสิ ดวงตาและคิ้วนั่นเหมือนศิษย์น้องมากจริง ๆ

อืม… และดูเหมือนจะคล้ายโม่จวินเจ๋ออยู่บ้าง

“กับ… ใคร?” อวี้เจินที่มาทีหลังมองดูหลิงเยว่และโม่จวินเจ๋อที่หัวเราะเหมือนคนโง่ คำตอบนั้นชัดเจนอยู่แล้ว แต่นางก็อดถามไม่ได้

“จะถามอะไรอีก แน่นอนว่าต้องเป็นศิษย์เอกคนเดียวของข้าน่ะสิ!” เล่อเหอยิ่งมองต้นไม้ปีศาจน้อยก็ยิ่งพอใจ มองไปมองมาก็อดใจไม่ไหวคว้าเด็กน้อยมาอุ้มไว้ในอ้อมอก เขาไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เห็นเด็กเล็กแบบนี้ ช่างน่ารักจริง ๆ

“ท่านอาจารย์หลิง นางชื่อว่าอะไรหรือ?” เซี่ยซิ่นรุ่ยไม่สงสัยในคำพูดของหลิงเยว่แม้แต่น้อย เขามองต้นไม้ปีศาจน้อยด้วยสายตาเอ็นดู น่ารักเหมือนฮวนฮวนตอนเด็กเลย!

“อ๋อ ยังไม่ได้ตั้งชื่อเลย พวกเจ้าช่วยคิดหน่อยสิ”

“ถือโอกาสช่วยข้าคิดชื่อลูกสาวคนโตด้วย”

“ลู ลู ลูกสาวคนโต!?” ลูกตาของลู่เป่ยเหยียนแทบจะถลนออกมาด้วยความตกใจ การปรากฏตัวของเด็กน้อยคนนี้ก็น่าตกใจมากพออยู่แล้ว

ยังมีลูกสาวคนโตอีกหรือ?!

“ใครเป็นลูกสาวคนโตของเจ้ากัน!” เสียงสตรีที่ฟังดูคุ้นหูดังขึ้นอย่างกะทันหันจากด้านหลังต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ จากนั้นพวกเขาก็เห็นร่างหัวโล้นที่คุ้นเคย

“เจ้าหัวโล้นน้อย!?”ฮวนฮวนแทบไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเองเมื่อเห็นหญิงงามหัวโล้นรูปร่างอ้อนแอ้นตรงหน้า

นางสวมชุดกระโปรงยาวสีม่วงทอง เดินยิ้มเข้ามาหากลุ่มคน “ข้าเอง”

เจ้าหัวโล้นน้อยที่ความปรารถนาเป็นจริงยิ้มจนตาหยี รอยยิ้มนี้ซ้อนทับกับหลิงเยว่ที่กำลังยิ้มเช่นกัน แต่ตอนนี้ใบหน้าของทั้งสองไม่ค่อยเหมือนกันมากนัก

“หลิงเยว่พูดถูก พวกเจ้าช่วยข้าคิดชื่อสักชื่อเถอะ”

ชื่อหรือ…

ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง จนผู้บำเพ็ญจากพุทธวิหารเอ่ยขึ้น “ชื่อฮ่วนเมิ่งดีหรือไม่?”

“ราวกับความฝัน เหมือนดังตอนที่เจ้าปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนถึงตอนนี้ ข้ายังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลย”

“พวกเจ้าคิดเห็นอย่างไร?” หัวล้านน้อยดูเหมือนจะคิดว่าชื่อนี้ไม่เลวเลย แต่ยังถามความเห็นจากคนอื่น ๆ ที่กำลังครุ่นคิดอย่างหนัก แต่ก็คิดชื่อไม่ออกสักที

“พวกข้าคิดว่าดีมากแล้ว!”

ดังนั้นเจ้าหัวโล้นน้อยจึงได้ชื่อว่า ฮ่วนเมิ่ง

“แล้วชื่อของข้าล่ะ?!” ต้นไม้ปีศาจน้อยไม่พอใจ คนที่ออกมาทีหลังนางมีชื่อแล้ว ทำไมนางถึงยังไม่มีเล่า!?

“เรียกเจ้าว่าหลิงเข่ออ้ายดีไหม ดูสิ ช่างน่ารักอะไรเช่นนี้…” คำพูดของอวี้เจินยังไม่ทันจบก็ถูกทุกคนมองด้วยสายตาดูแคลนทันที ช่างกล้าพูดออกมาจริง ๆ

“ถ้าเช่นนั้นเรียกว่าหลิงซินดีไหม?”

แม้ผู่ตานจะเกลียดโม่จวินเจ๋อ ชายผู้เงียบขรึมที่แย่งชิงศิษย์น้องไป แต่เขาก็ยังชอบเด็กเล็ก ๆ อยู่ดี จึงช่วยตั้งชื่อให้ด้วย

“หลิงอ้าย?”

“หลิงหลิง?”

ทุกคนเพิกเฉยต่อโม่จวินเจ๋อ แน่นอนว่าต้องใช้แซ่ของหลิงเยว่สิ!

โม่จวินเจ๋อก็คิดเช่นเดียวกัน เพราะแซ่หลิงฟังดูไพเราะกว่า

“ชื่อหลิงโม่เป็นอย่างไรบ้าง?” ตุ๊กตาไม้อ้วนที่โผล่มาจากที่ไหนไม่รู้ เกาะอยู่บนไหล่ของเล่อเหอ ใช้ดวงตาขนาดใหญ่น่าขนลุกจ้องมองเด็กน้อย

“โม่กับโม่เป็นเสียงเดียวกัน นางเป็นลูกของพวกเจ้าสองคนนี่นา เหมาะสมยิ่งนัก!” กุ่ยซื่อพึงพอใจกับชื่อที่ตนเองตั้งขึ้นเป็นอย่างมาก คนทั้งกลุ่มนี้ยังไม่ฉลาดเท่าเขาหรอก!

โม่จวินเจ๋อก็รู้สึกชอบชื่อนี้เช่นกัน

หลิงเยว่บังเอิญเหลือบไปเห็นโม่จวินเจ๋อที่ดวงตาเป็นประกายเมื่อได้ยินชื่อนี้ จึงตัดสินใจตั้งชื่อต้นไม้ปีศาจน้อยทันที

“ได้ งั้นเรียกนางว่าหลิงโม่เถอะ”

“ไม่พิจารณาอีกหน่อยหรือ?” โม่จวินเจ๋อแสร้งถาม แต่ความจริงแล้วมุมปากของเขายกขึ้นจนจะถึงหูอยู่แล้ว!

“ทั้งที่พอใจมากแท้ ๆ ยังจะมาทำท่าแบบนี้ให้ใครดูกัน!” ตอนนี้โม่จวินเจ๋อทำอะไรก็ไม่ถูกใจผู่ตานไปหมด โดยเฉพาะตอนที่เขายิ้มเหมือนคนโง่!

“ข้าจะให้เจ้าดู”

โม่จวินเจ๋อที่ถูกต่อว่ายังคงยิ้มไม่เปลี่ยน คำตอบของเขายิ่งทำให้ผู่ตานอึ้งไปชั่วขณะ

“ศิษย์น้อง ตอนนี้โลกของพวกเรามีดินแดนย่อย ๆ เพิ่มขึ้นมากมาย เหตุใดเจ้าไม่ลองเปลี่ยน…”

“เจ้าอยากโดนตีหรือไม่?” รอยยิ้มของโม่จวินเจ๋อในที่สุดก็หายไป

“ตีก็ตีสิ ใครกลัวล่ะ!” ผู่ตานพับแขนเสื้อขึ้น พร้อมสู้กับโม่จวินเจ๋ออย่างลูกผู้ชาย

“พอเถอะ พวกเจ้าทั้งสองช่วยหยุดเสียที พวกเรายังมีธุระต้องทำอีก” หลิงเยว่นึกถึงอาจารย์และศิษย์พี่ร่วมสำนักของตนที่ไปเกิดใหม่

………………..