ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 604 สำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์

บทที่ 604 สำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์

………………..

บทที่ 604 สำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์

“ศิษย์พี่อะ…” ลู่เป่ยเหยียนที่มาเยี่ยมเพื่อนสนิทของตนถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

“ศิษย์พี่หลง ท่านโตขนาดนี้แล้วหรือ!?”

“ศิษย์น้องหลิงเป็นคนเร่งการเจริญเติบโตให้ท่านใช่หรือไม่? บอกให้นางช่วยเร่งไข่ปลาด้วยสิ อย่าเลือกปฏิบัติแบบนี้”

เขาเพิ่งสงสัยว่าอายุกระดูกของหญิงสาวตรงหน้าไม่ถูกต้อง อาจจะไม่ใช่หลงหว่านโหรว แต่พอได้ยินประโยคนี้ก็รีบสลัดความสงสัยทิ้งไปทันที

ใช่แล้ว! ศิษย์น้องสามารถเร่งไข่ได้อย่างรวดเร็ว และนางก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับศิษย์พี่ใหญ่ การที่ศิษย์น้องปฏิบัติต่างกันก็เป็นเรื่องปกติ

หลิ่วซานซาน “???”

สองคนนี้กำลังพูดอะไรกันแน่?

“พวกเจ้าจำคนผิดหรือไม่?” หญิงสาวที่จากไปก่อนหน้านี้ เมื่อเห็นหลิ่วซานซานก็แสดงสีหน้าเหมือนกับสองคนนั้นไม่มีผิด

“อืม พวกเขาจำคนผิด” ในที่สุดคนที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ มาพักใหญ่ก็ยอมเอ่ยปาก

“ศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าอยู่ตรงนี้” โม่จวินเจ๋อยกมือขึ้นเล็กน้อย ลูกนกอินทรีสองตัวกำลังหลับสนิทเกาะอยู่ที่แขนเสื้อของเขา

“!!!”

ผู่ตานและลู่เป่ยเหยียนมองดูลูกนกอินทรีสองตัวที่ดูโง่เขลา แล้วหันไปมองหลิ่วซานซานที่มีสีหน้าเรียบเฉยและดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย เมื่อเทียบกันแล้ว พวกเขายอมเชื่อว่า หลิ่วซานซานคือหลงหว่านโหรวที่สูญเสียความทรงจำไป มากกว่าที่จะเชื่อว่าลูกนกอินทรีโง่เขลาพวกนั้นคือหลงหว่านโหรว

ถูกต้อง มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน!

“เจ้าโกหกข้าใช่หรือไม่ เหตุใดพี่ใหญ่จึงมีถึงสองร่าง?”

ผู่ตานใช้หางตาสำรวจหลิ่วซานซานอยู่ตลอด หลังจากแน่ใจว่านางเป็นมนุษย์ หัวใจของเขาพลันรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา นางไม่ใช่ศิษย์พี่ใหญ่จริง ๆ…

“หลิงเยว่เองก็แยกไม่ออกว่าตัวไหนคือตัวจริง จึงกลับมาทั้งสองตัว”

“เช่นนั้น เป็นไปได้หรือไม่ว่าแท้จริงแล้วพี่ใหญ่อาจกลับชาติมาเกิดเป็นมนุษย์?” ผู่ตานยังคงมีความหวังเล็ก ๆ กับหลิ่วซานซาน

“ข้าถามแล้ว ไม่มีทางเป็นไปได้” โม่จวินเจ๋อมอบลูกนกอินทรีทั้งสองตัวให้กับผู่ตาน จากนั้นก็พาซูมู่และหลิ่วซานซานจากไป

ภรรยา…

โม่จวินเจ๋อได้ยินหลิ่วซานซานเรียกหลิงเยว่เช่นนั้นก็หน้าแดงก่ำ แต่ในใจกลับรู้สึกยินดีอย่างยิ่ง แม้ว่าทั้งสองคนจะไม่ได้ทำอะไร เขาก็ยินดีที่จะอยู่เป็นเพื่อนพวกเขา

ส่วนใหญ่แล้วโม่จวินเจ๋อชอบที่พวกเขาพูดจาได้ดี!

“ก็ดูคล้ายกันอยู่นะ”

เมื่อทั้งสามก้าวเข้าสู่ถนนอาหารที่ใหญ่ที่สุดในโลกผู้บำเพ็ญ วิญญาณและร่างกายของซูมู่ก็ถูกดึงดูดด้วยกลิ่นหอมพิเศษมากมาย บนถนนมีอาหารวิเศษและอาหารปีศาจระดับต่ำวางขายนับไม่ถ้วน ส่วนโรงเตี๊ยมก็มีเผ่าพันธุ์แปลก ๆ มากมาย

เขาเห็นภูตสีม่วงตัวเล็ก ๆ และยังเห็นสิ่งมีชีวิตประหลาดที่มีหัววัวแต่ร่างกายเป็นมนุษย์ รวมถึงเผ่าพันธุ์ที่มีหัวเป็นมนุษย์แต่ร่างกายเป็นปลา… โลกภายนอกมีสิ่งมีชีวิตหลากหลายจริง ๆ

หุ่นไม้อ้วนที่มือและขาขาด ดวงตาขนาดไม่เท่ากันกำลังจูงเด็กหญิงน่ารักอายุราวสองขวบมาหาพวกเขา

“ท่านพ่อ ท่านกลับมาแล้ว!”

“อืม”

“ท่านแม่ของข้าล่ะเจ้าคะ? หรือว่านางไปหาศิษย์พี่ของนางแล้ว”

“อืม”

“ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะไปเยี่ยมด้วย!”

ด้วยเหตุนี้โม่จวินเจ๋อจึงปล่อยมือเด็กน้อยที่เดินจากไป

บิดาและบุตรสาวใช้เวลาอยู่ด้วยกันไม่ถึงหนึ่งนาที หลิ่วซานซานและซูมู่ “……”

พวกเขาเป็นพ่อลูกกันจริงหรือ?

ทำไมดูเหมือนคนแปลกหน้ากันเช่นนี้?

โม่จวินเจ๋อพาทั้งสองคนตรงไปยังภัตตาคารใหญ่ที่หรูหราที่สุดในถนนอาหาร ภัตตาคารแห่งนี้สร้างขึ้นโดยเงินสนับสนุนจากสำนักกลั่นโอสถ เจ้าของภัตตาคารคือเซี่ยซิ่นรุ่ย

“หลิงเยว่พานักเรียนใหม่มาให้พวกเจ้าแล้ว” เซี่ยซิ่นรุ่ยที่กำลังทำอาหารจากดินแดนว่างเปล่าอยู่ในครัวรู้สึกใจหายวาบ อาจารย์ไม่ได้ส่งพวกเขาไปสอนชาวทะเลในโลกเล็ก ๆ แต่กลับพาคนมาที่นี่เองเลยหรือ!?

แล้วร้านเล็ก ๆ ของพวกเขาจะรองรับได้หรือ?

นั่นไม่ใช่ศิษย์พี่ของอาจารย์หลิงหรอกหรือ ทำไมนางถึงเป็นนักเรียนใหม่ล่ะ!?

“หลง… หลง… ศิษย์พี่หลง?” จื่อเฉาอวี่มีปฏิกิริยาเหมือนกับผู่ตานไม่มีผิด โม่จวินเจ๋อรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย นี่เขาคงไม่ต้องอธิบายกับทุกคนที่พบว่านี่ไม่ใช่หลงหว่านโหรวกระมัง?

“ข้าจะฝากไว้กับพวกเจ้าแล้วกัน ดูแลนางให้ดี ๆ”

โม่จวินเจ๋อวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งซูมู่และหลิ่วซานซานไว้ตรงนั้น พวกเขารู้สึกกลัวขึ้นมาทันที โดยเฉพาะหลิ่วซานซานที่ถูกมองจนขนลุกซู่

หลิ่วซานซานอธิบายเสียงอ่อย “ข้าไม่ใช่หลงหว่านโหรว ข้าชื่อหลิ่วซานซาน”

“อ้อ” เซี่ยซิ่นรุ่ยอย่างเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ แต่เมื่อศิษย์พี่หลงต้องการเข้าร่วมสำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังจะสร้างเสร็จในฐานะนักเรียนใหม่ เขาก็ไม่อยากทำลายความต้องการของนาง

“พวกเจ้าได้รับจดหมายเชิญจากสำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์มาใช่หรือไม่?”

“จดหมายเชิญจากสำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์อะไรกัน?” ซูมู่ทำหน้างุนงง

“อาจารย์หลิงพาพวกเขามาด้วยตัวเอง ยังต้องการจดหมายเชิญอีกหรือ?”

ใช่แล้ว หลังจากที่พวกเขาได้ปรึกษาหารือกับหลิงเยว่ นักกลั่นโอสถอาวุโส อาจารย์ใหญ่และคนอื่น ๆ ก็ตัดสินใจสร้างสำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์ที่ใหญ่ที่สุดในอาณาจักรอาหารศักดิ์สิทธิ์ เมื่อสำนักสร้างเสร็จแล้ว พวกเขาจะให้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ส่งจดหมายเชิญไปทั่วทุกมุมของอาณาจักร

เพื่อให้ผู้คนทั่วโลกได้รู้จักการมีอยู่ของสำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์และเข้าใจที่มาของคำว่า ‘อาหารศักดิ์สิทธิ์’ แน่นอนว่าสำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้สอนแค่การทำอาหารวิญญาณและอาหารปีศาจเท่านั้น แต่ยังมีวิชากลั่นโอสถ วิชาหลอมศาสตราและวิชาอื่น ๆ อีกมากมาย

“พวกข้าจะเข้าสำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์ได้จริง ๆ หรือ?” ซูมู่รู้สึกตื่นเต้นจนตัวสั่น “ไม่จำเป็นต้องมีการทดสอบอะไรหรือ?”

“อาจารย์หลิงไม่ได้ทดสอบพวกเจ้าแล้วหรือ?” จื่อเฉาอวี่ถามอย่างแปลกใจ อาจารย์ไม่น่าจะพาคนกลับมาอย่างไม่มีเหตุผล

“อาจารย์หลิง? นางคือ… อ๋อ! ท่านเทพธิดาที่สวย ๆ ยิ้มแล้วตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยวใช่ไหม?” ซูมู่นึกออกแล้ว ที่แท้นางก็คืออาจารย์ของสำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์นี่เอง

เขาช่างโชคดีเหลือเกิน…

หลิ่วซานซานสะกิดซูมู่ที่กำลังเหม่อลอย “พวกเขากำลังถามเจ้าอยู่นะ!”

“โอ้! ใช่แล้ว ข้าทำอาหารวิญญาณให้อาจารย์หลิงหนึ่งร้อยสามสิบหกจาน นางชมว่าข้าทำได้อร่อยมาก แต่แท้จริงแล้วมีเพียงครึ่งหนึ่งของสูตรที่ข้าคิดค้นขึ้นมาเอง อีกครึ่งหนึ่งเป็นของซานซาน…”

ทันใดนั้นเซี่ยซิ่นรุ่ยและจื่อเฉาอวี่ก็กระตือรือร้นขึ้นมา พวกเขาพาซูมู่และหลิ่วซานซานเข้าไปในครัวโดยตรง

ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นภายในนั้นไม่อาจล่วงรู้ได้

…

หลิงเยว่โอบกอดติงหลิวหลิ่วไว้ในอ้อมแขน นางคิดว่าลูกมนุษย์ดูน่ารัก อุ้มแล้วรู้สึกนุ่มนิ่มกว่า แม้ว่าพี่ใหญ่จะน่ารักเช่นกัน แต่นางยังไม่อาจยอมรับได้ว่าลูกอินทรีสองตัวที่ดูโง่เขลานั่นคือหลงหว่านโหรว

“ศิษย์น้องหลิง ไม่ใช่ว่าเจ้าสามารถเร่งการเติบโตของไข่และสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ได้หรอกหรือ ทำไมไม่ลองเร่งการเติบโตของศิษย์พี่รองของเจ้าล่ะ?”

“!!!”

ใช่แล้ว หลิงเยว่พบว่าตนเองช่างโง่เขลาเสียจริง ก่อนหน้านี้นางเพิ่งเร่งการเติบโตของพืชและสัตว์ทั่วทั้งทะเลและโลกมาหมาด ๆ เหตุใดเมื่อเป็นเรื่องของอาจารย์และเหล่าศิษย์พี่ นางถึงลืมเสียเล่า?

บางทีอาจเป็นจิตใต้สำนึกที่กำลังบอกนางว่า สิ่งที่เร่งการเติบโตออกมานั้นไม่ใช่สิ่งที่ดี แต่นางกลับลืมไปว่าตนคือต้นไม้แห่งชีวิต สิ่งที่นางเร่งให้เกิดขึ้นด้วยตัวเอง จะไม่ดีได้อย่างไร?

มันจะต้องดียิ่งกว่าเดิม!

………………..